golden_sommer_day_by_floriandra.jpg

 

 

Χτες το απόγευμα, βρέθηκα στην παραλία. Για πρώτη φορά στην ζωή μου, ένιωσα ακατανίκητη επιθυμία να βουτήξω, κι ας είναι και στον αχανή Ατλαντικό, κι ας είναι το νερό παγωμένο. Μέχρι πέρισυ, ούτε να τη φτύσω αυτή τη θάλασσα. Λες να γίνομαι μετανάστης κανονικός (στις φάμπρικες της Γερμανίας / και στου Βελγίου τις στοές)?

Σήμερα, μετά από πολύ καιρό, έκανα μια βόλτα με τα πόδια στο κέντρο της πόλης. Κατέβηκα στην Porte de Namur, διέσχισα τη λεωφόρο, πέρασα κοντά στο Υπουργείο Εξωτερικών, μπήκα στο αγαπημένο μου Parc Egmont, το διέσχισα και μετά έκοψα βόλτες στα στενά του Sablon. Έχει ήλιο και ζέστη, κόσμο πολύ στους δρόμους, μαμάδες και μπαμπάδες με καροτσάκια και μωρά (αυτό το τελευταίο και να έλειπε δεν θα με χάλαγε, κάνουν φασαρία και κλείνουν τα πεζοδρόμια αναισθήτως), παιδάκια με σκυλάκια και όλα αυτά τα χαριτωμένα.

Ένιωσα πολύ διχασμένη. Μια τέτοια μέρα στην Αθήνα, δεν μπορείς να την ευχαριστηθείς. Έχει πολλή ζέστη, πολύ καυσαέριο, πολύ θόρυβο, πολλά αυτοκίνητα, πολλά νεύρα. Αλλά εδώ κάτι λείπει. Λες bonjour αντί για καλημέρα, δεν μπορείς να πιεις φραπέ και να παίξεις τάβλι, το ξέρω πως ακούγομαι σαν γραφική ελληνίδα μετανάστρια, αλλά είναι κι αυτά πολύτιμα. Το ξέρω πως γίνομαι κοινότυπη και γραφική, αλλά δεν περίμενα ποτέ να μου λείπει η Ελλάδα στις ηλιόλουστες μέρες, νόμιζα πως θα την αναζητούσα όταν γύρω θα είχε συννεφιά και βροχή. Τελικά την αναζητώ μονίμως, ξέρω πως δεν θα την έχω, παρά μόνο σε συσκευασία διακοπών μιας χρήσης, ξέρω πως θα καταντήσω typical greek του εξωτερικού, πως θα γυρίζει το μάτι μου για μια μερίδα σκορδαλιά (που τη σιχαίνομαι κιόλας), πως θα κατεβαίνω στην Ελλάδα και θα κάθομαι κάτω από τον ήλιο με τους 50 βαθμούς υπό σκιάν, μέχρι αν γίνω σαν τηγανητή μαρίδα, ενώ όλοι οι σώφρονες συμπατριώτες μου θα ψάχνουν μια σκιά.

Αλλά, νομίζω πως τελικά θα μάθω να απολαμβάνω τις βρυξελλιώτικες ηλιόλουστες κυριακές που είναι τόσο σπάνιες και που αλλάζουν την πόλη ολοσχερώς. Λίγες ακτίνες ήλιου, λίγα λιγότερα σύννεφα, το θεμρόμετρο στους 30, και όλα γύρω χαμογελούν! Όταν σου λείπει κάτι, μαθαίνεις να το εκτιμάς.

Πρέπει να χάσεις κάτι, για να συνειδητοποιήσεις την αξία του. Πρέπει να πάθεις για να μάθεις. Πρέπει να τιμωρηθείς για να μετανιώσεις.

Πρέπει να σταματήσω να σκέφτομαι και να κάνω συνειρμούς.

Π Ρ Ε Π Ε Ι -να μην ξαναπώ αυτή τη λέξη.

____________________________________

Βλέπουμε Golden summer day της Floriandra.

Ακούμε φυσικά Whiteflag της Dido.

Advertisements