Κάπως έτσι είμαι αυτές τις μέρες! Τρέχω, τρέχω, τρέχω, got to run for your life, little girl, που τραγουδάν και τα Σκαθάρια -για να μην ξεχνιόμαστε!

Τα πρωινά παρακολουθώ ένα πολύ αστείο αλλά και εποικοδομητικό σεμινάριο, τα απογεύματα πάω θέατρο ή έχουμε κόσμο στο σπίτι (Xmas dinners in a row!) ή έχω μάθημα ή είναι Παρασκευή και φεύγω εκδρομή, τα Σαββατοκύριακα είμαι εκδρομή και κάπου ενδιάμεσα ψωνίζω δώρα για τα Χριστούγεννα, στολίζω δέντρο, κάνω τη νοικοκυρά (λέμε τώρα…), ψιλοδιαβάζω (ξαναλέμε τώρα…), βλέπω φίλους στα πεταχτά (ενίοτε τους φιλοξενώ κιόλας), προλαβαίνω να κοιμηθώ ελάχιστα, δεν προλαβαίνω να ξυπνήσω στην ώρα μου, ψευτοκοιτάζω mails και… δυστυχώς δεν διαβάζω blogs και μου λείπετε ασύλληπτα!

Έτσι, πρόλαβα να δω το Πορτραίτο του Dorian Gray σε αποκλειστική παράσταση. Οι Ρουμάνοι, εν όψει της ένταξης (μη ρωτήσετε π ο ι α ς ένταξης!), παρουσίασαν για μία και μόνη βραδιά την χορο-θεατρική απόδοση του εξαιρετικού έργου του Oscar Wilde και ήμουν εκεί. Η παράσταση παίζεται με επιτυχία στο Βουκουρέστι, από το Odeon Teatrul, και δεν κατάλαβα γιατί η επιτυχία. Πρόκειται για ανάμεικτη θεατρική απόδοση με χορό, μουσική και πρόζα στα αγγλικά, γαλλικά και ρουμάνικα. Πολύ καλοδουλεμένη παράσταση, με εντυπωσιακά σκηνικά και κοστούμια, ταλέντα οι περισσότεροι ηθοποιοί και χορευτές, αλλά… δεν με έπεισε. Ίσως επειδή το βιβλίο είναι άφταστο, ίσως επειδή δεν μου αρέσει ο χορός, ίσως επειδή το κείμενο παραήταν πειραγμένο, ή επειδή για μένα αυτό το κείμενο τα λέει όλα από μόνο του.

Από την άλλη, στο σεμινάριο πρόλαβα να γνωρίσω μπόλικο κόσμο, πολύ χαριτωμένο (με εξαίρεση έναν εκνευριστικό Πολωνό και μια ψωνισμένη Ουγγαρέζα), αλλά παράλληλα το φχαριστήθηκα κιόλας, γιατί ήταν διαδραστικό, καμία σχέση με βαρετές παρουσιάσεις powerpoint, όπου όλοι χασμουριούνται και κοιτάζουν τα ρολόγια τους με ανυπομονησία. Γνώρισα λοιπόν ανθρώπους από όλες τις γωνιές της Ευρώπης, και προλάβαμε να δεθούμε, να νιώσουμε φίλοι και να στεναχωρηθούμε που το σεμινάριο τελειώνει και δεν θα βρισκόμαστε κάθε μέρα. Και έμαθα να διαχειρίζομαι καταστάσεις όπως το άγχος και η προσαρμογή σε νέα δεδομένα, να διαπραγματεύομαι και να επιλύω δυσάρεστα απροσδόκητα. Ξέρω, φαίνεται χαζο-αμερικανιά, αλλά δεν ήταν.

Πάνω από όλα όμως, πρόλαβα να κάνω το σπίτι μια σκέτη χριστουγεννιάτικη κούκλα και να οργανώσω το πρώτο μου Χριστουγεννιάτικο δείπνο. Και λέω «να οργανώσω», γιατί τα έκανα όλα, εκτός από το μαγείρεμα, το οποίο φυσικά ανέλαβε ο ειδήμων! Φάγαμε tartes flambées από το Στρασβούργο, ήπιαμε porto (έγινα φέσι!) και στο τέλος δοκιμάσαμε nougats και pains d’épices!

Και μιας και μιλάμε για σπίτι, πάρτε και μια γεύση από το με τι μοιάζει το φτωχικό μας. Για φιλοξενία, θα τηρηθεί απόλυτη σειρά προτεραιότητας.

(Τα λουλουδάκια που διακρίνονται στο τραπέζι, μου το προσέφερε το εντυπωσιακά τέλειο -σκανδιναβικής κατασκευής- καινούριο μου αφεντικό. Και για να προλάβω τους καχύποπτους, όχι, δεν μου την πέφτει -είναι κυρία!).

Τις επόμενες μέρες, το πρόγραμμα περιλαμβάνει άλλα δύο Χριστουγεννιάτικα δείπνα, Καρυοθραύστη και ένα πάρτυ γεννεθλίων, ενώ παράλληλα αναμένω και το ξενιτεμένο μου πουλί από την Αλβιόνα, για ατέλειωτο, αδεισώπητο και μέχρο τελικής πτώσεως μπίρι-μπίρι!

Αύριο δε, ξαναφεύγω, Μπαμπάκη!

Advertisements