Το παρακάτω κείμενο έλαβα με email. Είναι γραμμένο από έναν εθελοντή πυροσβέστη.

Το παραθέτω, γιατι εξηγεί πολύ καλά τι εννοούσα, όταν μιλούσα περί «συλλογικής ευθύνης» στο προηγούμενο ποστ. Αν βλέπετε εύκολα εφιάλτες και πάσχετε από αϋπνίες, καλύτερα να μην το διαβάσετε. 

 

27/8/2007  «Σημειώνεται ότι δεν υπήρξαν σοβαροί τραυματισμοί λόγω της πυρκαγιάς πλην ενός πυροσβέστη ο οποίος μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο «Σισμανόγλειο» με αναπνευστικά προβλήματα.»

Είναι πολύ παράξενο να διαβάζεις τη ζωή σου μέσα από την αποστειρωμένη λογική της δημοσιογραφίας..Θα ήθελα να ξεχάσω τα 3-4 πρόβατα που δεν πρoλάβαμε να βγάλουμε από το μαντρί και τα ακούγαμε να σκούζουν καθώς μας πλησίαζε η φωτιά, και εκείνο το σκυλάκι που παρέμεινε σιωπηλό και δεμένο μέχρι τη στιγμή που πανικόβλητο κατάλαβε ότι δεν υπάρχει σωτηρία.. τα αφεντικά του λείπαν διακοπές και κανείς δεν μας ειδοποίησε για αυτό.. Θα ήθελα να ξεχάσω τα πουλιά που δεν προλάβανε να φύγουν από τα πεύκα καθώς γινόντουσαν παρανάλωμα του πυρός και τα είδα στον αέρα να φτερουγίζουν για λίγο και ύστερα να πέφτουν σαν φθινοπωρινά φύλλα.. 

Θα ήθελα να ξεχάσω  τα τρομαγμένα πρόσωπα των συναδέλφων μου όταν είδαμε τις 50μετρες φλόγες να μας ζώνουν από παντού. Θα ήθελα να ξεχάσω τις αγωνιώδεις εκκλήσεις των ιδιοκτητών όλων των σπιτιών τριγύρω μας όταν άρχισαν να γλύφουν τα σπίτια τους οι φλόγες.

 Θα ήθελα να ξεχάσω όλους αυτούς που ήρθαν με τζιπάκια κάνοντας χειρόφρενα και πατώντας γκάζι μόνο και μόνο για να απολαύσουν το θέαμα, χωρίς να μας βοηθάνε όταν τα ρουθούνια μας τρέχαν κατράμι και μασούσαμε στάχτη. Θα ήθελα να τους ξεχάσω όταν προσπαθούσαμε να φύγουμε κόβωντας μάνικες και δεν μπορούσαμε επειδή είχαν δημιουργήσει κυκλοφοριακό κομφούζιο μπροστά μας. 
Θα ήθελα επίσης να ξεχάσω όλους αυτούς που πίναν καφέ και μας ειρωνεύονταν την ώρα που δίναμε και ίσα που κρατούσαμε την ψυχή μας. 

 Θα ήθελα να ξεχάσω αυτούς που τραβούσαν πανικόβλητοι τις εγκαταστάσεις μας και μας άφηναν εκτεθειμένους στις φλόγες. Θα ήθελα να ξεχάσω τις πανικόβλητες φωνές συναδέλφων στον ασύρματο όταν τους κύκλωνε η φωτιά. Θα ήθελα να ξεχάσω αυτή τη λαίλαπα που δεν υπήρχε τρόπο να φρενάρεις και λαίμαργα κατάπιε τις όμορφες περιοχές που κάποτε χαρήκαμε ώς παιδιά και τα παιδιά μας δεν θα ξέρουν οτι υπήρχαν. 

Μα δεν θα ξεχάσω εκείνους τους χειριστές των ελικοπτέρων που τελευταία στιγμή μας δημιούργησαν δίοδο διαφυγής μέσα από τους θεόρατους τοίχους φωτιάς που μας περιτριγύρισαν. Μα δεν θα ξεχάσω τους συνάδελφους απο Αταλάντη που ήρθαν να μας βοηθήσουν σε μια ξένη για αυτούς περιοχή.

Μα δεν θα ξεχάσω όλες τις κυβερνήσεις έως τώρα που επιτρέπουν σε οικοπεδοφάγους να χτίζουν, που αντιμετωπίζουν με αναλγησία τους εμπρησμούς και κοροιδεύουν τους Εθελοντές. Μα δεν θα ξεχάσω το κράτος που ούτε γάντια δεν μας έδωσε, πόσο μάλλον ενα ευχαριστώ,
 για να μήν θίξει την επιτηδευμένη ανικανότητα του μπροστά στα συμφέροντα.
 

Μα δεν θα ξεχάσω οτι καταφέραμε 4 παιδιά με 1 όχημα να σταματήσουμε ενα μέτωπο 500  μέτρων, να σώσουμε 5 σπίτια και μερικά πρόβατα.. Θα βοηθήσει να μπορέσω να κοιμηθώ όταν θα γυρίζουν οι εικόνες φρίκης στο μυαλό μου. Μα δεν θα ξεχάσω
 την όμορφη τραυματιοφορέα που μου συμπαραστάθηκε όταν δεν είχα  αναπνοή, τους έμπειρους γιατρούς που πέσαν πάνω μου και μου ξαναδώσαν μέλλον, καθώς και το νοσηλευτικό προσωπικό που ξεχείλιζε απο ανθρωπιά και καλοσύνη.
 Σας ευχαριστώ.
 Και δεν θα ξεχάσω να λέγομαι ακόμα άνθρωπος και να χρωστάω στη φύση ενα μεγάλο συγνώμη για όλες τις καταστροφές που της έχει προξενήσει το είδος μου. Η απορία μου είναι οι βίλες που θα χτίσετε θα έχουν νόημα εαν δεν υπάρχει πια πράσινο γύρω σας;  
Όταν ο αέρας θα μυρίζει στάχτη και θα σου καίει τους πνεύμονες; πώς διάολο θα αναπνέετε εσείς κει πάνω και εμείς εδώ κάτω;
 πώς περιμένω απο ενα κράτος με στημένες εκλογές και προκάτ κόμματα να δημιουργήσει ενα καλύτερο μέλλον απο τις στάχτες που έχουν γεμίσει τα πνευμόνια μου…
 Λίγη στάχτη στα μαλλιά…
 δολοφόνοι…

Και η απάντηση / πηγή: Οικολόγιο.

Πρώτα ήρθαν οι φωτιές. Μετά οι πυροσβέστες με τους δημοσιογράφους, μετά οι πολιτικοί με τις προεκλογικές τους «προβιές» και μόλις αυτή τη βδομάδα αυτοί που βλέπουν τα καμένα και ζητάνε να τα αγοράσουν. Αγγελίες σε εφημερίδες και «Ζητείται προς αγορά ορεινό κτήμα στην Ηλεία». Ο πρόλογος των όσων διαδραματίστηκαν, ο επίλογος ή απλά καιροσκοπισμός;Δείγμα «ορεινού κτήματος» στην Ηλεία…
Τι και αν είναι καμένα, «μα καμένα τα θέλω», ακούγεται να λέει η φωνή από την άλλη άκρη του τηλεφώνου. Κάθε φορά που επαναλάμβανα τη λέξη «καμένα» τον ντόπαρα ολοένα και παραπάνω και αυτός δεν μπορούσε να το κρύψει. Με το ρόλο του «πυρόπληκτου σε απόγνωση» ο κύριος «ψάχνω φτηνή καμένη γη» μού είπε: «Τα θέλω καμένα για να μπορώ να τα αγοράσω φθηνότερα». Λογικό να είναι φθηνότερη η κατεστραμμένη γη, όμως ο κύριος είχε πάρει φόρα. « Εχω κυβερνητικές άκρες και θα φροντίσω εγώ για όλα, απλά πείτε μου πόσο πάει το στρέμμα και να σας πω πάλι ότι ψάχνω για φτηνή κατεστραμμένη γη που να είναι ορεινή. Είναι ορεινή;» Δεν του χάλασα το χατίρι, η καμένη γη προς πώληση είναι ορεινή.
«Αμα τα πουλάτε φτηνά εγώ θα τα αγοράσω και μόλις γραφτούν στο όνομά μου θα φροντίσω να πάρετε και τις αποζημιώσεις που δικαιούστε ως πυρόπληκτοι» και χωρίς να τον ρωτήσω τι θα τα κάνει μού είπε από μόνος του «εγώ θα τοποθετήσω εκεί μελίσσια και ζώα. Εσείς εάν θέλετε μπορείτε να τα εκμεταλλεύεστε, να κρατάτε δικό σας ό,τι παράγετε και να μου δίνετε κάτι συμβολικό κάθε μήνα για να φαίνεται στην Εφορία η χρήση γης». Είναι γνωστό ότι ένας τρόπος για τον αποχαρακτηρισμό μιας δασικής, καμένης πλέον, έκτασης είναι η μετατροπή της γης σε βοσκότοπο. Εάν είσαι κτηνοτρόφος σε καμένη γη -όπως προτείνει ο κύριος- ο αποχαρακτηρισμός του δασικού της χαρακτήρα είναι πιο εύκολος. Ο συγκεκριμένος κύριος έχει βάλει κάμποσες αγγελίες ζητώντας πολλές εκτάσεις σε Ηλεία και Πύργο. Ολες οι περιοχές που ζητάει είναι γύρω από χωριά που κάηκαν, ενώ από αγγελία σε αγγελία οι αριθμοί τηλεφώνων, κινητών και σταθερών του, διαφέρουν.Αλ.Κυρ.

Advertisements