pen.jpg…ξεκίνησαν όλα. Δηλαδή όχι και τίποτα τόσο σπουδαίο, απλώς δημιουργήθηκε η μικρή Κροτ, με σήμα τον Ιντεφίξ! Αρχές Μαρτίου του 2006, μια διαδικτυακώς και οψίμως αποκτηθείσα φίλη μου μίλησε για την Κουρούνα. Πήγα κι εγώ να δω, είδα και χωρίς να το καλοσκεφτώ άνοιξα τον λογαριασμό μου στον blogger.

Ίσως, βέβαια και να μην άρχισε τότε. Η περιπέτειά μου με το γράψιμο ήταν πιο παλιά. Όταν ήμουν μικρή διατηρούσα ημερολόγιο και αργότερα μαγεύτηκα από τον κόσμο του penpalling. Αυτό που μου άρεσε εδώ ήταν ότι το μέσον συνδυάζει αυτά τα δύο, αλλά προσφέρει μεγαλύτερη ταχύτητα και διαδραστικότητα. Και έτσι, αποφάσισα να το αποπειραθώ.

Με το διαδίκτυο είχα μια απολύτως εργασιακή – χρηστική σχέση πριν από τούτη την περιπέτεια. Δεν ασχολήθηκα ποτέ με chat rooms, fora και netmeeting, γιατί ποτέ δεν με είλκυσε αυτού του είδους η επικοινωνία. Εδώ όμως, πέραν της επικοινωνίας, υπάρχει και δημιουργικότητα.

Στην αρχή δεν είπα τίποτα σε κανένα, ήθελα να το κρατήσω αποκλειστικά δικό μου, λίγο μετά το εκμυστηρεύτηκα στον Mithradir, o οποίος επίσης ενθουσιάστηκε, ασχέτως του ότι εκδηλώθηκε με χρονοκαθυστέρηση -ένα χρόνο αργότερα. Σιγά σιγά, βρήκα πολλα ενδιαφέροντα ιστολόγια, γνώρισα κάποιους ιστολόγους, απέκτησα φίλους. Υπήρξαν και άσχημα και καλά, πάντα έτσι συμβαίνει στην ζωή όμως, και το διαδίκτυο δεν είναι παρά μια άλλη όψη της ζωής τελικά.

Αυτά όλα είναι γνωστά και τετριμμένα πλέον. Έχουν ειπωθεί και αναλυθεί πολλές φορές. Εγώ λέω να κρατήσω τα καλά και να αγνοήσω τα άσχημα. Έτσι λειτουργώ και στην καθημερινή μου ζωή, και αποδίδει. Στο κάτω κάτω, εκεί έξω παίζονται πιο πολλά και πιο σημαντικά από αυτά που παίζονται εδώ μέσα. Και, εν τέλει, ο ελεύθερος χρόνος μου είναι λιγοστός και πολύτιμος για να τον σπαταλάω σε σκέψεις που αφορούν στα λίγα και στα μικρά.

Η αγαπημένη μου φίλη από εδώ, περνά μια κρίσιμη δοκιμασία με την υγεία της -και προφανώς την βγάζει καθαρή κατά τα φαινόμενα. Ένας επίσης αγαπημένος φίλος, τον οποίο θα επισκεφτώ σε ένα μήνα περνά επίσης μια σημαντική δοκιμασία. Και οι δυο τους είναι ξεροκέφαλοι, όσο και έξυπνοι και αξιόλογοι. Εκεί είναι η ουσία, guys!

Δεν ψυχαναλύομαι εδώ μέσα, δεν πέρασα πίεση την οποία εκτονώνω εδώ. Απλώς βάζω σε τάξη τις σκέψεις μου. Παλαιότερα, έκανα το ίδιο με χαρτί και μολύβι και δεν το έδειχνα σε κανένα. Τώρα χρησιμοποιώ πληκτρολόγιο και το εκθέτω σε όποιον ενδιαφέρεται. Είναι ένα βήμα -προς τα μπρος ή προς τα πίσω, θα δείξει.

Επέλεξα να γιορτάσω με καθυστέρηση πέντε εβδομάδων, γιατί βαρέθηκα τα ορόσημα. Επέλεξα να μείνω εδώ, αλλά να είμαι και αλλού, γιατί είμαι πολυπράγμων και γιατί αντλώ ευχαρίστηση, χαρά και γέλιο και στο εδώ και στο αλλού.

Και επιλέγω να συνεχίσω να γράφω εδώ μέσα ό,τι μου κατέβει, για όσο θα περνάω καλά.

_______________________________________________

Ξαναδιαβάζοντας το ποστ, μου μοιάζει λίγο με «πλίνθους και κεράμμους, ατάκτως ερριμμένους», αλλά ας είναι. Το ανεβάζω έτσι αυθόρμητα, όπως το έγραψα, και σκασίλα μου! 🙂

Ακούμε Ποιος τη Ζωή μου, στίχοι του Μάνου Ελευθερίου και μουσική του Μίκη Θεοδωράκη, από τους Αδερφούς Κατσιμίχα.

Advertisements