Πριν από τρία χρόνια μια πολύ καλή φίλη της μαμάς μου, μού χάρισε μια βαλιτσάρα μεγάλων κυβικών, από κείνες που έχουν ένα φερμουάρ, που άμα το ανοίξεις, αποκτούν ένα τρίτο της χωρητικότητάς τους επί πλέον. Η βαλίτσα αυτή είχε χωρέσει μέχρι και 40 κιλά και έχει κουβαλήσει χιλιάδες μαμαδο-τυρόπιτες και γιαγιαδο-σπανακόπιτες. Σε μιά από αυτές τις ηρωικές της αποστολές, πέρισυ τα Χριστούγεννα, μας άφησε χρόνους. Για την ακρίβεια, καθώς την ξεφόρτωναν από το αεροπλάνο οι βάρβαροι εργάτες του αεροδρομίου, της έσπασαν το χερούλι που χρησίμευε για να την τσουλάμε, κι επειδή άρση βαρών δεν κάνουμε, αχρηστεύτηκε.

Με πολύ τουπέ και ύφος, τότε, ζήτησα από την αρμόδια υπηρεσία της Αγίας Ολυμπιακής να με αποζημιώσουν ή να μου την αντικαταστήσουν. Παρά λίγο να ζητήσω και αποζημίωση για ηθική βλάβη, επειδή της φέρθηκαν με βαναυσότητα.

Και μου την αντικατέστησαν! Μου έδωσαν μια επίσης πολλών κυβικών, ίσως και λίγο περισσότερων, αλλά δεν ρίσκαρα παραπάνω από τη σαραντάρα. Και μια χαρά τα πήγε κι αυτή, για δωρεάν βαλίτσα και χωρίς περγαμηνές και συστάσεις. Κάτι ψιλογραντζουνίτσες απέκτησε μόνο -από την κακομεταχείριση στα αεροδρόμια, βέβαια!

Πριν από λίγες μέρες, πετώντας από Λάρνακα για Αθήνα, στο check-in, μας ζυγίζουν και μας βρίσκουν 60 κίλα. Τα 37 δικά μου, βέβαια -δηλαδή της Ολυμπιακής βαλίτσας. Φοράω το καλύτερό μου χαμόγελο, κάνω τον βλάκα και περνάμε τα κιλά, χωρίς να πληρώσουμε ούτε μισό ριάλι.

Φτάνοντας στην Αθήνα, πάμε να παραλάβουμε τα γομάρια μας, και βρίσκω το δικό μου το μοσχαράκι κατακρεουργημένο. Δηλαδή ψιλοσκισμένο σε μια γωνίτσα. «Α, δεν μπορεί να περάσει έτσι αυτό!», σκέφτηκα. «Θα ζητήσω να μου δώσουν καινούρια».

Ρωτάω λοιπόν, έναν ευγενέστατο κυριούλη πού πρέπει να πάω και μου λέει στο γκισέ τάδε. Πάω στο γκισέ τάδε, όπου μια ευγενέστατη κυριούλα μου λέει «Α, εδώ σας έστειλαν; Πρέπει να ξαναμπείτε στον χώρο παραλαβής αποσκευών! Αλλά δεν επιτρέπεται να πάτε μόνη, θα φωνάξω έναν υπάλληλο να σας συνοδέυσει». Σηκώνει ένα κόκκινο τηλέφωνο, σχηματίζει ένα διψήφιο αριθμό, λέει κάτι ακαταλαβίστικα, το κλείνει και μου λέει να ξαναπάω από κει πού’ρθα -αλλά με ευγένεια. Πάω κι εγώ, και βρίσκω να με περιμένουν δύο υπάλληλοι, ένας κύριος και μια κυρία. Η κυρία παρέλαβε εμένα και ο κύριος την βαλίτσα (έπρεπε να περάσει από έλεγχο, μην είχα προλάβει να κρύψω καμιά βόμβα μέσα στο πεντάλεπτο που βρέθηκα εκτός ελέγχου).

Συνοδεία της κυρίας (η οποία σημειωτέον ήτο ευγενεστάτη και πολύ χαμογελαστή, αλλά πιο υπέρβαρη από την βαλίτσα μου, αλλά ποια είμαι εγώ που θα μιλήσω για κιλά ανθρώπων; Μόνο για κιλά αποσκευών δικαιούμαι να μιλώ!), πάμε σε έταιρο γκισέ, όπου ο κύριος έφερε μετά από 3 λεπτά και την τραυματισμένη βαλίτσα. Και διαμείβεται ο εξής διάλογος:

-Ποιο είναι το πρόβλημα;
-Να εδώ, της δείχνω.
-Μάλιστα. Πρέπει να την ζυγίσουμε όμως.
(Ωχ, βόγγηξα σιωπηλά. Άμα καταφέρουμε να την ανεβάσουμε στην ζυγαριά…).
-Να την ζυγίσουμε, συμφωνώ με ύφος μελιστάλακτο.

Ζορίστηκε η ευτραφής κυρία, αλλά την ανέβασε την βαλίτσα στην ζυγαριά.
-Α, μα είναι υπέρβαρη! (σώωωπα!) 38 κιλά! (37! Μην κλέβεις!). Έχετε πληρώσει υπέρβαρο;
-Εεεεε, όχι… δεν μου το ζήτησαν στην Λάρνακα.
-Καλά, μισό λεπτό να τηλεφωνήσω στην αρμόδια.
-Μάλιστα. (Όσο θέλετε!).

Η αρμόδια πρέπει να την κατσάδιασε την κυριούλα, με το σκεπτικό πως αν ο επιβάτης (δηλαδή εγώ) ήθελε να φορτώσει όλη την παραγωγή σε σιεφταλιές και λούντζες της Κύπρου, δεν μπορεί να πληρώνει η εταιρία τα σπασμένα. Η κυριούλα όμως ήταν καλή και μες το πνεύμα των Χριστουγέννων και επέμεινε. Κι έτσι με έστειλε να βρω την αρμόδια κυρία.

Η αρμόδια κυρία ήταν πολύ busy και πολύ bitchy, αλλά κι εγώ ήμουν η προσωποποίηση της ευγένειας και της χαριτωμενιάς! Τι «καλημέρα σας«, τι «χρόνια σας πολλά«, τι «καλή χρονιά«, τι «ευχαριστώ«, τι «παρακαλώ«, τι χαμόγελα! Με τα πολλά την έριξα τη bitch και έφυγα με καινούρια βαλίτσα από Ελ.Βελ. –μια κοινωνική εορταστική προσφορά της Αγίας Ολυμπιακής!

Τούτη η καινούρια μάλιστα, είναι ακόμα πιο μεγάλη (είναι εκείνη που χώρεσε τα 40 από τα 70 κιλά που είχαμε στην επιστροφή και που ευθύνεται για την ρημαγμένη φωτογραφική και το θρυψαλλιασμένο καδράκι). Να δούμε πόσο θα αντέξει κι αυτή, βέβαια!

Θεούλη μου, κάνε να μην πουλήσουν την Ολυμπιακή, γιατί θα πρέπει να αγοράσω βαλίτσα και δεν ευκολύνομαι αυτήν την περίοδο!

 

Advertisements