Eπιτέλους, η στιγμή που όλοι περιμένατε (εκτός από μερικούς κακεντρεχείς και ζηλόφθονες!). Οι Βενετσιάνικες εντυπώσεις!

venezia-3003-040407-013.jpgΗ Βενετία υπήρξε μια αυτοκρατορία που κράτησε περίπου 10 αιώνες -όσο και το Βυζάντιο, για να μην νομίζουμε ότι όλα τα καταπληκτικά εμείς τα κάναμε. Ο αέρας της αυτοκρατορίας, που είχε κατακτήσει όλη τη Μεσόγειο -συμπεριλαμβανομένης της Βασιλεύουσας- και που αψηφούσε ακόμα και την εξουσία του Πάπα, είναι εμφανής παντού στην πόλη -ιδιαίτερα δε στα Μουσεία, στα οποία εκτίθενται αρκετοί πλιατσικολογημένοι θησαυροί. Επιστρέφοντας από εκεί, έχεις να διηγηθείς τόσα πολλά πράγματα που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και τι να πρωτοπείς.

Πριν αρχίσω να γράφω αυτό το κείμενο, συμβουλεύτηκα τις σημειώσεις μου και τους οδηγούς. Σκέφτηκα να τα διηγηθώ, ακολουθώντας venezia-3003-040407-047.jpgτην χρονολογική σειρά, όπως τα κάναμε και τα είδαμε, συμπληρώνοντας τα κενά της μνήμης με την βοήθεια των σημειώσεων και των οδηγών. Είναι η συνήθης τακτική μου -αλλά σκέφτηκα πως σε αυτή την περίπτωση δεν θα αποδώσει. Το κείμενο θα έβγαινε τεράστιο και σίγουρα δεν θα χωρούσαν όλα. Αποφάσισα, λοιπόν, να σταχυολογήσω τις εντυπώσεις, τις εικόνες και όσα ένιωσα, ακολουθώντας την θεματική οδό.

venezia-3003-040407-121.jpgΟφείλω πριν από όλα, να ευχαριστήσω τον αξιότιμο Signor Mamaluca, για δύο λόγους: για τις πολύτιμες οδηγίες που μου έδωσε πριν από το ταξείδι, ως αυθεντικός Βενετολόγος, αλλά και για το βιβλίο του, που μου κράτησε συντροφιά σε αυτό το ταξείδι -και που ήταν μες το κλίμα, αφού διαδραματίζεται κατά μεγάλο μέρος, στην Ιταλία -, αλλά αυτό είναι θέμα για άλλο ποστ.

Επίσης, οφείλω να συμβουλεύσω τους επίδοξους επισκέπτες της Serenissime, να venezia-3003-040407-128.jpgτην επισκεφτούν άνοιξη. Όχι επειδή είναι ερωτική πόλη (αμάν πια με τις ερωτικές πόλεις), αλλά επειδή ο καιρός είναι ευνοϊκός, επειδή η «διάσημη ευωδιά» των καναλιών της είναι λιγότερο έντονη από όσο σε άλλες εποχές, και επειδή ο αριθμός των τουριστών είναι σχετικά μικρότερος από ό,τι το καλοκαίρι, για παράδειγμα. Και, φροντείστε να μείνετε μέσα στην πόλη, και όχι στο Mestre, οπως κάνουν πολλοί. Με μια σύντομη σχετικά έρευνα στο δίκτυο, θα βρείτε όμορφα και όχι πολύ ακριβά ξενοδοχεία μες το κέντρο. Εμείς μείναμε δίπλα στο San Stefano, στα δέκα λεπτά με τα πόδια από τον Άγιο Μάρκο -και δεν το μετανιώσαμε καθόλου.

venezia-3003-040407-156.jpgΠρέπει ακόμη να πω ότι λατρεύω τους Ιταλούς και την χώρα τους. Είναι απίστευτα φιλόξενοι, χαμογελαστοί και γεμάτοι θετική διάθεση -και βέβαια μιλούν μια από τις ομορφότερες γλώσσες του κόσμου. Την ίδια αίσθηση είχα και στη Φλωρεντία και στην Ρώμη. Είναι αδύναντον να βρεθείς σε ιταλικό έδαφος και να μην θέλεις να αγκαλιάσεις και να φιλήσεις όλους τους ντόπιους.

Πηγαίνοντας οπουδήποτε στην Ιταλία, επιβάλλεται να φάτε παγωτό, να χαζογελάσετε στους δρόμους και να πιάσετε κουβέντα με τους ντόπιους.

Η Βενετία, λοιπόν… Δεν ήξερα πριν πάω εκεί πως η Αυτοκρατορία των Δόγηδων κράτησε τόσο πολύ, αν και φανταζόμουν πως, καθώς όλες οι αυτοκρατορίες, πλιατσικολόγησαν τα μέρη που κατέκτησαν. Έμαθα, λοιπόν, πως φημολογείται ότι τα τέσσερα χάλκινα άλογα που κοσμούν την πρόσοψη του Αγίου Μάρκου προέρχονται από την Βασιλεύουσα. Ακόμη δεν ήξερα πως η Βενετία είναι ένα σύμπλεγμα νησιών. Και διαπίστωσα πως τα γύρω μικρά νησάκια είναι σαν το κεντρικό νησί της Βενετίας, αλλά πιο ανθρώπινα και λιγότερο τουριστικά.

Επίσης, η πόλη των Δόγηδων διαθέτει μια πολύ πλούσια παράδοση στην τυπογραφία, την επεξεργασία του γυαλιού, του χαρτιού και των υφασμάτων και στην κατασκευή όπλων. Αυτή η έντονη βιοτεχνική και εμπορική δραστηριότητα ευθύνται μεταξύ άλλων, για την μακρά και μεγάλη αίγλη της.

Επίσκεψη σε μουσεία είναι επιβεβλημένη. Πολύ αξιόλογο το Correr, πάνω στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, παρουσιάζει την Ιστορία της πόλης μέσα από τα αντικείμενα που την κόσμησαν, τα προϊόντα που παρήγε, καθώς και πίνακες πολλών γνωστών ζωγράφων. Η Accademia είναι ουσιαστικά Πινακοθήκη, επικεντρωμένη στην Αναγέννηση, αλλά αν έχετε ήδη επισκεφθεί το Correr, τον Άγιο Μάρκο, το παλάτι του Δόγη -και κυρίως την Φλωρεντία-, θα νιώσετε πως έχετε πήξει λίγο στην Αναγέννηση. Αξίζει όμως πολύ το κτήριο της Accademia, για τα απίστευτα φλωρεντινά ταβάνια, έπιπλα και πόρτες.

venezia-3003-040407-196.jpgΟ Αγιος Μάρκος είναι ένα αριστούργημα. Απ’έξω εντυπωσιάζει με την αριστουργηματική αρχιτεκτονική -βασιλική είναι, αλλά πόσο μεγαλόπρεπη. Η αλήθεια είναι πως κάθε Δόγης προσέθετε και το κατιτίς του, και αν παρατηρήσει κανείς τις λεπτομέρειες το σύνολο κάνει λίγο σε αυθαιρετάκι, αλλά η γενική άποψη προκαλεί θαυμασμό. Εσωτερικά, οι πίνακες, η Palla d’oro (μεγαλούτσικη ολόχρυση εικόνα), ο Θησαυρός (με πολλές λειψανοθήκες και εξαιρετικής αξίας λειτουργικά σκέυη) και το Μουσείο εντυπωσιάζουν. Πολυτέλεια και τέχνη συνδυάζονται αρμονικά. Η κορωνίδα βέβαια είναι η θέα από τη Loggia και προς την Πλατεία (εξαιρετική θέα προς το Αστρονομικό ρολόι και το Campanile) και προς την θάλασσα, όπου δεσπόζει το νησί της Giudecca.

Το Παλάτι του Δόγη είναι επίσης αριστουργηματικό, αν και δεν είναι ολόκληρο επισκέψιμο. Εκεί ο επισκέπτης πληροφορείται πολλά ενδιαφέροντα σχετικά με το πολιτικό σύστημα της Αυτοκρατορίας (μια πολύπλοκη Δημοκρατία, που χρονικά προηγείται της Κρομγουελιανής, αν και αρκετά γραφειοκρατική), μαθαίνει πως ο Άγιος Μάρκος ήταν το… παρεκκλήσι του Δόγη (!) και παθαίνει μια venezia-3003-040407-204.jpgκλειστοφοβία διασχίζοντας από μέσα το Γεφύρι των Στεναγμών -αντιλαμβάνεται κανείς εύκολα πόσο άτεγκτοι ήταν οι Δόγηδες προς τους εχθρούς τους και εχθρούς της Πολιτείας).

Εμείς, πάντως, πέρα από την κουλτούρα, την ιστορία και τον πολιτισμό, απολαύσαμε βόλτες στην πόλη. Συνοικίες που επιβάλλεται να μην χάσει ο επισκέπτης είναι το Rialto (για την αγορά και τα μπαράκια, θυμίζει έντονα τις καλές μέρες των Λαδάδικων και του Ψυρρή, ενώ η γέφυρα είναι πιο εντυπωσιακή κι από το Ponte Vecchio της Φλωρεντίας), το Εβραϊκό Γκέτο (το πρώτο Εβραϊκό Γκέτο στην Ευρώπη και  το πρώτο Γκέτο εν γένει) και το Canareggio (που προσφέρει πανέμορφα μπαράκια και τρατορίες πάνω στα κανάλια -με φεγγαράδα είναι απλώς η πεμπτουσία του ρομαντισμού!), η περιοχή του San Stefano και το παζάρι με αντίκες και παλιά αντικείμενα στην πλατεία San Maurizio, η πλατεία San Margheritta (στέκι φοιτητικό, πάμφθηνο και πολύ πολυσυλλεκτικό), το San Polo και το Dorsoduro για βόλτα στο φως της ημέρας (πανέμορφα μικροσκοπικά δρομάκια, όπου χάνεσαι εντελώς και κανένας χάρτης δεν βοηθάει, αλλά δεν σε νοιάζει καθόλου).

Η νυχτερινή ζωή δεν είναι εντυπωσιακή, αλλά συστήνω το venezia-3003-040407-163.jpgBacarro Jazz, κοντά στο Rialto, αν μη τι άλλο για τη μουσική και την ευφάνταστη διακόσμηση, η οποία αποτελείται από εκατοντάδες στηθόδεσμους, όλων των χρωμάτων, μεγεθών, τύπων και υλικών, κρεμασμένων εν είδει μπουγάδας στην οροφή. Ακόμη στους τοίχους, είδαμε πολύ όμορφους πίνακες, φωτογραφίες διασήμων της Jazz, κλαρινέτα και σαξόφωνα. Το μπαρ προσφέρει και πολύ ενδιαφέροντα κοκτέηλς.

Από την άλλη, να μην πάτε στο Harry’s Bar, κι ας το αναφέρουν όλοι οι οδηγοί. Πέραν των aperittivi Βellini, τα οποία αυτό το μπαρ δημιούργησε, αλλά μπορείτε πλέον να τα βρείτε παντού, και όχι προς 10 ευρώ, δεν προσφέρει τίποτα άλλο πέραν της φήμης ότι εκεί σύχναζε ο Heminway, ο Byron και πολλοί άλλοι. Να πάτε, όμως στο Florian, πάνω στην πλατεία του Αγίου Μάρκου, είναι πολύ προσεγμένο και προσφέρει απίθανα γλυκά.

Και να μην σας ενδιαφέρουν τα ψώνια, αποκλείεται να γλιτώσετε τουλάχιστον την οπτική επαφή με τα καταστήματα, διότι υπάρχουν άπειρα παντού. Στον δρόμο από το San Stefano προς το San Marco, θα βρείτε όλες τις πανάκριβες μάρκες (δεν κοιτάμε τιμές, για να μην πάθουμε εγκεφαλικό), δίπλα σε τουριστικά μαγαζάκια και gelaterie (απίστευτος ο πειρασμός! Να δοκιμάσετε παγωτό Fior di Latte, είναι venezia-3003-040407-299.jpgένα ποίημα!). Σε όλο το μήκος της παραλίας, υπάρχουν χιλιάδες μικροπωλητές που πουλάνε ό,τι μπορεί να υποθέσει η πιο αχαλίνωτη φαντασία. Και παντού, μα παντού, θα βρείτε μαγαζιά με Murano και τα συναφή, σε τιμές όχι φιλικές, αλλά όχι απροσπέλαστες. Πολύ μου άρεσαν τα καταστηματάκια κοντά στο Harry’s bar, διέθεταν πολύ πρωτότυπα κατασκευάσματα.

Κάτι άλλο που αξίζει ως εμπειρία είναι η όπερα. Εξηγούμαι. Η όπερα δεν μου αρέσει καθόλου. Λατρεύω την συμφωνική μουσική, αλλά μισώ venezia-3003-040407-306.jpgτην όπερα. Δεν μου αρέσει αυτός ο τρόπος ωδικής και δεν αντιλαμβάνομαι πως είναι δυνατόν να θεωρηθεί νορμάλ, η ετοιμοθάνατη Violetta στην Traviata να βρίσκει την δύναμη να ουρλιάζει έτσι. Είτε ως τραγούδι, είτε ως θεατρική αναπαράσταση, βρίσκω την όπερα αφύσικη. Όμως, αποτελεί πολύ ενδιαφέρουσα εμπειρία να ακούσει κανείς Verdi σε μια Scuola στην Βενετία. Oι Scuole, αν κατάλαβα καλά, είναι σαν ωδεία, φυτώρια, νέων καλλιτεχνών της κλασικής μουσικής, και δίνουν πολύ συχνά παραστάσεις σε αίθουσες που δεν ενδείκνυνται απαραίτητα για την ακουστική τους, αλλά έχουν ιστορική και αρχιτεκτονική αξία. Μπορείτε να κλείσετε εισιτήρια και πριν το ταξείδι, μέσω διαδικτύου στο classistic.com.

 Ένα άλλο στοιχείο που αποτελεί μέρος της παραφιλολογίας, η οποία συνοδεύει τηνΒενετία είναι τα μέσα μεταφοράς. Είναι μύθος βέβαια, venezia-3003-040407-317.jpgπως ο μοναδικός τρόπος μετακίνησης είναι οι βάρκες. Υπάρχουν λεωφορεία, τα οποία κατά κύριο λόγο συνδέουν την πόλη με τα προάστεια, το αεροδρόμιο και την ενδοχώρα. Μέσα στο νησί της Βενετίας, το βασικότερο μέσο μεταφοράς είναι τα ποδαράκια μας. Για να διασχίσει κανείς το Gran Canale, υπάρχουν δυο-τρία γεφύρια, μεταξύ των οποίων και το Rialto. Πολλά γεφυράκια υπάρχουν και στα υπόλοιπα, άπειρα, μικρά κανάλια της πόλης. Φυσικά, υπάρχει και το vaporetto, το δίκτυο του οποίου είναι απίστευτα καλά οργανωμένο, πυκνό, αλλά ακριβούτσικο. Σε περίπτωση παραμονής στην πόλη, για περισσότερες από δύο μέρες (όπερ επιβάλλεται, αλλιώς δεν έχει νόημα), συμφέρουν οι κάρτες δύο, τριών και άνω ημερών. Το vaporetto είναι μια απίθανη εμπειρία. Την πρώτη φορά μένεις με ανοιχτό το στόμα, και είναι φανερό σε όλους πως είσια τουρίστας -μετά συνηθίζεις, όμως. Τέλος, υπάρχει και το traghetto, γόνδολες που χρησιμεύουν στο να διασχίσει κανείς το κανάλι από την μία στην άλλη πλευρά, όπου δεν υπάρχει γεφύρι -και όπου αφήνουν οι επιβάτες ό,τι προαιρούνται. Το traghetto είναι απίθανο, κουνάει σαν roller coaster και ήταν ο καταλυτικής σημασίας παράγοντας που μας επηρρέασε στην απόφαση να μην κάνουμε βόλτα με γόνδολα, δεδομένου ότι ο καλός μου -που είναι και από νησί, τρομάρα του- άσπρισε σαν το γάλα, κατά την δίλεπτη παραμονή του πάνω στο traghetto.

Τι δεν υπάρχει στην Βενετία; Καλά το καταλάβατε: αυτοκίνητα. Και για το λόγο αυτό υπάρχει απίστευτη γαλήνη και ηρεμία.

Όσοι από εσάς αντέξατε να διαβάσετε ως εδώ, θα ανταμοιφθείτε οσονούπω, διότι για το τέλος άφησα το καλύτερο, το λιγότερο τουριστικό και αυτό που με εντυπωσίασε περισσότερο από όλα. Τα υπόλοιπα νησιά της Βενετσιάνικης λιμνοθάλασσας. Υπάρχουν άπειρα και το καθένα έχει την ιστορία του και τον χαρακτήρα του. Αυτά που μοιάζουν περισσότερο με το κυρίως νησί της Βενετίας είναι η Giudecca και το Murano, και είναι και τα πιο τουριστικά. Εκείνα που εγώ λάτρεψα ήταν το Burano και το Torcello.

venezia-3003-040407-327.jpgΤο πρώτο όμως που θα αναφέρω, για λόγους διαφημιστικούς, είναι το διάσημο Lido.  Πρόκειται για καλοκαιρινό θέρετρο που θυμίζει Montreux, είναι το μόνο στο οποίο υπάρχουν αυτοκίνητα (σε τι χρειάζονται, δεν το κατάλαβα) και είναι περίφημο γιατι εκεί λαμβάνει χώρα κάθε Σεπτέμβριο το γνωστό Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Επίσης, είναι γεμάτο πιτσαρίες, καφέ, μπαρ και παγωτατζίδικα, αλλά το μόνο ενδιαφέρον που είδα ήταν ένα κτήριο που μοιάζει με το Πάνθεον του Παρισιού και είναι μνημείο προς τιμήν των πεσόντων στους πολέμους. Ακόμη, χαριτωμένη είναι και η εκκλησία της San Elisabetta.

Το Murano είναι ένα νησάκι σε απόσταση περίπου 40 λεπτών με το vaporetto από την Βενετία. Είναι μικρούλικο, πολύ ήσυχο και πολύ όμορφο, αλλά έχει μια πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία. Μετά την Άλωση της Κωνσταντινούπολης, πολλοί τεχνίτες του γυαλιού κατέφυγαν στην Βενετία, που ήταν εμπορική δύναμη. Ο έξυπνος Δόγης τους μάντρωσε όλους στο Murano και τους διέταξε να συνεχίσουν να δουλεύουν το γυαλί με την μυστική τους τεχνική, αλλά να μην φανερώσουν το μυστικό τους σε κανέναν -αν κάποιος παρέβαινε την εντολή, κινδύνευε να τιμωρηθεί ακόμα και με την ποινή του θανάτου. Εδώ και μερικούς αιώνες, λοιπόν, η μυστική τεχνική επεξεργασίας του γυαλιού χαρίζει μεγάλη φήμη και πολλά πλούτη στην πόλη -και ο πυρήνας της είναι αυτό το μικρό πανέμορφο νησάκι.  Το οποίο διαθέτει επίσης τις τρατορίες του, τα κανάλια του, τα γεφύρια του και τις εκκλησίες του.

Στα δέκα λεπτά απόσταση με το vaporetto, πάντα, βρίσκεται το Burano. Πρόκειται για ένα μικρούλικο ψαρονήσι, το οποίο φημίζεται για τα πολύχρωμα σπιτάκια του και για την παράδοση στην δαντέλα -μικρούλικο μεν, αλλά τον Καθεδρικό του κοσμούν έργα του Tintoretto και του Veronese. Τα σπιτάκια αυτά είναι βαμμένα σε πολύ έντονα και χαρούμενα χρώματα, διότι οι ψαράδες ήθελαν να αναγνωρίζουν το σπίτι τους από μακριά, μέσα από την θάλασσα. Εγώ πάντως μωβ σπίτι δεν είχα ξαναδεί, αλλά πολύ μου άρεσε. Τα δρομάκια, τα κανάλια και οι τρατορίες βέβαια καλά κρατούν και εδώ, ενώ τα παραδοσιακά μπισκοτάκια του νησιού είναι νοστιμότατα. Αν ποτέ βρεθείτε εκεί, να πάτε για φαγητό και καφέ στην Trattoria ai Cesandoli. Πέραν του ωραίου φαγητού, οι οικοδεσπότες είναι πολύ φιλόξενοι και χαμογελαστοί.

Οι Δόγηδες δε, είχαν μια παράδοση στο να μαντρώνουν τους πρόσφυγες σε κάποιο από τα νησάκια, καθώς π.χ, οι Αρμένιοι, εκδιωγμένοι από τους Οθωμανούς βρέθηκαν όλοι στο San Giorgio. Αξιοσημείωτο είναι πως έτσι κι αλλιώς η Βενετία καλοδέχτηκε διάφορες εθνότητες που, για διαφορετικούς λόγους η καθεμία, μετανάστευσαν και κατέφυγαν στην τότε Αυτοκρατορία. Έτσι, μέσα στην Βενετία βρίσκουμε την συνοικία των Ελλήνων, των Γερμανών και των Τούρκων -η καθεμιά σηματοδοτείται από ομώνυμο γεφυράκι.

Επόμενη στάση μας, το Torcello, για το οποίο για πρώτη φορά άκουσα στην παράσταση του Πίντερ, Απιστίες. Το Torcello ήταν η πρώτη venezia-3003-040407-366.jpgπρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας, αλλά πλέον τίποτα δεν θυμίζει την παλιά του δόξα. Είναι σχεδόν ακατοίκητο και καταπράσινο, αλλά αξίζει να το επισκεφθεί κανείς για να θαυμάσει τις δύο βυζαντινές εκκλησίες του 7ου αιώνα που διατηρούνται σε άριστη κατάσταση. Η San Fosca μάλιστα είναι εξαίρετο δείγμα του σπανιότατου οκτογωνικού ρυθμού (υπάρχουν ελάχιστες, εκ των οποίων μίασ την Κωνσταντινούπολη και μία στην Χίο). Στο Torcello είχαμε την ευκαιρία να συναντήσουμε και μία… «δημοτική γάτα». Σύμφωνα με τον θρύλο, κατά το Μεσαίωνα, οι γάτες θεωρήθηκαν ζώα του Διαβόλου και η Ιερά Εξέταση τις εξωλόθρευσε όλες. ‘Οπως ήταν φυσικό, αυτό είχε σαν συνέπεια, να μεσουρανήσουν τα ποντίκα, τα οποία έφεραν μία από τις πολλές επιδημίες πανώλης. Κατόπιν αυτής της δυσάρεστης εξέλιξης και της εξαφάνισης του ενός τρίτου σχεδόν του πληθυσμού, ο τότε Δόγης διέταξε εισαγωγή γάτων από την Μέση venezia-3003-040407-392.jpgΑνατολή, οι οποίες τέθηκαν υπό την προστασία του και μέχρι σήμερα αποτελούν «ιδιοκτησία» του δήμου, που τις εμβολιάζει, δεν τις στειρώνει, τις ταϊζει και τις περιθάλπτει. Σε αντάλλαγμα, αυτές γουργουρίζουν ευτυχισμένες, όταν τις χαϊδεύουν οι περαστικοί και οι τουρίστες και εξωλοθρεύουν τα ποντίκια.

Και τέλος, η πανέμορφη Giudecca, για την οποία επίσης πρωτάκουσα στην εν λόγω παράσταση. Η Giudecca είναι το μακρόστενο νησάκι που βρίσκεται στα νότια της Βενετίας, ακριβώς απέναντι από το Παλάτι του Δόγη και τον Άγιο Μάρκο. Παλιά, ονομαζόταν spina longa, που σημαίνει ψαροκόκκαλο, λόγω του σχήματός της. Κατόπιν, μετονομάστηκε σε Giudecca, λέξη που συνδέεται με την λέξη «τιμωρία», λόγω του ότι χρησίμευσε ως τόπος εξορίας για τις οικογένειες που ήταν ανεπιθύμητες στον Δόγη ή ύποπτες για συνωμοσία. Αργότερα, λόγω της φυσικής ομορφιάς της αναβαθμίστηκε σε τόπο κατοικίας των πατρικίων, και ακόμα και στις μέρες μας είναι δημοφιλής τόπος κατοικίας. Η εκκλησία Redentore (Σωτήρας) κατασκευάστηκε μετά την επιδημία χολέρας του 1576. Εις ανάμνησιν αυτής της επιδημίας, κάθε καλοκαίρι εορτάζονται οι feste del Redentore, ως εξής: μια γέφυρα από φωτισμένα καράβια σχηματίζεται από την εκκλησία στην Giudecca μέχρι απέναντι στο Zattere της Βενετίας. Αξιόλογο είναι και ο μοναστήρι της Zitelle, όπου κατασκευάζονταν δαντέλες, καθώς και το εντυπωσιακό κτήριο του μύλου Stucky (από το όνομα του Ελβετού παλιού ιδιοκτήτη του), το οποίο ανακαινίζεται venezia-3003-040407-398.jpgγια να μετατραπεί σε Hilton -δυστυχώς.

Τουριστικό must είναι και η άνοδος στο Campanile, δίπλα από τον Άγιο Μάρκο, για να απολαύσει ο επισκέπτης την ομολογουμένως εντυπωσιακή θέα της πόλης από ψηλά.

Μη εμπνεόμενη από άλλο τι, για να κλείσω την βενετσιάνικη ελεγεία μου, παρατηρώ πως ίσως δεν είναι τυχαίο ότι ο Μελωδία αυτή την στιγμή παίζει το «Ταξείδι» των Φατμέ…

__________________________________________

Φωτογραφίες:

1- Ponte Rialto

2- Χαρακτηριστικό palazzo με τα «πόδια στο νερό», στο Canal Grande

3- H Giudecca, όπως φαίνεται από την Loggia του Αγίου Μάρκου

4- Γόνδολες σε κανάλι

5- Un cappuccino deliccioso

6- Ο Άγιος Μάρκος, όπως φαίνεται από την εσωτερική αυλή του Παλατιού του Δόγη (Palazzo Ducale)

7- Η Giudecca από ένα παραθύρι του Palazzo Ducale

8- Η «διακόσμηση» του Baccaro Jazz

9- Burano

10- Burano

11- Torcello

12- Lido από το vaporetto

13- Giudecca

14- Η πλατεία San Marco, όπως φαίνεται από το Campanile

15- Άποψη πανοραμική της Βενετίας από το Campanile

Advertisements