froutopia.jpgτο έμαθα εδώ

το βλέπω εδώ (γιατί 8 το πρωί είναι πολύ νωρίς για τηλεόραση…)

credits to γλυκοπατατάκι και παπί

τι άλλο να πω;

όσοι θέλετε να θυμηθείτε τα παιδικά μας χρόνια, εδώ. (raspberry excluded, είσαι πολύ σπόρι!)

 ___________________________________________

Στ’αλήθεια πιστεύω πως ανήκω σε μια πολύ τυχερή γενιά, σε ό,τι αφορά στις παιδικές εκπομπές – μουσικές – παιχνίδια. Οι προηγούμενοι από μας είχαν πολύ λιγότερα, ενώ οι επόμενοι πολύ χειρότερα. Έχοντας δει λιγάκι και τι έπαιζε σε μερικές άλλες χώρες την ίδια περίοδο, νιώθω ακόμα πιο τυχερή, γιατί στην Ελλάδα, στις αρχές της δεκαετίας του ’80 έγιναν πολύ καλές παραγωγές. Δεν ανταλλάσσω την Λιλιπούπολη, την Τενεκεδούπολη, την Χιλιοποδαρούσα, τον Παραμυθά και την Φρουτοπία ούτε με 100 Γουίνιδες, ούτε με χίλιους Ντίσνεϋ, ούτε με δέκα χιλιάδες Θάντερκατς. 

Και χαίρομαι που τότε ήταν η κρατική τηλεόραση αρκετά έξυπνη για να μας προσφέρει αυτό και αυτό. Μπορεί να πέρασα σχετικά μοναχικά παιδικά χρόνια και μέσα στην μεγαλούπολη, μπορεί να μεγάλωσα πριν την ώρα μου, όπως όλα τα μοναχοπαίδια παθαίνουν, αλλά νιώθω πολλή τρυφερότητα και νοσταλγία, όταν θυμάμαι τον Μελένιο, τον Ανανία το Πεπόνι, το Μαέστρο, τον Μπόλεκ και τον Χαρχούδα.

Και τρέμω στην σκέψη του με πόση βία και πόσο λίγη αθωότητα μεγαλώνουν τα σημερινά πιτσιρίκια -και πόσο χειρότερα θα είναι για τα αυριανά.  

Advertisements