Μια φορά κι ένα καιρό, ήταν ένα κοριτσάκι που το έλεγαν Κλάρα. Τα Χριστούγεννα, οι γονείς της είχαν καλέσει συγγενείς και φίλους για να γιορτάσουν όλοι μαζί. Καλεσμένος, βέβαια ήταν και ο νονός της, ο οποίος κατασκεύαζε παιχνίδια και είχε φέρει από ένα για κάθε παιδάκι. Για την βαφτιστικιά του, βέβαια, είχε φέρει το καλύτερο και το ομορφότερο: έναν Καρυοθραύστη. Η Κλάρα χάρηκε πολύ με το παιχνίδι της, αλλά τα άλλα παιδάκια ζήλεψαν και κυρίως ο αδερφός της, ο Φριτς που της τον πήρε και τον έσπασε. Η Κλάρα ξέσπασε σε κλάματα, απαρηγόρητη, αλλά ο καλός νονός της, τής επισκεύασε τον Καρυοθραύστη κι εκείνη πήγε για ύπνο ευτυχισμένη, έχοντας στην αγκαλιά της το καινούριο της λαβωμένο παιχνίδι.

Τα μεσάνυχτα ξύπνησε από μια αλλόκοτη φασαρία στο σαλόνι. Σηκώθηκε να δει τι συνέβαινε και είδε όλα τα παιχνίδια να έχουν ζωντανέψει και να κάνουν σκανταλιές γύρω από το Χριστουγεννιάτικο δέντρο -μαζί κι ο Καρυοθραύστης της. Όμως, από τη φασαρία, ξύπνησαν και τα κακά ποντικάκια, και έστησαν καβγά με τα παιχνίδια. Στη φιλονικία, ο Καρυοθραύστης τα βρήκε δύσκολα, αλλά η Κλάρα για να σώσει τον αγαπημένο της, πέταξε το παπούτσι της στην κεφάλα του Βασιλιά-Ποντικού κι έτσι τον γλίτωσε.

Ευγνώμων, ο Καρυοθραύστης τη φίλησε, εκείνη του ανταπέδωσε το φιλί και την πήρε μαζί του στο μαγεμένο δάσος, στη χώρα του χιονιού. Φτάνοντας εκεί, τους υποδέχτηκαν με χορό οι χιονονιφάδες, και ο Καρυοθραύστης οδήγησε την αγαπημένη του στο Βασίλειο των Γλυκών, όπου τους καλωσορίζει η Νεράιδα του Ζαχαροδαμάσκηνου με τον Καβαλιέρο της. Όλοι μαζί, παρακολουθούν τα γλυκά να χορεύουν τον Τσιγγάνικο χορό, τον Αραβικό χορό, τον Ρώσικο χορό, τον Κινέζικο χορό, τον χορό των Γελωτοποιών και το Βαλς των Λουλουδιών. Για το τέλος, η ίδια η Ζαχαρονεράιδα χορεύει με τον Καβαλιέρο της, για χάρη της Κλάρας και του Καρυοθράυστη της…

Και η Κλάρα ξυπνάει, αγκαλιά με τον Καρυοθραύστη, που έχει ξαναπάρει τις διαστάσεις παιχνιδιού, δίπλα στο Χριστουγεννιάτικο δέντρο.

Κάπως έτσι τα φαντάστηκε ο Χόφμαν, την ιστορία του οποίου περιποιήθηκε μετά ο Αλ. Δουμάς και, βεβαίως, μελοποίησε αργότερα ο απίθανος Πιοτρ Ίλιτς Τσαϊκόφσκυ. Και κάπως έτσι, τα είδαμε κι εμείς σήμερα, στο Cirque Royal, παρουσιασμένα από τα Μπαλέτα Rimsky-Korsakov της Αγίας Πετρούπολης, το τρίτο σημαντικότερο πολιτιστικό σύνολο της πόλης, μετά το Mariinsky (πρώην Kirov) και το Mikhailovsky.

Δυστυχώς, δεν μπόρεσα να βρω φωτογραφίες της παράστασης στο διαδίκτυο, και εντός του θεάτρου η φωτογράφιση απαγορευόταν. Έτσι κι αλλιώς, δεν θα μπορούσα να μεταφέρω το κλίμα, τις εντυπώσεις και την μαγεία της παράστασης. Πέρα από τα εντυπωσιακά κοστούμια και σκηνικά και τους εξαιρετικούς χορευτές, που θαρρείς και πετούσαν στη σκηνή, ήταν απίστευτο το πώς μετέδωσαν το κλίμα και μα ςέκαναν όλους να νιώσουμε τη μαγεία, σαν να μας έπαιρνε η Ζαχαρονεράιδα από το χέρι και να χορεύαμε μαζί της στο χορό των Γλυκών! Από τις ωραιότερες στιγμές, όταν οι Γελωτοποιοί ξεκινούν να χειροκροτούν ρυθμικά στο χορό της Νεράιδας με τον Καβαλιέρο και το κοινό ακολουθεί! Είμαι ακόμα μες τη μαγεία και δνε μπορούσα ποτέ να πιστεψω πως μια παράσταση μπαλέτου (που δεν το είχα και σε πολλή υπόληψη, ομολογώ, και δνε το είχα παρακολουθήσει και ιδιαίτερα), θα κατόρθωνε να με καθηλώσει τόσο πολύ. Όχι μόνο δεν βαρέθηκα ούτε δευτερόλεπτο, αλλά όταν τελειώσε, ήθελα κι άλλο.

Με εντυπωσίασε ακόμα το γεγονός ότι η αίθουσα ήταν γεμάτη παιδάκια. Παιδάκια που δεν γκρίνιαζαν, που παρακολουθούσαν με ενδιαφέρον, μαγεμένα και εντυπωσιασμένα! Δεν νομίζω πως θα βλέπαμε συχνά στην πατρίδα μας κάτι τέτοιο, αλλά δεν έχω όρεξη για γκρίνια. Βάζω στο soundtrack του blog, τον Κινέζικο χορό, και σας αφήνω: η Ζαχαρονεράιδα με περιμένει να χορέψουμε και μετά μου έχει τάξει δαμάσκηνα και άλλα γλυκά! 🙂

Advertisements