cmhrimage.gifΤο ξενητεμένο μου πουλί προβληματίστηκε και μαζί της κι εγώ. Η καθεμιά για τους λόγους της βέβαια. Για να συνοψίσω (αν και κανονικά θα έπρεπε να στρωθείτε να διαβάσετε το ποστ της, τι το βάζω το ρημαδολίνκ; Άντε, δεν θέλω τεμπελιές!), το πρόβλημά της είναι αν θα κάνει διδακτορικό. Κι αν θα το κάνει, γιατί θα το κάνει;

Αναπτύσσοντας τους προβληματισμούς της (τσκ!), διατύπωσε το εξής σκεπτικό: το θέλω εγώ αυτό το διδακτορικό; (χμμμ). Κι αν το θέλω, γιατί το θέλω; (ξανα-χμμμ). Ένα από τα επιχειρήματα ήταν ότι δεν είναι σίγουρη μήπως το επιλέγει, επειδή δεν έχει κάτι καλύτερο να κάνει στη ζωή της αυτή τη στιγμή. Αλλά το στοιχείο που με τσάκισε, εμένα προσωπικά, ήταν το επιχείρημα ότι «όλα όσα έχω ξεκινήσει ως τώρα, τα έχω φέρει εις πέρας, δεν έχω αφήσει τίποτα στη μέση και θα μου κακοφανεί αν τελικά το αρχίσω και το παρατήσω».

Επειδή σε τούτο το μαγαζί δεν κάνουμε φιλανθρωπίες -άμα κάποιος θέλει να βοηθήσει την Ξενητεμένη, ας πάει από κει να της τα πει, εδώ μιλάμε για το αφεντικό τούτου του μαγαζιού, right?-, το θέμα μας είναι αυτό που έπαθα εγώ. Λοιπόν, εμένα με διέλυσε αυτή η φράση, διότι είμαι του ιδίου φυράματος. Όλα όσα έχω ξεκινήσει στην ζωή μου, τα έχω ολοκληρώσει. Από πρωτοβουλίες, μαθήματα, σπουδές, γλώσσες και λοιπά сv elements μέχρι εκείνα που έχουν να κάνουν με τις διαπροσωπικές μου σχέσεις. Δεν αφήνω πράγματα στη μέση και δεν ησυχάζω αν δεν καταφέρω να βάλω τελεία. Το μόνο πράγμα που εγκατέλειψα άλύπητα -αλλά με τύψεις- ήταν το διδακτορικό. Α, επίσης, έχω αφήσει σε εκκρεμότητα τα ρώσικα, αλλά αυτό δεν μετράει, διότι παράτησα το φετεινό μάθημα επειδή δεν κάλυπτε τις ανάγκες μου, αλλά σκοπεύω να τα συνεχίσω, και αυτό είναι ειλημμένη απόφαση, οπότε είναι εκτός θέματος.

Δύο πράγματα με απασχολούν. Το ένα είναι η τελειομανία μου, που αγγίζει τα όρια του ψυχαναγκασμού. Παλαιότερα δεν μπορούσα να κοιμηθώ αν είχα αφήσει άπλυτα πιάτα (παρακαλώ με το μαλακό οι ντομάτες και τα μπινελίκια, άλλωστε αυτό το έχω ξεπεράσει πλέον. Το επιχείρημα «πρέπει να ξυπνήσω στις 7.45 για να πάω να δουλέψω οκτάωρο» συνετέλεσε καταλυτικά). Αλλά, η τελειομανία δεν έχει ξεπεραστεί. Παράλληλα, όμως, δεν θέλω και να αφήνω τις εκκρεμότητες να σέρνονται στο διηνεκές, όπερ οδηγεί σε ακατάσχετο στρες και πίεση, όπερ βλάπτει σοβαρά την υγεία.

Το έτερο που με απασχολεί είναι οι τύψεις για την μοναδική υποχρέωση που άφησα στη μέση. Ο συλλογισμός που κάνω είναι πως όταν επιλέγουμε να κάνουμε κάτι για τους σωστούς λόγους, δεν το παρατάμε. Ενώ όταν επιλέγουμε να το κάνουμε για τους λάθος λόγους τότε δύο τινά συμβαίνουν. Είτε θα το παρατήσουμε, γιατί καταντάει βραχνάς, είτε που θα το ολοκληρώσουμε αλλά με γκρίνιες και πασαλείμματα -άρα τι νόημα έχει; Γιατί άρχισα εγώ το διδακτορικό; Γιατί, τότε ζούσα στην Ελβετία, κάνοντας μια μισητή δουλειά, η οποία όμως μου άφηνε άπλετο ελέυθερο χρόνο. Τον οποίο δεν μπορούσα να γεμίσω, ελλείψει κοινωνικής ζωής (το γιατί υπήρξε έλλειψη κοινωνικής ζωής είναι κάτι για το οποίο αποποιούμαι τις ευθύνες, όποιος έχει περάσει έστω και ένα σαββατοκύριακο στη Βέρνη, μπορεί να καταλάβει). Άρα κάπως έπρεπε να γεμίσω το χρόνο μου. Βόλτες και ταξείδια χωρίς παρέα είναι σαν μπακλαβάς χωρίς καρύδια. Οπότε, όφειλα να βρω μια μονήρη απασχόληση. Ήρθε και η πρόταση από την καθηγήτριά μου από το Στρασβούργο και έδεσε το γλυκό. Άλλωστε το θέμα μου άρεσε πολύ. Και νόμιζα πως μου άρεσε και αυτού του τύπου η έρευνα. Αλλά, εκεί είχα κάνει το λάθος. Άλλο πράγμα να κάνεις διπλωματική για μεταπτυχιακό και εντελώς άλλο να θέτεις εσύ τα ερωτήματα και να προσπαθείς να παράξεις επιστημονικό έργο, βρίσκοντας εσύ τις απαντήσεις. Και μάλιστα περνώντας ώρες ατελείωτες στον υπολογιστή, πάνω από βιβλία και άρθρα ή κλεισμένος σε μια βιβλιοθήκη, ενώ έξω η φύση ανθίζει και τα πουλάκια κελαηδούν.

Μόλις λοιπόν, έφυγα από την Ελβετία και άνοιξαν μπροστά μου άλλες προοπτικές επαγγελματικής πλήρωσης και κοινωνικών δραστηριοτήτων, το διδακτορικό εφαγώθη άδοξα από τη μαρμάγκα. Και συνειδητοποίησα πως δεν θα έπρεπε καν να είχε αρχίσει. Δεν το μετάνιωσα βέβαια, γιατί διάβασα και έμαθα πολλά ενδιαφέροντα πράγματα για αντικείμενο, πλούτισα τις γνώσεις μου και την βιβλιοθήκη μου και ήρθα σε επαφή με έναν τρόπο δουλειάς πολύ ενδιαφέροντα, κι ας μη μου ταιριάζει. Let alone το γεγονός ότι μπήκα τσάμπα, ως ερευνήτρια (και καλά… τσσσσστ!) σε μερικές εξαιρετικές βιβλιοθήκες και ήρθα σε επαφή με μερικούς σημαντικούς επιστήμονες και ερευνητές στον τομέα. Το μόνο που κλαίω λιγάκι είναι τα 300+300 ευρώπουλα που έσκασα στο Πανεπιστήμιο για την εγγραφή στα δύο πρώτα χρόνια του διδακτορικού, αλλά ας είναι, άξιζε τον κόπο.

Συμπέρασμα #1: οι επιλογές μας πρέπει να γίνονται για τους σωστούς λόγους.

Συμπέρασμα #2: δεν πρέπει να μας τρώνε οι τύψεις, όταν κάτι μένει στη μέση, επειδή δεν το ξεκινήσαμε για τους σωστούς λόγους, αλλά επικαθοριζόμενοι από συγκυρίες της στιγμής και εμφυσούμενοι από αυθορμητισμό και ενθουσιασμό.

End of time. End of session, λοιπόν!

Ακούμε Pink Martini και Una notte a Napoli, βεβαίως βεβαίως!…

Advertisements