Πριν από μερικά χρόνια, δε θυμάμαι πια πότε ακριβώς, είχα δει στην Αθήνα μια ανεπανάληπτη θεατρική παράσταση. Ο τίτλος της είναι La Nona, με πρωταγωνιστή τον Δημήτρη Πιατά, σε έναν από τους καλύτερους, κατά την ταπεινή μου άποψη ρόλους του. Επειδή έχουν περάσει αρκετά χρόνια και η μνήμη μου είναι βέλγικης ποιότητας, έκανα μια μικρή έρευνα στο δίκτυο, προσπαθώντας να βρω πληροφορίες για την ελληνική παράσταση, τους συντελεστές και την πρωτότυπη εκδοχή της. Προφανώς τότε το δίκτυο ήταν στα σπάργανα ακόμα, και έτσι οι πληροφορίες που βρήκα είναι ελάχιστες.

Αντιγράφω από Το Βήμα:

«Λα Νόνα» από τη Θεσσαλία

Το έργο του Ρομπέρτο Κόσα «Λα Νόνα» παρουσιάζει στην Αθήνα το Θεσσαλικό Θέατρο-ΔΗΠΕΘΕ Λάρισας, σε μετάφραση Ειρένας Ιωαννίδου-Αδαμίδου, σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου, σκηνικά-κοστούμια Κέλλυς Βρεττού και μουσική Ηρακλή Πασχαλίδη. Με τους Κατερίνα Γιουλάκη, Χρόνη Παυλίδου, Εύα Μουστάκα, Σταύρο Μερμήγκη κ.ά.

 και από το Ριζοσπάστη:

Το «Θεσσαλικό Θέατρο», παρουσιάζει την κωμωδία του Ρομπέρτο Κόσα «Λα νόνα», σε σκηνοθεσία Νίκου Αρμάου, μετάφραση Ειρένας Ιωαννίδου – Αδαμίδου, σκηνικά – κοστούμια Κέλλυς Βρεττού, μουσική Ηρακλή Πασχαλίδη, χορογραφία Καμέλιας Δαμαλή. Παίζουν: Κατερίνα Γιουλάκη, Σμάρω Γαϊτανίδου, Γιώργος Ζωγράφος, Σταύρος Μερμήγκης, Εφη Μεταγγιτσινού, Εύα Μουστάκα, Χρόνης Παυλίδης. Με την έναρξη των παραστάσεων το «Θεσσαλικό» ξεκινάει την πλούσια και φέτος δραστηριότητά του, που περιλαμβάνει πάνω από 5 θεατρικές παραγωγές.

Προφανώς, οι δύο εφημερίδες δεν αναφέρονται στην παράσταση που είδα εγώ -έτσι ανακάλυψα ότι η παράσταση είχε ανέβει και σε άλλη εκδοχή στην Ελλάδα, από το ΔΗΠΕΘΕ Θεσσαλίας.

huh__i_thought_it_was_mine_by_chrissiecool.jpgΕν πάση περιπτώσει, η παράσταση ήταν, όπως προείπα καταπληκτική. Η υπόθεση είναι φαινομενικά απλή, γλαφυρή, αστεία, ίσως και γκροτέσκα. Στην Αργεντινή, μια οικογένεια Ιταλών μεταναστών, υποφέρει από την ακατάσχετη λαιμαργία της εκατόχρονης γιαγιάς, η οποία καταναλώνει απίστευτες ποσότητες φαγητού, σε σημείο που να οδηγήσει την οικογένεια σε οικονομικό αδιέξοδο. Η οικογένεια επιχειρεί να την ξεφορτωθεί με διάφορους τρόπους, αλλά αποτυγχάνει και, στο τέλος, ξεκληρίζεται, ενώ η Νόνα συνεχίζει ακάθεκτη να καταβροχθίζει γλυκοπατάτες και σοκολάτες.

Το έργο όμως έχει πολλαπλές αναγνώσεις, και καταδεικνύει με χιουμοριστικό τρόπο τις πικίλες μορφές και τις καταστροφικές συνέπειες της απληστίας. Οι πρωταγωνιστές καταρρακώνονται και αγγίζουν τα όρια του εξευτελισμού και της ηθικής κατάπτωσης, ενώ η άπληστη Νόνα επιβιώνει αλώβητη. Παράλληλα, αναδεικνύεται και η φρίκη της παρασιτικής ζωής μέσα από τον χαρακτήρα του Τσίτσο, ο οποίος ζει εις βάρος όλων και μηχανεύεται τα πιο απίθανα πράγματα, προκειμένου να μην δουλέψει. Η Ανιούλα, το μόνιμο θύμα βλέπει να τον άντρα που αγαπά να παντρεύεται τη μάνα της, επειδή εποφθαλμιά την -ανύπαρκτη- περιουσία της. Και τελικά να καταστρέφεται και αυτός. Η οικογένεια διατυμπανίζει την ηθική της, αλλά υποκρίνεται πως δεν καταλαβαίνει ότι η μικρή Μάρθα κερδίζει την ζωή της από την πορνεία -παράλληλα ο πατέρας της δέχεται τη οικονομική συνεισφορά της στην οικογένεια. Όλοι επιχειρούν να βγάλουν τη Νόνα από τη μέση, μηχανευόμενοι κάθε απίθανο κόλπο, αλλά υποστηρίζουν πως παραμένουν ηθικοί -και δεν τολμούν να αντιμετωπίσουν το πρόβλημα με άλλο τρόπο. Η μόνη που ορθώνει το ανάστημά της είναι η Μαρία, η οποία αποκαλεί τον Τσίτσο αποτυχημένο και σε διάφορες περιστάσεις εξεγείρεται -και είναι η μόνη που επιβιώνει, αφού χάσει και τον άντρα και την κόρη της.

Οι διάλογοι είναι πολύ επιτυχημένοι, και αφήνουν την αίσθηση της ιλαροτραγωδίας και μια πολύ πικρή γεύση στο τέλος. Σε πρώτη ανάγνωση παρακολουθούμε μια σπαρταριστή κωμωδία (το ταλέντο του Πιατά αναδείχθηκε με απαράμιλλο τρόπο). Στην ουσία όμως, πρόκειται για ένα φριχτό δράμα.

Το μόνο που μπορώ να παραθέσω σε σχέση με τον συγγραφέα είναι το όνομά του: Roberto Cossa, και την αργεντίνικη καταγωγή του. Τα υπόλοιπα μπορείτε να τα βρείτε εδώ, μαζί με αναλυτική βιογραφία και εργογραφία, αλλά θα τα καταλάβετε, μόνο αν μιλάτε ισπανικά. Ούτε η Wiki προσέφερε κάποια στοιχεία, δυστυχώς.

Φέτος ο ελληνικός ερασιτεχνικός θίασος Λουξεμβούργου ανέβασε το έργο σε δυο παραστάσεις στο Λουξεμβούργο και μία εδώ, στο χωριό μας.  Η παράσταση ήταν πολύ καλή, από άποψης σκηνοθεσίας, μουσικής επένδυσης και σκηνικών. Επίσης είχε ένα πολύ έξυπνο σκηνοθετικό εύρημα στο τέλος: η Νόνα αφού έχει ξεπαστρέψει όλη την οικογένεια, μην έχοντας τι να φάει, αρχίζει να τρώει τα χέρια της. Το έλλειμμα της παράστασης ήταν μόνο κάποιες από τις ερμηνείες.

Αν κάποιος θίασος αποφασίσει να ανεβάσει ξανά την παράσταση αυτή, μην την χάσετε.

_______________________________________________

Ακούμε τους Pink Martini να τραγουδούν το Sympathique, και βλέπουμε «huh, I thought it was mine της Chrissie Cool, από το Deviantart.

Advertisements