quotes1.pngΠριν από μερικές μέρες, ο Ανήσυχος με κάλεσε να παίξω στο καινούριο δικής του έμπνευσης παιχνίδι, με θέμα τις διχασμένες φράσεις. Καταρχάς, ζητώ συγγνώμη από τον Άνήσυχο, επειδή καθυστέρησα να ανταποκριθώ, αλλά έπρεπε και να εμπνευστώ! Κατά δεύτερον, το παιχνίδι μου φάνηκε αρκετά περίπλοκο, και διάβασα πολλές φορές τις οδηγίες του δημιουργού του, αλλά και τις συμμετοχές της Ντόλυ και της Γλυκοπατάτας που έπαιξαν ήδη, για να μπω στο νόημα. Ως περίπλοκο ήταν και ιντριγκαριστικό, κι ας βασανίστηκα για να καταλάβω. Επειδή έχω δυο προσκλήσεις, από τον Ανήσυχο και από την Ντόλυ, έχω και την πολυτέλεια να διαλέξω ποιες φράσεις θα σχολιάσω. Και μιας και εν τέλει ενεπνεύσθην, ιδού:

  • Carpe diem: οι Αρχαίοι είχαν το ταλέντο να συμπυκνώνουν περίπλοκα νοήματα σε ελάχιστες λέξεις και αυτή η φράση του Οράτιου αποτελεί ένα θαυμαστό παράδειγμα. Η γενιά μου -και εγώ φυσικά- την μάθαμε πρώτα από τον Captain Robin Williams και μετά πληροφορηθήκαμε για την πατρότητα του Οράτιου, αλλά έτσι κι αλλιώς, πρόκειται για μεστή σημασίας παρότρυνση, ουσιαστική, όσο και δύσκολη στην εφαρμογή της. Το προσπαθώ, αλλά θα ήθελα και να το καταφέρνω.

  • Δεν πρέπει να ενθουσιάζεσαι όταν τυχαίνουν στιγμές ευτυχίας. Γιατί είναι παροδικές. Κράτα πάντα στάση άμυνας. Ακόμα και αυτό που σου δίνει πρόσκαιρη χαρά μπορεί να μην είναι αληθινό, να μην έχει διάρκεια, να μην επαληθευτεί: Νομίζω πως αυτή η φράση του Ανήσυχου είναι αρκετά απαισιόδοξη και, αν την ακολουθούσαμε, θα ζούσαμε μια ζωή γεμάτη δυστυχία και χωρίς κανέναν ενθουσιασμό. Πιστεύω πως είναι καλό να φυλάς τα νώτα σου, αλλά εξαρτάται από τις περιστάσεις: άλλοτε αυτές υπαγορεύουν την επιφυλακτικότητα και άλλοτε όχι. Σύνεση και μέτρο, θα αντιπρότεινα. Διαφωνώ σαφώς με τις άμυνες: καλύτερα να νιώσω πλήρης και χαρούμενη, κι ας φάω τα μούτρα μου, παρά να είμαι μονίμως σφιγμένη και καχύποπτη, γιατί τότε ποτέ δεν θα ευχαριστηθώ τίποτα.

  • Ο δρόμος προς την κόλαση είναι στρωμένος με τις καλύτερες προθέσεις: ποιος το είπε; Όποιος κι αν το είπε, έχει απόλυτο δίκιο. Το έχω δει να συμβαίνει άπειρες φορές -με αποκορύφωμα τις σχέσεις γονιών-παιδιών ή ακόμα και ερωτικές σχέσεις. Το τραγούδησε κι ο Μηλιώκας, κάποτε, στο «Για το καλό μου…».

  • Δεν υπάρχει πάτος: Κροτο-απόφθεγμα, παραφθορά της έκφρασης πιάσαμε πάτο. όσο χαμηλά κι αν πέσεις, πάντα υπάρχει ακόμα πιο χαμηλά. Για να ανεβάσω το επίπεδο, κάνω αναγωγή στον μύθο του πίθου των Δαναϊδων.

Ρίχνω το μπαλάκι στον Μπαμπάκη, στην Αλεπού, στο Φουρφούρι (άντε σου επιτρέπω να αλλάξεις και τους κανόνες γιατί τα σπας!), στη Βιομηχανική Μαργαρίτ και στο Ράσπμπερυ.

Advertisements