Δεν σου πάνε τα μαύρα, είσαι πολύ μικρή ακόμα. Ταλαιπωρήθηκες τόσο πολύ, όλο ατυχίες ήταν η ζωή σου ως τώρα. Δύσκολα στο σχολείο, δύσκολα στο πανεπιστήμιο, δύσκολες οι παρέες, δύσκολα να ξεκολλήσεις από τις σκόνες και τις ουσίες, χάθηκες για πολύ καιρό, δεν σε παρεξήγησα. Κι όταν μου είπες «Sai cosa é il mio problema? La cocaina!»*, τίποτα δεν σου είπα, ούτε και τότε. Να σε βρίσω ήθελα, να σου φωνάξω, αλλά δεν μου είχε ξανατύχει, και δεν ήξερα πώς να αντιδράσω, το ξέρεις.

Ήσουν πολύ όμορφη, πολύ χαϊδεμένη, καλομαθημένη, τι σου έλειψε δεν είχα καταλάβει. Έψαχνες απεγνωσμένα εκείνο το αλλιώτικο, το καινούριο, αυτό που θα σε έκανε «εκστατικά ευτυχισμένη»**, άλλαζες γκόμενους συνέχεια, είχες επιτυχία, αλλά πάντα θλιμμένο βλέμμα. Πράσινο και θλιμμένο. Μετά κατάλαβα. Είχες μάθει να ζεις με πολλή αγάπη και την έψαχνες κι εκεί έξω, αλλά δεν την έβρισκες κι έτσι έμπλεξες.

Αλλά ήσουν και πιο δυνατή από όσο φανταζόμουν και, όταν συναντηθήκαμε πριν από εφτά χρόνια, και μου είπες πως ξεμπέρδεψες, πόσο χάρηκα. Πάλι δεν ήξερα τι να πω, πάλι σαν χαζή σε κοίταζα, αλλά χάρηκα, το ξέρεις.

Κι όταν πριν από πέντε χρόνια μου άνακοίνωσες λάμποντας πως Τον βρήκες, πάλι χάρηκα απεριόριστα. Το πράσινο βλέμμα σου ήταν χαρούμενο, για πρώτη φορά. Κι εγώ δεν ήρθα στον γάμο σου. Δεν ξέρεις πόσο μετανιώνω.

Και μετά χάθηκες ξανά και σου κάκιωσα. Δεν σου το είπα ποτέ, αλλά κάκιωσα, περνούσα πολύ δύσκολα τότε και σκεφτόμουν πολύ εγωιστικά. Μόνο εμένα σκεφτόμουν, τις κρίσεις πανικού και πως έκλαιγα κάθε βράδυ.

Και δεν σε έψαξα, είχα θυμώσει. Με βρήκες εσύ, και έκλαιγες.»Sta andando via»***, είπες, και δεν κατάλαβα. Κι όταν κατάλαβα, δεν το χωρούσε το μυαλό μου, και πάλι δεν είπα λέξη. Οι κρίσιμες στιγμές μας είναι πάντα χρωματισμένες από την ηλίθια σιωπή μου και το χαμένο μου ύφος.

Δυο χρόνια λειψά κράτησε η ευτυχία σου. Γιατί εκείνος έφυγε τελικά. Πολύ γρήγορα έφυγε και δεν πρόλαβες να του πεις όλα εκείνα που ήθελες να του πεις. Δεν πρόλαβες να μου τον γνωρίσεις, αυτό είπες και πόνεσα πολύ.

Πόσα δεν σου έχω πει. Είναι σκληρός ο θάνατος, Cristina. Kαι δεν σου πάνε τα μαύρα, δεν σου πάει να φοράς δυο βέρες, Cristina.

___________________________________

*»Ξέρεις ποιο είναι το πρόβλημά μου; Η κοκαϊνη».

**Φράση δανεισμένη από την Σώτη Τριανταφύλλου και το «Σάββατο βράδυ, στην άκρη της πόλης».

***»Φεύγει».

(Η Cristina είναι μια από τις καλύτερές μου φίλες.)

Advertisements