city_in_the_rain__by_artsyexistence.jpgΤο τρένο έφευγε στις τρεις παρά πέντε. Επιβιβάστηκε και διάλεξε μια θέση κοντά στο παράθυρο. Είχε μια κρυφή χαρά σαν παιδί που ετοιμάζεται να κάνει σκανταλιά. Δεν είχε αναφέρει σε κανέναν πως θα έλειπε για τις επόμενες δύο μέρες και δεν είχε σκοπό να αποκαλύψει σε κανέναν πού θα πήγαινε και τι θα έκανε. Είχε πολλή ανάγκη από ένα σαββατοκύριακο χωρίς να μιλήσει σε κανένα. Στο βαλιτσάκι της είχε χώσει ανάκατα ελάχιστα ρούχα, τρία βιβλία, ένα σημειωματάριο και πολύχρωμα στυλό. Της άρεσε να φτιάχνει πολύχρωμα κείμενα.

Έβαλε τα ακουστικά στα αυτιά και πάτησε το play, καθώς το τρένο ξεκίνησε να κυλάει μαλακά. Έφτασε στο Παρίσι μιάμιση ώρα μετά, αποβιβάστηκε και πήρε το μετρό από την Gare du Nord ως την Place de la République. Δεν είχε ξαναμείνει σε ξενοδοχείο στο Παρίσι, αφού ένα σωρό φίλοι της έμεναν εκεί. Αλλά αυτή τη φορά, δεν είχε σκοπό να δει κανέναν, δεν τους είχε καν ειδοποιήσει. Είχε εμπιστοσύνη στην μεγάλη πόλη, οι πιθανότητες να συναντήσει τυχαία κάποιον από τους φίλους της ήταν ελάχιστες. Άλλωστε θα φρόντιζε να κρατηθεί μακριά από τα μέρη που σύχναζαν.

Επέλεξε την Place de la République, γιατί ήξερε πως εκεί υπήρχαν πολλά ξενοδοχεία και εύκολα θα έβρισκε ένα δωμάτιο. Ήταν τυχερή, βρήκε αμέσως.

-Vous êtes toute seule?

-Oui, monsieur.*

Πήρε το κλειδί από τον ρεσεψιονίστ και ανέβηκε στο δωμάτιό της. Παράτησε το βαλιτσάκι σε μια γωνία, έκανε ένα ντους, διώχνοντας όλες τις σκέψεις και την κούραση της εβδομάδας, και ντύθηκε πρόχειρα. Έβαλε στην τσάντα της ένα βιβλίο, το σημειωματάριο και το mp3 player και βγήκε από το ξενοδοχείο χωρίς βιασύνη. Δυο μέρες δικές της, να κάνει όλα εκείνα, για τα οποία ποτέ δεν έβρισκε χρόνο, όλα εκείνα που δεν μπορούσε να μοιραστεί με κανέναν. Να διαβάζει, να γράψει, να ακούσει μουσική, να περπατήσει δίπλα στο γνώριμο και αγαπημένο ποτάμι, να πιει καφέ και να χαμογελάσει στους αγενείς σερβιτόρους**.

Ο ήλιος έλαμπε δειλά πίσω από τα τόσο χαρακτηριστικά παριζιάνικα σύννεφα. Ένιωσε την ζεστασιά της μέρας να την αγκαλιάζει και αποφάσισε να περπατήσει ως το Chateley, κι ας ήταν μεγαλούτσικη η απόσταση. Θα χάζευε τις βιτρίνες και τον κόσμο, ακούγοντας την μουσική της, έτσι κι αλλιώς δεν είχε κανένα λόγο να βιάζεται.

Δεν είχε κανένα λόγο να βιάζεται. Πόσα χρόνια είχε να το νιώσει αυτό! Δυο μέρες με τον εαυτό της, χωρίς σκέψεις, άγχη και προγράμματα. Έκανε σχέδια να επισκεφτεί επιτέλους και το Μουσείο Rodin, το μόνο μουσείο του Παρισιού που δεν είχε δει ακόμα, επειδή ποτέ δεν είχε προλάβει. Κάθε που πήγαινε στο Παρίσι, είτε για δουλειά, είτε για βόλτα, οι φίλοι της την παρέσυραν σε βόλτες και καφέδες και πάντα της έμενε το Μουσείο Rodin για την επόμενη φορά. Να την που έφτασε επιτέλους η επόμενη φορά.

Κάθησε σε ένα καφέ, διαγωνίως απέναντι από το συντριβάνι. Λοξά στα δεξιά της, ο Σηκουάνας άστραφτε στο δειλό παριζιάνικο ήλιο. Έκλεισε τη μουσική, παράγγειλε ένα καφέ και ένα κρουασάν, πέρασε τα γυαλιά ηλίου σαν στέκα στα μαλλιά της και άνοιξε το βιβλίο της. Αναστέναξε με ευχαρίστηση, καθώς έπινε την πρώτη γουλιά του καφέ.

Ο ήχος του κινητού την έβγαλε από την ονειροπόληση. «Να πάρει! Ξέχασα να το κλείσω!». Στην οθόνη είδε το όνομα μιας από τις φίλες της που έμεναν στο Παρίσι. «Merde!»*** Για ένα δευτερόλεπτο έπαιξε με την ιδέα να μην απαντήσει. Νίκησαν οι καλοί της τρόποι.

-Δεν θα το πιστέψεις! Μόλις έφτασα στο Παρίσι, είπε στη φίλη της, προσπαθώντας να κρύψει την απογοήτευσή της.

Είχε νικήσει η ειλικρίνεια. Είχαν κερδίσει οι ενοχές.

______________________________

*-Είστε μόνη σας; -Μάλιστα, κύριε.

**Οι Παριζιάνοι σερβιτόροι είναι διάσημοι για την αγένεια και την υπεροψία τους.

***Γαμώτο!

______________________________

Ακούμε Bang Bang από την Nancy Sinatra.

Βλέπουμε City in the rain του/της Artsyexistence.

______________________________

Προσθήκη – Απαραίτητο disclaimer:

Η ιστορία δεν αφορά σε εμένα προσωπικά, την «δανείστηκα», άπο άνθρωπο που γνωρίζω.

Special credits to Ρόδι. Δεν θα είχα γράψει αυτό που διαβάσατε, αν δεν είχε γράψει αυτό προηγουμένως.

Advertisements