beautiful_side_of_fall_by_photographybyishs.jpg

Αυτός είναι ο ήλιος που ποθούσα να δω
ο έξω κόσμος βιαστικά μεγαλώνει
βιάζομαι να πετάξω και γω
στον ουρανό σαν ασημένιο μπαλόνι

Ο ορίζοντας άνοιξε σαν αγκαλιά
και γω θα τρέξω σ’ άγνωστα μέρη

a_million_diamonds_by_ben_mulligans.jpgΈνα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδάει στο δρόμο απ’ των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ’ το χέρι
στο τέλος όλες οι υπόγειες στοές
βγάζουν σ’ ένα φωτεινό καλοκαίρι

Σ’ αυτήν την κατήφεια δεν χωρούσα να ζω
στους άλλους να βρίζω τα δικά μου τα χάλια
η αλήθεια μου έγινε θηλειά στο λαιμό
και η αγάπη γύρω απ’ την καρδιά μου τανάλια


Ας σβήσει απ’ το στήθος μου αυτή η σκιά
όσα ο καιρός είναι να φέρει θα φέρει

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι…

Κι αν κάτι όλα μέσα μου τα βρίσκει λειψά
και κάθε γιορτή ένα σαχλό καρναβάλι
ας στριμωχτεί στη σκοτεινή του σπηλιά
να περιμένει το φθινόπωρο πάλι

Τώρα ο ορίζοντας άνοιξε σαν αγκαλιά
και γω θα τρέξω σ’ άγνωστα μέρη

Ένα μεγάλο φωτεινό καλοκαίρι
πηδά στο δρόμο απ’ των σπιτιών τις σκεπές
είναι παιδί και με τραβάει απ’ το χέρι
κι οι σκόρπιες άκρες μου ενώνονται δες

βγάζουν σε ένα φωτεινό καλοκαίρι…

Από τότε που κυκλοφόρησε αυτό το τραγουδάκι, και ειδικά στην έκδοση του remix, αποτελεί την δική μου πεμπτουσία της αισιοδοξίας. Κάθε που έχω τις μαύρες μου, φτάνει να το ακούσω δυο-τρεις φορές, για να καταφέρω να βλέπω γύρω μου μπαλόνια χρωματιστά, ήλιους, παραλίες και παιδάκια πάνω σε στέγες. Δεν ξέρω σε τι φάση ήταν ο Φάμελλος όταν το έγραψε, ξέρω πως εγώ το άκουγα στο repeat, όταν διάβαζα για τις εξετάσεις του μεταπτυχιακού και έκανα τους Αλσατούς γείτονές μου να φρικάρουν από τα ντεσιμπέλ. Αλλά έκανα και μεγάλο καλό στον εαυτό μου.

Το ξαναθυμήθηκα, λοιπόν. Και ξανακοιτώντας τους στίχους, λέω πως, χωρίς να το ξέρει, το’γραψε για μένα. Το οικειοποιούμαι, το βάζω στο mp3 μου και μου εύχομαι να «ενωθούν οι σκόρπιες άκρες μου».

Advertisements