img7436.jpgΠερπατούσα τις προάλλες από τη δουλειά προς το μάθημά μου και παρατηρούσα τα κτήρια γύρω μου. Βρισκόμουν σε μια μεγάλη λεωφόρο, σε ένα σημείο της πόλης, όπου τα περισσότερα παλιά κτήρια έχουν δώσει την θέση τους σε σύγχρονα «μέταλλο και γυαλί» κατασκευάσματα, ή σε λίγο παλαιότερα τσιμεντένια boxes τύπου 60s.

Για όσους από εσάς δεν είναι εξοικειωμένοι με την αρχιτεκτονική της περιοχής, να σημειώσω πως τα παραδοασιακά Βρυξελλιώτικα σπίτια ανήκουν στην κατηγορία «maison de maître», τα οποία θα αναγνωρίσετε σίγουρα σε πίνακες Φλαμανδών ζωγράφων. Ορισμένα από όσα έχουν απομείνει, κατασκευάστηκαν τον palthe-huis.jpg19ο ή στις αρχές του 20ου αι. Συνήθως, είναι κατασκευασμένα από κόκκινα ή κίτρινα τουβλάκια, ενώ τουβλάκια άλλων χρωμάτων σχηματίζουν σχέδια στους εξωτερικούς τοίχους. Πολύ χαρακτηριστικό είναι το στενόμακρο σχήμα τους και η στέγη που σχηματίζει σκαλοπατάκια, καθώς και τα ψηλοτάβανα δωμάτια, χαρακτηριστικό που βρίσκουμε και στα δικά μας νεοκλασσικά, και γενικότερα στα παλιά σπίτια. Παρόμοια σπίτια υπάρχουν εν αφθονία και στην Ολλανδία.

facade.jpgΟ οικιστικός οργασμός των τελευταίων τριάντα χρόνων, ιδιαίτερα στην περιοχή όπου στεγάζονται τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, είχε ως αποτέλεσμα την καταστροφή των περισσοτέρων τέτοιων κτισμάτων. Έχουν απομείνει αρκετά ακόμα, αλλά χάνονται μέσα στο χάος που προκαλούν οι σύγχρονες τσιμεντένιες και μεταλλικές κατασκευές.

Καθώς λοιπόν, περπατούσα στη μεγάλη λεωφόρο και χάζευα τα κτήρια, εντόπισα ένα τέτοιο παλιό αρχοντικό, στριμωγμένο ανάμεσα σε δύο μεγαθήρια από μπετόν, γκρι, πολύ άσχημα. Εκείνο ήταν πολύ όμορφο, λευκό και πολύ αριστοκρατικό. Δεν ήταν το κλασικό βέλγικο σπίτι, είχε κάτι ιδιαίτερο.

Κοιτώντας τις προσόψεις των τριών αυτών κτηρίων διαπίστωσα πως είχαν το ίδιο ύψος, αλλά το παλιό είχε σχεδόν τους μισούς ορόφους από τα νεώτερα. Διότι κάθε δικός του όροφος είχε ύψος ίσο με σχεδόν δύο ορόφων ενός από τα καινούρια. Υπολόγισα πρόχειρα πως το ύψος του κάθε ορόφου του θα πρέπει να έφτανε τα τρία μέτρα, ίσως και περισσότερο.

Θυμήθηκα το πρώτο μου σπίτι, εδώ στο Βρυξελλοχώρι. Ήταν ένα τέτοιο maison de maître. Το μοναδικό του δωμάτιο είχε δύο τεράστια παράθυρα, που για να τα καθαρίσω τη μία και μοναδική φορά που το αποπειράθηκα, σκαρφάλωσα στο πεζούλι τους, τεντώθηκα και δεν έφτανα μέχρι την κορυφή του τζαμιού. Εντάξει δεν είμαι και πρώτο μπόι, αλλά αν το δικό μου 1,60 συν το χέρι στην ανάταση, ήταν λιγότερο από το ύψος του παραθύρου, πόσο ήταν το συνολικό ύψος του τοίχου; Μου ήρθε ίλιγγος, και μόνο στην σκέψη.annen5.jpg Όπως τότε που σκαρφαλωμένη στο πεζούλι, πάσχιζα να καθαρίσω το τζάμι.

Κατόπιν, σκέφτηκα το χαμηλοτάβανο γραφείο μου, με τα μικροσκοπικά παραθυράκια, τον χώρο στον οποίο περνώ το μεγαλύτερο μέρος της ημέρας μου. Το οποίο έχει σαφώς το μισό ύψος από εκείνο το σπίτι. Αναλογίστηκα πόσο πιο ανοιχτή διάθεση είχα σε εκείνο το σπίτι, πόσο τα ψηλά ταβάνια και τα μεγάλα παράθυρα μας φτιάχνουν την διάθεση, μας κάνουν να χαμογελούν, εν αντιθέσει προς τις ποντικότρυπες στις οποίες ζούμε και εργαζόμαστε πλέον.

Πώς να έχεις καλή διάθεση και να μην σε πιάνει η ψυχή σου, όταν ζεις σε τέτοια κλουβιά; Πώς αφήνουμε έτσι την ασχήμια να κατακλύζει την καθημερινότητά μας;

Και να σκεφτείτε πως λατρεύω τις μεγαλουπόλεις, έτσι;

Advertisements