2004-02-21-new-laptop-wee.jpgΟι τακτικοί αναγνώστες αυτού του ταπεινού πλην τίμιου μαγαζιού θα θυμούνται ότι πρόσφατα αγόρασα το φρεσκότατο και υπεροχότατο καινούριο μου laptop. Δεδομένου ότι ήταν ακριβούτσικο και ότι τα λεφτουδάκια μας τα φυλάμε για τα επικείμενα ταξειδάκια, έδωσα μια προκαταβολή που ανέρχετο περίπου στο ένα τρίτο της αξίας του και τα υπόλοιπα δύο τρίτα θα τα εξοφλούσα σε έξι -νομίζω;- δόσεις. όλα καλά μέχρι εδώ. Διασφάλισα πως τα Windows θα ήταν στα αγγλικά -υπήρχε ο κίνδυνος να προσέφεραν μόνον γαλλικά ή ολλανδικά και δεν θέλετε να ξέρετε τι σημαίνει να ανοίγεις τον Explorer και να μην αναγνωρίζεις καμία εντολή-, υπέγραψα σε τριαντά όκτω διαφορετικά σημεία, πήρα το αστέρι μου κι έφυγα. Η πρώτη δόση επρόκειτο να πληρωθεί με αυτόματη ανάληψη από τον λογαριασμό μου την 1η απριλίου (θεώρησα αφελώς πως δεν επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο αστείο).

Και ως εδώ όλα καλά. Οι τακτικοί αναγνώστες του ταπεινού πλην τίμιου αυτού μαγαζιού θα θυμούνται ότι την πρωταπριλιά, εγώ έπλεα αμέριμνη στα πρασινωπά νερά των βενετσιάνικων καναλιών, πάνω σε μια γόνδολα και κατόπιν διακόπευα στην όμορφη ελληνική πρωτεύουσα. Και φυσικά, δεν σκέφτηκα να ελέγξω τις παχυλές (μη χέσω) καταθέσεις μου -είχα εμπιστοσύνη στη visa μου. Άμα τη επιστροφή στη Σοκολατοχώρα, πολλά και διάφορα απέσπασαν το νου μου και ξέχασα τη δόση. Πού να φανταστώ πως θα με ξεχνούσε και αυτή;

Στα μέσα του μηνού, πληρώνομαι (είναι κι αυτή μια παγκόσμια πρωτοτυπία, να πληρώνεσαι στις 15 και όχι στην 1η του μήνα), οπότε έλεγξα τον λογαριασμό μου για να δω αν οι συμπαθείς εργοδότες υπήρξαν συνεπείς στις υποχρεώσεις τους. Και σαν να μου φάνηκαν μπόλικα τα λεφτά που αποτελούσαν το υπόλοιπο του λογαριασμού μου. Ρίχνω μια ματιά στην λεπτομερή κίνηση του λογαριασμού, για να διαπιστώσω ότι η πρώτη δόση δεν είχε πληρωθεί ποτε. Γρουμφ!

Αποφασίζω, λοιπόν κι εγώ, σαν νομοταγής πολίτης και καλοπληρωτού που είμαι, να διερευνήσω το μυστήριο. Η αγορά είχε γίνει σε μεγάλη βέλγικη αλυσίδα ηλεκτρονικών συσκευών (quizz για τους εν BeNeLux κατοικοεδεύοντες: δεν είναι η Fnac, δεν είναι το Mediamarkt, τι είναι;), στην υπηρεσία «εξυπηρέτησης» πελατών της οποίας, αποφάσισα να τηλεφωνήσω σε ώρες γραφείου (οι ώρες γραφείου εδώ είναι 9 με 5 τουλάχιστον, και συνήθως η εξυπηρέτηση πελατών εργάζεται και πέραν αυτού του ωραρίου). Όσοι από εσάς έχουν δοκιμάσει να επικοινωνήσουν διά τηλεφώνου με υπηρεσία «εξυπηρέτησης» πελατών μεγάλης αλυσίδας, και δη στο Βέλγιο, θα έχουν ήδη αναγνωρίσει και εκτιμήσει το θάρρος μου.

Στο Βέλγιο, σε όποια υπηρεσία κι αν τηλεφωνήσεις το πρώτο πράγμα που ακούς είναι ηχογραφημένο μήνυμα για την επιλογή της γλώσσας συνομιλίας. Συνήθως προσφέρονται τέσσερις (οι τρεις επίσημες -γαλλικά, ολλανδικά, γερμανικά- και η διεθνής εσπεράντο) και εγώ επιλέγω πάντα γαλλικά. Επέλεξα και αυτή τη φορά τα γαλλικά και περίμενα… περίμενα… περίμενα μετά μουσικής και διαφημίσεων. Μετά το δεκάλεπτο, και επειδή έχουμε και δουλειές, το έκλεισα και αποφάσισα να καλέσω αργότερα. Αλλά επειδή έχουμε και δουλειές, τηλεφώνησα κατά τις 4 το απόγευμα.

Απαντά Βελγίς, με έντονη φλαμανδική προφορά, στα γαλλικά, όμως, αφού αυτά είχα επιλέξει.

(Για τους μη γνώστες το δεύτερο πιο αστείο πράγμα στον κόσμο είναι η προφορά των Φλαμανδών στα γαλλικά. Το πρώτο πιο αστείο πράγμα στον κόσμο είναι η προφορά των γαλλόφωνων Καναδών).

Διηγούμαι την ιστορία μου, αλλά η Βελγίς με αποστομώνει:

-Α, με συγχωρείτε, κυρία, αλλά αυτή την ώρα δεν ξέρω να σας βοηθήσω! (επεξηγήσεις περί της έννοιας του ρήματος ξ έ ρ ω στα βέλγικα εδώ, μην τα ξαναλέμε).

-Τι εννοείτε;

-Ε, ξέρετε, για το θέμα σας πρέπει να μιλήσω με το Λογιστήριο, αλλά τέτοια ώρα δεν είναι πια κανείς εκεί.

(Στις τέσσερις το απόγευμα σε αυτή τη χώρα, όλος ο νορμάλ κόσμος δουλεύει!)

-Καλά, τι ωράρια έχουν για να ξαναδοκιμάσω;

-Εννιά με τέσσερις.

-Και δεν γίνεται να μου δώσετε το τηλέφωνό τους να καλέσω απευθείας αυτούς;

-Α, όχι, πρέπει να περάσετε από την δική μας υπηρεσία πρώτα, για λόγους καταγραφής της κλήσης, μπλα, μπλα, μπλα….

Υποτάσσομαι στη μοίρα μου και δοκιμάζω την επομένη. Όπου επαναλαμβάνεται το ίδιο σκηνικό. Και την μεθεπομένη το ίδιο, και τρεις μέρες μετά ομοίως. Τά πρωινά οι γραμμές είναι κατειλημμένες και τα απογεύματα το Λογιστήριο αργεί (όχι μόνο στις 4, αλλά και στις 3). Σημειωτέον δε, ότι πέφτω πάντα στην ίδια τηλεφωνήτρια (μα, μόνο μία έχουν;), η οποία στο τέλος αναγνωρίζει τη φωνή μου. Πρώτες κολλητές γίναμε!

Χτες το πρωί, άρχισα να τηλεφωνώ στις 9.10. Δεν θα το πιστέψετε, αλλά οι γραμμές ήταν πάλι κατειλημμένες! Τι διάολο από τις 6 τα χαράματα την έχουν στημένη, οι απέλπιδες πελάτες; Καταφέρνω να πιάσω γραμμή στις 12.30, ώρα ιερή στις γαλλόφωνες περιοχές. Είναι η ώρα που όλη η χώρα γευματίζει και δεν δουλεύει κανείς, μα κανείς, μα κανείς!

Και πέφτω πάλι στην ίδια τύπισσα, η οποία με πληροφορεί πως είναι ώρα φαγητού και κανείς δεν είναι στο λογιστήριο. ΜΑ, ΠΟΤΕ ΔΟΥΛΕΥΕΙ ΠΙΑ ΑΥΤΟ ΤΟ ΛΟΓΙΣΤΗΡΙΟ?, ρωτώ απελπισμένη. «Δοκιμάστε κατά τη 1.30», απαντά απαθής η Βελγίς.

Ξαναματαϋποτάσσομαι στη μοίρα μου, και για καλή μου τύχη πιάνω γραμμή στις 2.05. Και, ω του θαύματος, απαντά έτερη Βελγίς! Και τι μου λέει; «Α, madame, αυτό είναι υπόθεση του Λογιστηρίου, πρέπει να καλέσετε εκεί απευθείας!!!!». Της εξηγώ ότι η άξια συνάδελφός της μου είχε πει ότι για λόγους μπλα μπλα μπλα, έπρεπε να περάσω πρώτα από την δική τους υπηρεσία, μπλα μπλα μπλα…. Και με αποστομώνει πανηγυρικά και χωρίς κανένα έλεος, λέγοντάς μου πως ΑΥΤΟ ΔΕΝ ΙΣΧΥΕΙ.

Βγάζοντας καπνούς από τα αυτιά, σχηματίζω τον αμύθητης αξίας αριθμό του λογιστηρίου στο τηλέφωνο. Απασχολημένο. Παίρνω πίσω την άλλη, η οποία μου λέει να ξαναδοκιμάσω. Καλεί. Απαντά Βελγίς, γαλλόφωνη, με πιο ανθρώπινη προφορά (λέμε τώρα). Επαναλαμβάνω την ιστορία μου για πολλοστή φορά.

Η καλή αυτή κυρία ελέγχει τον φάκελό μου και μου λέει πως είναι παράξενο αυτό που συμβαίνει γιατί η εταιρία τους έχει ήδη πληρωθεί. Μένω άφωνη! Η καλή κυρία μου λέει να της δώσω το τηλέφωνό μου, γιατί θα επικοινωνήσει με κάποια άλλη υπηρεσία, για να εξιχνιάσει το μυστήριο.

Το τηλέφωνό μου χτυπά εντός πενταλέπτου και ακούω, χωρίς να το πιστεύω την φωνή της καλής κυρίας να μου εξηγεί ότι η εταιρία τους πληρώνεται από τον οικονομικό μου οργανισμό (έτσι λεγεται κομψά στα γαλλικά η τράπεζα, καλό; προφανώς και δικαίως, η λέξη «τράπεζα»πλέον θεωρείται βρομόλογο, συνώνυμο του «κλέφτης, απατεώνας, ληστής, Γούκος» κ.λπ κ.λπ), η οποία εν συνεχεία θα με χρεώσει, και πως έμαθε ότι η πρώτη χρέωση προς εμένα θα γίνει στις 7 Μαΐου.

Δεν θέλω να ξέρω αν και πόσους τόκους θα με χρεώσουν -θέλω απλά να μην ξαναχρειαστεί να έρθω σε επαφή με υπηρεσία «εξυπηρέτησης» πελατών!

Advertisements