1903021022.jpg

Κατόπιν πρόσκλησης της Εβελίνας και του Μπαμπάκη, ανακαλώ μερικές από τις αγαπημένες μου ταινίες. Σίγουρα, ο αριθμός 7 είναι πολύ περιοριστικός, εμπιστεύτκα λοιπόν το ένστικτό μου και αναφέρω τις πρώτες που μου ήρθαν στο μυαλο. Λείπουν πολλές κλασσικές, πολλές καινούριες και πολλές ελληνικές. Για μια καλύτερη λίστα, μπορείτε να ρίξετε μια ματιά και στη σελίδα «κινηματογράφος», εδώ δίπλα.

Avanti ρε μαέστρο, λοιπόν:

Underground: γιατί δεν θα μπορούσα να παραλείψω τον Κουστουρίτσα. Γιατί χάρηκα που βούτηξε το Φοίνικα από τον Αγγελόπουλο, το 1995, όσο για τίποτα άλλο. Γιατί το θέμα είναι απλά συγκλονιστικό και ο τρόπος προσέγγισης ακόμα συγκλονιστικότερος. Γιατί η σκηνή στην οποία ο αρχηγός Πέταρ ανακρίνει τον φαντάρο, ρωτώντας τον για ποιον πολεμάει και ποια είναι η πατρίδα του, είναι ο ποιητικότερος ύμνος στην ειρήνη που έχει γυριστεί ποτέ.

Le fabuleux destin d’Amelie Poulain: για τη μουσική. Για τον Kassovitz. Για την Audrey. Για το παιχνίδι με τα βέλη στη Μονμάρτρη. Για το Παρίσι που λατρεύω. Γιατί τελικά, υπάρχει μαγεία στη ζωή μας.

Goodbye Lenin: για το Βερολίνο. Για τον Daniel Brühl. Για τη μουσική (και πάλι εξαιρετικός Yiann Tiersen). Για το θέμα. Για την σκηνή της αποκαθήλωσης του αγάλματος του Λένιν (που μου θύμησε Sweet Movie, με τον Μαρξ στο ποτάμι). Για την αγωνιώδη ερώτηση της μητέρας «Aus den Westen?». Γιατί, τι θα ήταν η ζωή μας χωρίς την ελπίδα;

The Godfather (I, II, III): για τον Al Pacino, πριν και πάνω από όλα. Για το Nino Rota αμέσως μετά. Για την κορυφαία τελευταία σκηνή του δεύτερου μέρους, μια από τις πιο σκληρές απεικονίσεις της απόλυτης μοναξιάς. Για την κορυφαία τελευταία σκηνή του τρίτου μέρους, μια από τις πιο σκληρές σκηνές γενικότερα. Για το Όσκαρ που ο Brando αρνήθηκε να παραλάβει. Για το γάμο στη Σικελία. Γιατί και οι καλοί μπορούν να είναι κακοί και να μετανιώνουν που κερδίζουν.

L’Auberge espagnole: Όποιος έχει κάνει Erasmus, ή κάτι παρόμοιο, μπορεί να καταλάβει. Οι υπόλοιποι, λυπάμαι, χάσατε.

Vera Drake: γιατί οι γυναίκες είναι πολύ δυνατές και γιατί νόμος και δικαιοσύνη, συχνά είναι έννοιες αντικρουώμενες. Γιατί λυρισμός και σκληρότητα, συχνά συνυπάρχουν αρμονικά.

Clockwork orange: γιατί κανένας δεν είναι τόσο σατανικά έξυπνος, όσο ο Stanley. Γιατί δεν υπάρχει καμία καλύτερη ανάλυση του φαινομένου της βίας (και δη της κρατικής), σε κανένα δοκίμιο κανενός ακαδημαϊκού. Και γιατί αποκλείεται να αντέξω να την δω για δεύτερη φορά.

Το λόγο έχουν οι:

Mithradir

Σκαρθάλι

Γκουδάκι

Στεφάκι

Leon

Exiled

KV

 

Advertisements