img_1095s.jpgΦτάσαμε στην ωραία Φινλανδία, ένα βράδυ Τρίτης μετά από αλλαγή αεροπλάνου στην Κοπεγχάγη και με μπόλικη κούραση. Βγαίνοντας στον χώρο παραλαβής αποσκευών, το πρώτο που βλέπουμε είναι χώρος καπνιστών. «Ωραία» σκέφτηκα «καλά ξεκινάει. Αυτή η χώρα είναι πολιτισμένη και αναγνωρίζει τα δικαιώματα όόόλων των ανθρώπων».

Και εκεί που κάνουμε το τσιγαράκι μας ήρεμοι και χαλαροί, ακούμε τα ονοματάκια μας από το μεγάφωνο. Τι άλλο έλεγε το μεγάφωνο δεν το πιάσαμε, αλλά τα ονοματάκια μας τα πιάσαμε. «Αμάν!» αναφώνησα «οι βαλίτσες!». Όλα μου έχουν συμβεί ως τώρα στα αεροπορικά ταξείδια, αλλά βαλίτσες δεν είχα χάσει ποτέ. Δεν θα μπορούσα να είχα πέσει πιο μέσα. Πήγαμε στο πιο κοντινό γκισέ, όπου μας υποδέχτηκε χαμογελαστή ντόπια, η οποία μας ενημέρωσε ευγενικά και με χίλιες συγγνώμες ότι οι βαλίτσες μας είχαν μείνει στην Κοπεγχάγη και θα έρχονταν με την επόμενη πτήση, αργά τη νύχτα. Θα μας τις έφερναν το επόμενο πρωί, και για να βγάλουμε τη νύχτα, μας έδωσαν από ένα κιτ με τα απαραίτητα -και τι δεν είχε εκεί μέσα! Μέχρι και απορρυπαντικό για να πλύνεις ρούχα! Μόνο εσώρουχα στο νούμερό μας δεν είχε! Το πιο απίστευτο ήταν πως την επομένη το πρωί, ο τύπος από το αεροδρόμιο είχε φτάσει δέκα λεπτά νωρίτερα από την ώρα που μας είχαν πει και, αντί αν χτυπήσει το κουδούνι, περίμενε στην πόρτα μέχρι να φτάσει η συμφωνημένη ώρα για να χτυπήσει. Καλό, ε; όπως και στην Ελλάδα ένα πράγμα!!

Ο Θάνος και η Katri μας υποδέχτηκαν με ανοιχτές αγκάλες και η περιήγησή μας σε αυτήν την απίθανη χώρα άρχιζε με τα καλύτερα προγνωστικά!

Helsinki

img_1249sl.jpgΤο Ελσίνκι είναι μια πρωτέυουσα 550 χιλ. κατοίκων μιας χώρας 5,3 εκατ. κατοίκων και 340 χιλ. τ.χλμ. Αντιλαμβάνεστε λοιπόν, πως πρόκειται για μια πόλη πολύ ευρύχωρη, με πολύ καλές συγκοινωνίες, πολύ πράσινο (δάσος μέσα στην πόλη) και χωρίς πολυκοσμία. Το Ελσίνκι είναι και λιμάνι και αποτελείται από το ηπειρωτικό κομμάτι του και μπόλικα μικρά νησάκια.

Η πόλη είναι αρκετά καινούρια με όχι πολλά παλιά κτήρια. Στο κέντρο δεσπόζει ο Σιδηροδρομικός Σταθμός και κοντά του η Όπερα, το Αthenaeum (πινακοθήκη), το Κοινοβούλιο, το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης (Kiasma), πολλά εμπορικά κέντρα, όπως το Stockman και το Sokos, ο σταθμός υπεραστικών λεωφορείων. Όλα αυτά συνδέονται και με υπόγειες στοές, μια ευκολία που πολύ εκτιμάται το χειμώνα που κάνει μπόλικο κρύο και συνήθως χιονίζει. Λίγο πιο πέρα, η παραλία και το λιμάνι είναι ιδανικά για βόλτα. Στο Esplanadi βρίσκουμε ακριβά μαγαζιά και ξενοδοχεία, υπαίθρια αγορά και την Miranda, το άγαλμα της φινλανδής με τις ιδανικές αναλογίες (γεματούλα ήταν και πολύ το εκτίμησα).

img_1115hel.jpgΣτο λιμάνι δεσπόζουν δύο τεράστια κτήρια. Το Δημαρχείο του Ελσίνκι και… η Σουηδική Πρεσβεία. Ακόμα και σε αυτό το επίπεδο, η σουηδική παρουσία δεν περνάει καθόλου απαρατήρητη. Εκεί κοντά, υπάρχει ένα δρομάκι το οποίο παρουσιάζει την εξέλιξη της πόλης από τις αρχές του 20ου αι. Στην αρχή καλντερίμι με λάμπες γκαζιού, μετά διαφορετικό καλντερίμι, το πρώτο υπάιθριο τηλέφωνο, ηλεκτρική λάμπα κλπ. Ανηφορίζοντας λιγάκι, φτάνουμε στον Προτεσταντικό Καθεδρικό, ο οποίος είναι από τους λίγους τόσο υπερμεγέθεις και μεγαλοπρεπείς, επειδή ανταγωνίζεται τον γειτονικό ορθόδοξο, ο οποίος είναι ρωσικού ρυθμού και ανάλογης μεγαλοπρέπειας.

Μια βόλτα που αξίζει πολύ είναι από το Κiasma και το Κοινοβούλιο μέχρι το Ολυμπιακό Στάδιο, μέσα από το πάρκο παράλληλα με την λίμνη με θέα στην Καλλιτεχνούπολη. Εκεί είναι και η Finlandia (η άλλη όπερα). Δίπλα στο Κοινοβούλιο, υπάρχει ένα πολύ όμορφο jazz bar που το καλοκαίρι έχει τραπεζάκια στον κήπο. Εντυπωσιακού μεγέθους είναι το γήπεδο του χόκεϋ στο Ολυμπιακό Στάδιο -μιας και αυτό είναι το εθνικό σπορ, ενώ το ποδόσφαιρο δεν έχει ανάλογη δημοφιλία.

img_1283sl.jpgΕίδαμε και δυο άλλες συνοικίες. Η Sörnäinen είναι η underground γειτονιά των αλκοολικών, λούμπεν και φτωχών Φινλανδών. Πορνεία και κακόφημα μπαρ εναλλάσσονται στο σκηνικό, ενώ βλέπεις και πολλούς μεθυσμένους. Σε καφενεία και μπαρ δεν μπήκαμε, καθώς δεν συνοδευόμασταν από φινλανδό, αλλά η γειτονιά παρουσιάζει ενδιαφέρον και γκρεμίζει τον μύθο των τέλειων σκανδιναβικών χωρών. Λούμπεν στοιχεία και φτώχεια υπάρχουν παντού.

Το Vuosaari από την άλλη είναι καινούρια συνοικία. Εγώ βλέποντας τις καινούριες πολυκατοικίες, τα φαρδιά πεζοδρόμια και την μεγάλη προκυμαία, θεώρησα πως βρισκόμουν σε κάτι σαν παραθαλάσσιο Χαλάνδρι, αλλά ο Θάνος μας πληροφόρησε πως πρόκειται για εργατική συνοικία και μάλιστα με πολλούς ξένους. Σαν παραθαλάσσια Κάτω Πατήσια δηλαδή. Καμία σχέση. Εκεί είναι και το εστιατόριο του Κωνσταντή, τον οποίο φυσικά γνωρίσαμε, ακούσαμε τις θεωρίες και τις πολιτικές του αναλύσεις -και χαρήκαμε και την φιλοξενία του. Μας κέρασε καφέ και επέμενε να πάμε για φαγητό στο ελληνικό του εστιατόριο -αλλά είπαμε να μην φάμε ελληνικό φαγητό στην Φινλανδία.

Υπάρχουν αρκετούτσικοι Έλληνες στην Φινλανδία παραδόξως. Πήραμε μια γεύση από τον Κωνσταντή, αλλά και από έναν άλλο που συναντήσαμε τυχαία αλλού. Το συμπέρασμά μου ότι οι Έλληνες του εξωτερικού είναι ειδική κατηγορία επαληθεύτηκε για μία ακόμη φορά.

Επισκεφτήκαμε επίσης και το Kiasma, το οποίο έχει την ιδιατερότητα, όπως και το Μουσείο Μοντέρνας Τέχνης του Όσλο να αλλάζει έκθεση κάθε έξι μήνες. Εμείς πετύχαμε μια έκθεση με θέμα την φύση και την σχέση του ανθρώπου με αυτήν, αρκετά ενδιαφέρουσα. Στον τελευταίο όροφο φιλοξενούνταν καλλιτέχνες της Άπω Ανατολής και μου φάνηκε πολύ ενδιαφέρον το έργο ενός Κινέζου, ο οποίος παρουσιάζε κατοίκους της Σαγκάης -πάμφτωχους και άστεγους, αλλά και πλούσιους και τεχνοκράτες: οι δυο όψεις μιας αχανούς πόλης.

Αν βρεθείτε στο Ελσίνκι, να πάτε στο Zetor, το bar ενός από τους Leningrad Cowboys. Είναι πολύ μεγάλο, πολύ img_1157zetor.jpgσκοτεινό και πολύ ροκ και έχει και εστιατόριο. Επίσης έχει τις πιο αστείες τουαλέτες που έχω δει ποτέ, με ένα φλούο γαλαζωπό φως και τοίχους σκπασμένους από αποκόμματα εφημερίδων!

Αξίζει επίσης, η βόλτα με το τραμ 3, το οποίο είναι ένα κανονικό τραμ των αστικών συγκοινωνιών, αλλά περνάει από όλα τα κεντρικά σημεία και τα αξιοθέατα της πόλης.

Suomenlinna

img_1257sl.jpg

H Suomenlinna είναι ένα από τα πολλά νησάκια του Ελσίνκι. Είναι νησί-κάστρο, που είχε κατασκευαστεί από τους Σουηδούς και στην συνέχεια χρησιμοποιήθηκε και από τους Ρώσους. Σήμερα αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO και φιλοξενεί έξι μουσεία (ανάμεσα στα οποία και ναυτικό, στρατιωτικό, ιστορικό και μουσείο παιχνιδιού), δύο καφέ και διαμορφωμένα δρομάκια για πολύ όμορφες βόλτες μέσα στην φύση. Επίσης, εκεί είδα τα πιο χοντρά σπουργίτια που έχω δει ποτέ μου: σπουργίτια – βουβαλάκια! Είδαμε επίσης κάτι απίθανα πουλιά, γλάρους και πάπιες σε χρωματισμούς ζέβρας!

  

Eurovision

img_1299euv.jpgΚαι να θέλαμε, ήταν αδύνατον να την αποφύγουμε. Ήταν πανταχού παρούσα. Σε όλη την πόλη, στημένες οθόνες, σταντς και περίπτερα σχετικά με το πανηγύρι! Όπως ανέφερα και στο προηγούμενο ποστ, η νίκη των Lordi ήταν αιτία εθνικής υπερηφάνειας και η ανάθεση της διοργάνωσης εθνικό στοίχημα. Η αλήθεια πάντως είναι πως η συγκέντρωση όλου αυτού του πολύχρωμου και πολυεθνικού πλήθους στις κεντρικές πλατείες με τις τεράστιες σκηνές και οθόνες ήταν άκρως εντυπωσιακή. Αλλά μετά άρχισε το πρόγραμμα και την κάναμε με ελαφρά πηδηματάκια…

Porvoo

img_1196porvoo.jpgΕιδικός για το Porvoo είναι ο Derek, που πέρασε σχεδόν ένα χρόνο εκεί, ή η Λουκρητία, η οποία διέμεινε εκεί κατά την παραμονή της -η οποία συνέπεσε σχεδόν με την δική μας. Εκεί, λοιπόν, πραγματοποιήσαμε bloggo-συνάντηση, τρώγοντας τάρανδο στο μπαλκόνι εστιατορίου, σκεπασμένοι με κουβερτούλες προσφορά του εστιατορίου. Επίσης, βολτάραμε δίπλα στο ποταμάκι και θαυμάσαμε τα πολύχρωμα ξύλινα σπιτάκια για τα οποία φημίζεται η πόλη. Πρόκειται ουσιαστικά για ένα χωριουδάκι σε απόσταση περίπου μισής ώρας από το Ελσίνκι, πολύ όμορφο και γραφικό. img_1216porvoo.jpgΟ Καθεδρικός του κάηκε σε πυρκαγιά πέρισυ, κατά την περίοδο που όλως τυχαίως κάηκαν πολλά ξύλινα μνημεία σε όλη την χώρα. Κρίμα, γιατί ήταν πολύ όμορφος, όπως πληροφορηθήκαμε. Επίσης, στο Porvoo εκτίθενται οι περίφημες κούπες του Βασιλιά του Σουηδίας: η μία χρησίμευε για τα χρήματα που ξόδευε και η άλλη για τους φόρους που εισέπραττε: αυτή η δεύτερη δεν έχει πάτο!

Tallinn

Tallin σημαίνει «δανέζικη πόλη» στα εσθονικά -και είναι η πρωτεύουσα της Εσθονίας! Βρίσκεται σε απόσταση μιάμισης ώρας με το ferry από το Ελσίνκι. Κατά την διάρκεια του ταξειδιού, όσο το καράβι βρίσκεται σε διεθνή ύδατα, πωλούνται αφορολόγητα προϊόντα (**φτηνά τσιγάρα**). Καλά άρχισε η εκδρομή!

img_1322tl.jpgΜας ενημέρωσαν επίσης πως στο Tallinn θα κάναμε φτηνά ψώνια, αλλά μάλλον αυτό ίσχυε σε σύγκριση με την Φινλανδία, γιατί εμάς οι τιμές μας φάνηκαν και νορμάλ. Εξαίρεση τα παραδοσιακά μάλλινα ρούχα που πουλούσαν οι πλανόδιοι Ρώσοι.

Η παλιά πόλη περιβάλλεται από τείχη, και η είσοδος προς αυτήν μου θύμισε την Κρακοβία και άλλες γερμανικής παράδοσης πόλης που έχω δει στην Ελβετία. Το ιστορικό κέντρο είναι γεμάτο πολύχρωμα μεσαιωνικά κτήρια και γραφικά δαιδαλώδη πλακόστρωτα δρομάκια και αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO και αυτό. Εντυπωσιακή είναι η εκκλησία Αλεξάντρ Νέφσκυ (τελικά, αυτοί οι Ρώσοι παντού έφτιαξαν και από μια εκκλησία Αλεξάντρ Νέφσκυ!), αλλά βέβαια της Σόφιας είναι μεγαλύτερη και πολύ πιο εντυπωσιακή, ειδικά στο εσωτερικό. Απένταντι από την εκκλησία βρίσκεται το Κοινοβούλιο, χρώματος…ροζ (λέτε να υπάρχει συμβολισμός;) και στο πλάι της πάρκο και ένα τμήμα των τειχών.

Η Εσθονία είναι μια χώρα που έζησε πολλές διαδοχικές κατοχές, κυρίως από τους Γερμανούς και τους Ρώσους, αλλά και από την Πολωνο-Λιθουανική συμμαχία. Ελάχιστες ήταν οι στιγμές στην ιστορία της που ήταν ανεξάρτητη. Είναι μια πολύ μικρή χώρα, με μια πολύ ιδιαίτερη γλώσσα και αρκετά φτωχή, αν και σε σχέση με την Πολωνία ή ακόμα περισσότερο την Βουλγαρία, αρκετά πιο ανεπτυγμένη.

img_1341tl.jpgΗ επίσκεψή μας στο Εθνικό Μουσείο ήταν πολύ ενδιαφέρουσα, και μου έδωσε την εντύπωση πως η όψιμα αποκτηθείσα ανεξαρτησία -αλλά και το όχι και τόσο δημοκρατικό παρελθόν του λαού αυτού (από τους λίγους που καλωσόρισαν τα Χιτλερικά στρατεύματα)-, προκαλεί έναν υπερβάλλοντα ζήλο στην ανάδειξη / ανασκευή της εθνικής ταυτότητας και της ιστορικής κληρονομιάς. Το Μουσείο αριθμεί μία (1) αίθουσα, στην οποία παρουσιάζεται η ιστορία της χώρας από τα παλαιολιθικά χρόνια μέχρι σήμερα. Και προσπαθεί να μας πείσει πως η χώρα έχει πανάρχαιη ιστορία, αλλά κάνει μερικά φάουλ. Αναφέρεται πως η γλώσσα της χώρας ανήκει στην φινο-ουγγρική οικογένεια (καλά ως εδώ) και πως υπάρχει από την Νεολιθική εποχή, δηλαδή το 5.000 π.Χ. Δηλαδή στην Εσθονία έχει αναγνωριστεί πως υπήρχε γλώσσα πριν από την Γραμμική Α. Παρ’ολα αυτά, μια χώρα τόσο προχωρημένη κατά τα νεολιθικά χρόνια, δεν έχει τίποτα να επιδείξει μέχρι τα ύστερα ρωμαϊκά, τα οποία αυθαίρετα τοποθετεί στον 9ο μ.Χ. αι. Υπήρχε Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία τον 9ο αι; Να μια καλή ερώτηση. Στην συνέχεια βέβαια, γίνεται λεπτομερής αναφορά στην κατοχή από την Πρωσία και την Ρωσία, αλλά η ιστορία σταματά με το τέλος της Ρωσικής Αυτοκρατορίας. Και μετά τίποτα. Τίποτα για τον Μεσοπόλεμο, τίποτα για τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, τίποτα για μετά. Όχι πολύ συνεκτικά όλα αυτά, και από ιστορικής και από ιδεολογικής πλευράς. Κάποια άποψη προσπαθείται να περάσει, αλλά δεν την έπιασα προσωπικώς.

Κατά τα λοιπά, όπου σταθείς και όπου βρεθείς, ακούς ρώσικα. Η ρώσικη μειονότητα είναι αρκετά μεγάλη στην χώρα και βέβαια δεν τυγχάνει της καλύτερης μοίρας. Οι Ρώσοι κάνουν τις χειρότερες δουλειές, είναι πάντα κακοπληρωμένοι και αντιμετωπίζονται περίπου όπως οι Αλβανοί στην Ελλάδα. Για το θέμα αυτό και η Εσθονία και η γειτονική Λετονία έχουν καταδικαστεί από το Συμβούλιο της Ευρώπης, αλλά προφανώς αγρόν αγοράζουν.

Όπως και να’χει, το Τάλλιν είναι πολύ πολύ όμορφο και γραφικό. Την επίσκεψή μας κλείσαμε με γεύμα στο Μεσαιωνικό εστιατόρια Oude Hansa (αναφορά στην γερμανική / Χανσεατική παράδοση της χώρας βέβαια, η οποία είναι παραπάνω από προφανής παντού), όπου ήπιαμε μπύρα με άρωμα κανέλλα σε πήλινο κανατάκι και φάγαμε καταπληκτική μηλόπιτα με κρέμα από αμύγδαλα!

Turku

Το Turku είναι μια από τις μεγάλες πόλεις της Φινλανδίας, με έντονο σουηδικό στοιχείο, πολιτιστική δράση και ιστορία. Διαθέτει τέσσερα img_1383tr.jpgτουλάχιστον θέατρα, εκ των οποίων τα δύο σουηδόφωνα και αρκετά πολιτιστικά ιδρύματα. Επίσης, διαθέτει ένα σωρό πάρκα και ποτάμι. Είναι γνωστός ο Καθεδρικός ναός του, αλλά καθότι προτεσταντικός είναι πολύ λιτός. Σημαντικό είναι το κάστρο του, στην άκρη της πόλης, το οποίο εξωτερικά δεν εντυπωσιάζει, αλλά είναι πολύ μεγάλο και εσωτερικά έχει πολλές αίθουσες. Είναι χωρισμένο σε δύο μέρη. Σε κάποιες αίθουσες, εκτίθενται τα ευρήματα που σχετίζονται με το κάστρο και οι υπόλοιπες είναι διαμορφωμένες σε λαογραφικό και ιστορικό μουσείο. Επίσης, αξιόλογο είναι το υπαίθριο αρχιτεκτονικό πάρκο της πόλης. Σε μία περιοχή, έχουν διασωθεί πολλά σπιτάκια του 19ου αι, τα οποία σχηματίζουν συνοικία και σε κάθε ένα από αυτά παρουσιάζεται πώς θα ήταν διαμορφωμένο το σπίτι ή το εργαστήριο ενός τεχνίτη ή επαγγελμαστία της εποχής: υπάρχει αρτοποιείο, ταχυδρομείο, ρολογάδικο, ραφτάδικο, τυπογραφείο, βιβλιοδετείο και πολλά άλλα ενδεικτικά φινλανδικά σπίτια και εργαστήρια της εποχής. Ενώ ολόκληρη η πόλη καταστράφηκε από τους Γερμανούς, η συνοικία αυτή είναι η μόνη που διασώθηκε.

Είναι χαρακτηριστικό πως το μουσείο φτιάχτηκε κατά την δεκαετία του ’30. Επίσης, στο Turku υπάρχει μουσείο Sibelius, ενώ ολόκληρη η πόλη είναι αρκετά πολύχρωμη με πολύ όμορφα κτήρια.

Rovaniemi

suomi-09-200507-004rv.jpg

Το τρένο προς το Rovaniemi είναι εντυπωσιακά υπερσύγχρονο. Το ταξείδι διαρκεί 14 ώρες, αλλά το wagon-lit είναι τόσο απολαυστικό, που ήθελα να μην φτάσουμε ποτέ!

Το Rovaniemi δεν είναι πολύ ιδιαίτερη πόλη, είναι σχετικά μικρή και καινούρια -και αυτή καταστράφηκε από τους Γερμανούς. Είναι όμως η πρωτεύουσα της Λαπωνίας, βρίσκεται πάνω στον Αρκτικό Κύκλο και κυρίως είναι η έδρα του Άγιου Βασίλη!

Το χωριό του Άγιου Βασίλη είναι μικρούλη και πολύ όμορφο, καμία σχέση με Disneyland και άλλες τετοιες αμερικανιές. Φυσικά, υπάρχουν άπειρα μαγαζάκια και καφέ, αλλά υπάρχει και το γραφείο του Άγιου Βασίλη που είναι παραμυθένιο και εκεί όλο το χρόνο είναι Χριστούεννα. Ο Άγιος Βασίλης είναι πανύψηλος, έχει μια πολύ μακριά άσπρη γεννειάδα, κόκκινο σκούφο και ριγέ κάλτσες! Μας ρώτησε αν είμασταν καλά παιδάκια, αν τρώγαμε το φαγητό μας και τι δώρο θέλουμε για του χρόνου και μας είπε να τον περιμένουμε τα Χριστούγεννα. Και στο τέλος, φωτογραφηθήκαμε μαζί του!

Περιττό να πω πως η μικρή Δάφνη είχε χάσει τη μιλιά της στην αρχή -αλλά την ξαναβρήκε πολύ γρήγορα!

Στο Rovaniemi επισκεφτήκαμε και το Arcticum, το οποίο είναι λαογραφικό και ιστορικό μουσείο της Λαπωνίας, αλλά και μουσείο φυσική ιστορίας και πλανητάριο. Ξεναγηθήκαμε στον θαυμαστό κόσμο της αρκτικής ζώνης, γνωρίσαμε τα ζώα, τα φυτά και τους ανθρώπους της, τις συνήθειες και την καθημερινότητά τους και παρακολουθήσαμε φιλμάκι με φωτογραφίες από την περιοχή, καθώς και άλλο φιλμάκι για το Βόρειο Σέλας. Το μουσείο είναι εξαιρετικά καλοφτιαγμένο και διαθέτει πολλά interactive games, μακέτες και οπτικοακουστικά μέσα.

Kilpisjärvi

suomi-09-200507-175kj.jpgΤο ταξείδι από το Rovaniemi μέχρι το Kilpisjärvi διαρκεί πέντε ώρες με το λεωφορείο. Άλλο μέσο δεν υπάρχει. Το λεωφορείο εκτελεί και χρέη ταχυδρομείου και διάφορα θελήματα των κατοίκων. Στα μισά της διαδρομής, αποβιβαστήκαμε για να μπούμε στο οικογενειακό λεωφορείο, νοικιασμένο από την θεία Aino (θεία της Katri, αλλά πλέον και δική μας!), η οποία θα γιόρταζε τα 60α γεννέθλιά της σε αυτό το μικρό χωρίο στα φινλανδο-σουηδο-νορβηγικά σύνορα, περίπου 500 χλμ από τον Βόρειο Πόλο, με όλη την οικογένεια -και εμάς. Ολόκληρη η διαδρομή ήταν μια συνεχής διαδοχή από καινούριες εικόνες, μια απίστευτη φύση, τάιγκα και τούνδρα, ταράνδους, εναλλαγές ψηλών δέντρων και πυκνού δάσους, χαμηλής βλάστησης της στέπας, εκατοντάδες παγωμένες λίμνες και άλλες τόσες ευκαρίες για φωτογραφίες.

Το ξενοδοχείο που μας φιλοξένησε είναι το μόνο κτίσμα στην άκρη της λίμνης. Τα άλλα σπίτια και κτήρια του χωριού ήταν αρκετά μακριά. Εκεί, είσαι μόνος σου με τον εαυτό σου και την φύση. Και βλέπεις τον εαυτό σου, αλλά και την φύση σε άλλες διαστάσεις. Δεν μπορώ να περιγράψω ούτε όσα ένιωσα, ούτε όσα είδα. Γιορτάσαμε όλοι μαζί τα γεννέθλια, παρακολουθήσαμε το κονσέρτο του Jouko για την Aino, τραγουδήσαμε karaoke, φάγαμε λαπωνέζικα εδέσματα, μερικοί ανέβηκαν στην κορυφή του λόφου -εμείς προτιμήσαμε το σκι-, γνωρίσαμε αυτούς τους τόσο φιλόξενους και χαμογελαστούς ανθρώπους, κάναμε sauna, δεν είδαμε ηλιοβασίλεμα, ούτε ανατολή, εκεί η μέρα διαρκούσε 24 ώρες. Στο κέντρο της λίμνης, με τα πέδιλα του σκι και το πορτοκαλί σκουφί μου, ένιωσα σαν να ήμουν στην άκρη του κόσμου, με ένα καταγάλανο ουρανό από πάνω μου, και με συντροφιά το παγωμένο νερό. Ο ήλιος τα μεσάνυχτα ήταν πορτοκαλής και η ατμόσφαιρα πεντακάθαρη. Ένιωσα να καθαρίζω και μέσα μου -sauna στο σώμα, αλλά και στην ψυχή.

Skibotn

suomi-09-200507-199sk.jpgΤο Skibotn είναι ένα χωριό πάνω σε ένα φιορδ, από την άλλη πλευρά των συνόρων, πάνω στην Βόρεια θάλασσα, κοντά στο Τromsö. Με το που περνάς τα σύνορα το τοπίο αλλάζει. Η Φινλανδία είναι επίπεδη και η φύση της θαμνώδης με χαμηλή βλάστηση. Η Νορβηγία έχει βουνά, φαράγγια και πανύψηλα δέντρα. Ελάχιστοι οι κάτοικοι, ζουν από το ψάρεμα και από μερικά μαγαζάκια, αλλά υπάρχει και ένα ξενοδοχείο και camping. Μέσα Μαϊου και ήταν σαν χειμώνας, ο αέρας πολύ δυνατός και κρύος, η θάλασσα γκρι και ο ουρανός συννεφιασμένος, αλλά το δάσος καταπράσινο. Γνωριστήκαμε και με νορβηγούς ταράνδους, νομίζω πως πλέον έχω δει τόσους ταράνδους, όσα και κατσίκια!

Και, μετά πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Για τις αποσκευές μας, θα σας πω στο επόμενο ποστ. Πάντως ήταν γεμάτες -πολύ γεμάτες.

—————————————————

Φωτογραφίες

1- Suomenlinna

2- Helsinki, κεντρικό ξενοδοχείο

3- Το δρομάκι που παρουσιάζει την αρχιτεκτονική εξέλιξη του Helsinki

4- Σπουργιτάκι – βουβαλάκι από την Suomenlinna

5- Οι τουαλέτες του Zetor

6- Suomenlinna

7- Η πλατεία μπροστά στον Προτεσταντικό Καθεδρικό, το βράδυ της Eurovision (η φωτογραφία τραβήχτηκε κατά τις 10 το βράδυ)

8- Porvoo

9- Porvoo

10- Tallinn

11- Η εκκλησία Alexandr Nevsky στο κέντρο του Tallinn

12- Turku

13- Santa Claus’ office

14- Kilpisjärvi

15- Skibotn

Advertisements