summertime_by_barns.jpgΕίμαι άνθρωπος πολύ οργανωμένος και συγκεντρωτικός (κοινώς, τα κάνω όλα μόνη μου και ΔΕΝ θέλω βοήθεια, αλλά άμα δε με βοηθάνε, γκρινιάζω του κερατά -τις μαμάδες σας σάς θυμίζω, ε? παλιοσιχαμένοι όλοι σας!) και προνοητικός και όλα αυτά τα καλά. Κατά συνέπεια, έχω ήδη ψωνίσει όσα έπρεπε να ψωνίσω (προμήθειες, δώρα, όσα ζήτησε η μητέρα από το Βέλγιο κ.λπ.) για τον ένα μήνα διακοπών που πλησιάζει με βήμα ταχύ. Έχω φροντίσει να είναι όλα πλυμένα και καθαρά στην ώρα τους, να μην περισσέψουν τρόφιμα και τα πετάξουμε, αλλά να μην λείψουν κιόλας. Είναι όλα ήδη στην εντέλεια. Ένα δώρο γεννεθλίων με ταλαιπωρεί λίγο, γιατί θέλω να είναι όμορφο και έξυπνο και πετυχημένο, αλλά θα το βρω κι αυτό, που θα μου πάει, τι διάολο, δέκα μέρες έχω ακόμα.

Και, κάθομαι και σκέφτομαι τώρα. Ποια γεννετήσια ορμή, εγγεγραμμένη στο DNA μας, μάς υπαγορεύει κάθε χρόνο να ζούμε μαζικά αυτό τον αυγουστιάτικο ψυχαναγκασμό των διακοπών; Την βλέπω την δουλειά, θα κατέβω ένα μήνα στην Ελλάδα, θα παώ σε δυο-τρία διαφορετικά μέρη με την ψυχή στο στόμα, θα καβαλήσω αεροπλάνα και βαπόρια, θα φτάνω παντού καθυστερημένη, θα κυνηγάω το πλοίο ή το αεροπλάνο λίγο πριν σηκώσει τη μπουκαπόρτα / ανεβάσει την σκαλίτσα, θα τρέχω σαν το Βέγγο, θα πρέπει να δω εκατό ανθρώπους, θα δω τους μισούς και όχι καλά και… όταν θα επιστρέψω, εκεί που χρειαζόμουν διακοπές για να ξεκουραστώ, θα είμαι ακόμα πιο εξουθενωμένη. Θα χρειάζομαι άλλο ένα μήνα για ξεκουραστώ από τις διακοπές, αλλά δεν θα τον έχω γιατί θα έχω ήδη ξοδέψει όλη μου την άδεια και θα πρέπει να ξαναπάω στην δουλειά. Εκεί, θα πρέπει να διηγηθώ σε όλους πόσο γαμάτα πέρασα στην καταπληκτικά εξωτική χώρα μου (εμ, έχουμε και αυτά, μιας και οι περισσότεροι συνάδελφοι προέρχονται από βόρειες συννεφιασμένες χώρες), ενώ απο μέσα μου θα σιχτιρίζω την ώρα και την στιγμή που έφυγα.  Και θα περάσω τέσσερις μήνες περιμένοντας τις διακοπές των Χριστουγέννων, όπου θα επαναληφθεί το ίδιο και απαράλλαχτο σκηνικό, αλλά χωρίς το «λίγο κρασί, λίγο θάλασσα» φόντο.

Γιατί; Φέτος, είχα αποφασίσει να κάνω διακοπές χαλαρές και ήρεμες, ξαπλωμένη σε μια παραλία πίνοντας φραπέ και μοχίτο. Αντι γι’αυτό, κανόνισα να πάω σε τρία (+?) διαφορετικά μέρη και να τρέχω σαν τον Βέγγο -επαναλαμβάνω- στα μεσοδιαστήματα που θα είμαι στην Αθήνα, για να προλάβω να συντονιστώ με τα προγράμματα όόόόόλων εκείνων των αγαπημένων ανθρώπων που θέλω / θέλουν / πρέπει να δω. Και μετά, θα πείσω τον εαυτό μου πως πέρασα καλά και θα το διηγούμαι κι από πάνω.

Τις προάλλες, κουβέντιαζα με μια Γερμανίδα συνάδελφο για τις διακοπές και τι έχουμε κανονίσει. Και έκανε το εξής σχόλιο: «Εσύ», μου είπε «έχεις την τύχη να συνδυάζεις τις διάκοπές / βλέπω την οικογένεια με τις διακοπές / ήλιος και θάλασσα, στο ίδιο μέρος». Ενώ εκείνη, πήγε  μια εβδομάδα στο βροχερό Αμβούργο να δει τη μαμά της και τα αδέρφια της, και μετά πήρε σύζυγο και παιδιά και πήγαν στην Ισπανία να κάνουν τα μπάνια τους και να ξεκουραστούν. Ποιος είναι πιο τυχερός, τώρα;

Και, επαναλαμβάνω το ερώτημα: «Ποια γεννετήσια ορμή, εγγεγραμμένη στο DNA μας, μάς υπαγορεύει κάθε χρόνο να ζούμε μαζικά αυτό τον αυγουστιάτικο ψυχαναγκασμό των διακοπών;». Γιατί κάθε Αύγουστο ερημώνουν οι πόλεις και μποτιλιάρουν οι αυτοκινητόδρομοι, τα αεροδρόμια, τα λιμάνια και οι παραλίες; Και, γιατί μεταφέρουμε, ουσιαστικά, τον ίδιο τρόπο ζωής σε πιο καλοκαιρινό φόντο; Θυμάμαι πως, τότε που ήμουν επαναστατημένο νιάτο κορόιδευα όλη αυτή την οικογενειακή ευτυχία που συμπυκνώνεται σε «ένα αυτοκίνητο τιγκαρισμένο στα τζάντζαλα – μάντζαλα και φορτωμένο σε ένα καράβι για το νησί». Και έλεγα «κοίτα τα κορόιδα, νομίζουν πως περνάνε καλά». Πάρτα τώρα να τα λουστείς -χωρίς το αυτοκίνητο και τα μωρά, αλλά το κόνσεπτ ίδιο είναι.

Νιώθω ήδη την κούραση των διακοπών να προστίθεται σε εκείνη της δουλειάς και να καταπλακώνει το ταλαιπωρημένο μου νευρικό σύστημα. Με βλέπω ήδη τον Σεπτέμβριο να μπουκώνομαι βιταμίνες, μαγνήσιο και ηρεμιστικά για να επιβιώσω.

Τέρμα. Του χρόνου, διακοπές στα Νησιά του Αιόλου, στη Μάλτα, στα δυτικά παράλια της Τουρκίας ή στον Άγιο Δομήνικο, αλλά χωρίς ψυχαναγκασμούς και υποχρεώσεις -και όχι Αύγουστο.

Κοίτα τώρα να δεις, που από πριν καν φύγω για τις φετεινές διακοπές, περιμένω εκείνες της επόμενης χρονιάς για να ξεκουραστώ. Μα, είναι υγιές αυτό;

[Οσονούπω θα πρέπει να εγκαινιάσω νέο category tag ονόματι «Γκρίνια».

Το αποφεύγω συστηματικά εδώ και καιρό, αλλά δεν με βλέπω να το γλιτώνω.]

 

Bλέπουμε Summertime από τον Barns.

Ακούμε Homeron από τους Paris Combo.

(φταίω εγώ που θα ψάξω την αιτία στην παιδική μου
ηλικία και στα κατάλοιπά της;)
Advertisements