Το αντιπαθέστατο το Πεπόνι, με κάλεσε να γράψω για τους αγαπημένους μου ηθοποιούς. Επειδή όμως, το Πεπόνι με εκνευρίζει τώρα τελευταία, και μολονότι έθεσε όρους, εγώ δεν θα τους σεβαστώ τους όρους του και δεν θα γράψω μόνο για πέντε ηθοποιούς. Θα γράψω για περισσότερους, γιατί δεν μπορώ να διαλέξω, και γιατί σιγά τώρα μη μας βάζει και όρια το Πεπόνι!!

Πάμε λοιπόν.

  • Εξωτερικού:

al_pacino.jpg

Ο Al Pacino είναι μακράν ο πιο αγαπημένος μου ηθοποιός ever. Έχει στοιχειώσει μπόλικα εφηβικά βράδια, με τα μάτια, τα χέρια και τη φωνή του. Θεωρώ αξεπέραστη την ερμηνεία στο δεύτερο Νονό (ακούς, Μπαμπάκη; ακόμα μου χρωστάς την ολονυχτία με τους Νονούς, δεν ξεχνάω εγώ!), και νομίζω πως ήταν αδικία που του έδωσαν το Όσκαρ για το μέτριο Scent of a woman. Αλλά τόσα ξέρουν στο Χόλυγουντ. Πολύ αγαπημένο το Sea of love, για όχι και τόσο καλλιτεχνικούς λόγους, αλλά ας είναι.

hughgrant.jpg

Ο Hugh Grant, για μένα είναι πολύ παρεξηγημένος, γιατί έχει πολλές δυνατότητες, αλλά τυποποιείται σε ρόλους κουτάκια και σε κλισαρισμένες κωμωδίες. Κορυφαίο το Four weddings and a funeral -με την αξεπέραστη σκηνή της ερωτικής εξομολόγησης στην (ξενέρωτη) Andy McDowell στο πάρκο. Επίσης, ο Hugh Grant αποδεικνύει πως οι Άγγλοι δεν είναι συχνά ωραίοι, αλλά όταν είναι ωραίοι, είναι πολύ ωραίοι.

andygarcia.jpg

Ο Andy Garcia είναι άλλος ένας εφηβικός έρωτας (αποκλείεται να υπάρχει άνθρωπος που έχει δει τον τρίτο Νονό πιο πολλές φορές από μένα, με έμφαση στη σκηνή με το ντου στο διαμέρισμα του Vincent και στη σκηνή με τα gnocchi, όπου βέβαια κάνουμε delete την ξενέρα τη Sofia Coppola και βάζουμε στη θέση της τον εαυτό μας!). Από τις αγαπημένες μου ταινίες οι Αδιάφθοροι -αλλά και ο Andy Garcia έχει τυποποιηθεί πολύ επιλέγοντας τον κλισαρισμένο ρόλο του Λατίνου γκόμενου – μπάτσου/γκάνγκστερ.

emmathompson.jpg

Για την Emma Thompson δεν χρειάζεται να πω πολλά. Όσοι έχουν δει το Howards End, το Remains of a day, αλλά και το Sense and Sensibility (όχι καλέ, δεν μου αρέσει καθόλου ο Ivory τι λέτε τώρα;), ξέρουν πως πρόκειται για μια καταπληκτική ηθοποιό με πολλή εσωτερικότητα και αξεπέραστες βουβές εξάρσεις.

audrey_tautou1.jpg  ceciledefrance.jpg

Το μέλλον του γαλλόφωνου κινηματογράφου είναι εδώ! Για την Audrey Tautou και την Cécile de France, τα έχω ξαναπεί. Αν δεν είδατε το Le fabuleux destin d’Amélie Poulain, το Auberge espagnole και το Poupées Russes, δεν ξέρετε τι χάνετε!

  • Εσωτερικού:

aroni.jpg alekos_alexandrakis.jpg tzeni_karezi.jpg

Η αγαπημένη μου ταινία όλων των εποχών, από τον παλιό ελληνικό κινηματογράφο είναι το Μια τρελή, τρελή οικογένεια. Αναφέρω ενδεικτικά την καταπληκτική Μαίρη Αρώνη (ήρθες Στέλιο;), την ονειρεμένη Τζένη Καρέζη (ο αρραβωνιαστικός μου – ο άντρας μου!), αλλά και τον Αλέκο Αλεξανδράκη (που κατ’εμέ ήταν ο καλύτερος ηθοποιός της γενιάς του, αλλά και σαφώς ο ωραιότερος, ο πιο κλασσάτος). Είναι, όμως άδικο να μην αναφέρω την Κατερίνα Γώγου (η οποία δεν ήταν απλά μια καλή ηθοποιός, ήταν μια πολύ εξέχουσα προσωπικότητα) και τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.

mimis_fotopoulos.jpg

Αν και, από αυτή την γενιά, ο ηθοποιός που ξεχωρίζω είναι ο Μίμης Φωτόπουλος. Θυμηθείτε τον «αόμματο» στην Κάλπικη λίρα, για παράδειγμα. Οι ερμηνείες του ποτέ δεν είναι κραυγαλέες, και πάντα τις διακρίνει μια υφέρπουσα γοητεία -πέρα από το ταλέντο βέβαια.

logothetidis.gif

Και πώς να μην αναφέρω τον Βασίλη Λογοθετίδη; Ο Λογοθετίδης είναι η ζωντανή απόδειξη για το γεγονός ότι οι καλοί κωμικοί είναι πάντα τραγικοί κατά βάθος. Είναι πιο κατανοητό αυτό, αν σκεφτείτε την ερμηνεία του στο Ένας ήρωας με παντούφλες, για παράδειγμα.

Θα κλέψω λίγο ακόμα: πέντε έπρεπε να αναφέρω, αλλά έχω ήδη φτάσει στους έντεκα.

pt_lambeti01.jpg  horn.jpg

Για μένα η Έλλη Λαμπέτη και ο Δημήτρης Χορν είναι εκτός συναγωνισμού. Δεν είναι οι ηθοποιοί στους οποίους αναφέρεται κανείς, λέγοντας «μου αρέσει, είναι καλός». Η Λαμπέτη και ο Χορν ήταν εκείνοι που απέδειξαν πως «ηθοποιός σημαίνει φως -κι είναι καημός πολύ πικρός«, ακόμα και για μας που είχαμε την ατυχία να τους γνωρίσουμε μόνο μέσα από τις ασπρόμαυρες ταινίες.

 

Αν θέλουν, ας παίξουν η Αλεπού (ως ειδήμων), η Ντόλυ, το Framboise, το Ρόδι και το Χαμένο μου αδέρφι.

 

Ακούμε την Προσευχή της Παρθένου, από τη Μελίνα Μερκούρη, σε ποίηση του Νίκου Γκάτσου και μουσική του Μάνου Χατζηδάκι, από το δίσκο «τα Παράλογα» (μιας και μνημονεύσαμε μπόλικους πεθαμένους σήμερα, τιμής ένεκεν…).

 

 

Advertisements