parnitha1.jpgΚαίω τα δέντρα, χτίζω μεζονέττες

θα κάνω τα παιδιά μου μαριονέτες

σ’ένα κλουβί γραφείο σαν αγρίμι

παίζω ατέλειωτο βουβό ταξίμι…*

Και άντε και τα έκαψες τα δέντρα. Και σκόρπισες την θλίψη, την στάχτη και το θάνατο. Και την έφτιαξες τη σούπερ λουξ μεζονέτα. Και μπήκες μέσα και νιώθεις άρχοντας. Και ανοίγεις το παράθυρό σου ή βγαίνεις στην υπέροχη βεράντα σου με τα μάρμαρα και τα χαγιάτια, να πιεις τον καφέ σου.

Και βλέπεις στάχτες, στάχτες παντού. Και σηκώνεις λίγο το βλέμμα και βλέπεις μια θάλασσα γκρι από τσιμέντο και ένα γκρι σύννεφο από πάνω να σκεπάζει όλη την τεράστια αυτή πόλη**. Και παίρνεις βαθιά ανάσα, και γεμίζεις τα πνευμόνια σου με διοξείδιο του άνθρακα και άζωτο.

Έξω στον βρεατανικού ή γαλλικού τύπου κήπο που έφτιαξες για να έχεις την ψευδαίσθηση της φύσης, παίζουν τα ασθενικά και χλωμά παιδιά σου. Τρώνε κοτόπουλο με διοξίνες (σχήματος τετράγωνου και χρώματος πορτοκαλί -προψημμένο), κρέας με Κreuzfeld Jacobs και συνθετικές βιταμίνες. Κάθε δυο μήνες είναι άρρωστα, γιατί τα αντισώματά τους είναι πολύ ασθενή. Το μικρό μάλλον έχει άσθμα. Σηκώνουν το κεφάλι και αντικρύζουν ένα γκρι ουρανό, κοιτάζουν γύρω τους και βλέπουν γκρι απομεινάρια δάσους και γκρι τσιμέντο σε μια γκρι ατμόσφαιρα.

Σε τριάντα, ή σαράντα, ή πενήντα χρόνια, που η χώρα μας θα έχει γίνει προέκταση της Σαχάρας, που οι Κάτω Χώρες δεν θα υπάρχουν, γιατί θα τις έχει καλύψει το νερό από τους λιωμένους πάγους, που οι φυσιολογικές θερμοκρασίες το καλοκαίρι στην Ελλάδα θα είναι πάνω από 50 C, που όλη η Αττική θα πλυμμηρίζει κάθε χρόνο στην εποχή των μουσώνων, που θα γεννιούνται παιδιά με καρκίνο, που μπορεί να είναι και τα δικά σου ή τα δικά μου παιδιά -ή τα εγγόνια μας- θα έχει έρθει ήδη η κολασμένη τιμωρία, Μπαμπάκη μου.

Και δεν θα κάνει διακρίσεις, θα έρθει για όλους. Και για τους βιομήχανους, και για τους εμπρηστές, και για τους οικοπεδοφάγους, και για όλους εμάς που το φταίξιμό μας είναι πως δεν μπορέσαμε να κάνουμε τίποτα παραπάνω από το να βάλουμε τα κλάματα***.

Και για τα παιδιά μας, που θα αναρωτιούνται αν οι κότες είναι το ίδιο με τα chicken wings και αν τα ψάρια είναι τα fishsticks, και που δεν θα έχουν δει ζώα και φυτά παρά μόνο σε παλιές φωτογραφίες των γονιών τους.

__________________________________________

Περισσότερο από όλα, στεναχωρήθηκα για τον γιο της της συναδέλφου της Amy.

Κι αναρωτιέμαι, εσύ με τη μεζονέττα, τι θα μπορούσες να πεις σε αυτό το παιδί;

*Το στιχάκι είναι του Τζίμη Πανούση

**Έχετε δει την Αθήνα από τα Τουρκοβούνια; Ένα απέραντο γκρι που περιβάλλεται από γκρι βουνά -και λίγη θάλασσα…

***Το φταίξιμό μας είναι λίγο μεγαλύτερο, στην πραγματικότητα, βέβαια. Κάθε φορά που χρησιμοποιούμε το αυτοκίνητό μας, ενώ μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε μέσα μαζικής μεταφοράς, κάθε φορά που κάνουμε κάποια αγορά, αλλά δεν φροντίζουμε να είναι φιλική προς το περιβάλλον, κάθε φορά που πετάμε σκουπίδια στις ακτές ή αποτσίγαρα στο δάσος, δεν προσθέτουμε κι εμείς το λιθαράκι μας στη δημιουργία αυτού του εφιαλτικού μέλλοντος;

______________________________________________

update

Η τραγική ειρωνεία εδώ -σιγά μην έχει μείνει έστω και ένα κόκκινο ελάφι.

Και μια πολύ καλή πρωτοβουλία που μακάρια -ΜΑΚΑΡΙ- να ευδοκιμήσει εδώ και εδώ.

Advertisements