Εμείς εδώ μπαίνουμε σιγά σιγά σε εορταστική ατμόσφαιρα. Αφού γιορτάσαμε τους Άγιους Πάντες και την Γιορτή των Νεκρών (1 και 2 Νοεμβρίου), έχουμε να περιμένουμε τη γιορτή του Αγίου Νικολάου που φέρνει δώρα, σοκολάτες και τσουρεκάκια στα παιδιά (στα φρόνιμα -γιατί τα άτακτα τα βάζει στο σακί του και τα ξυλοφορτώνει, αλλά εμάς δε μας αρέσει αυτή η εκδοχή!) και έξοδα συνοδευόμενα από χαμόγελα στους μεγάλους. Η γιορτή του Αγίου Νικολάου σηματοδοτεί την έναρξη της εορταστικής περιόδου και προοιωνίζει τη μεγαλύτερη γιορτή της Δυτικής Ευρώπης: τα Χριστούγεννα. Οι Χριστουγεννιάτικες αγορές ήδη ξεκινάνε να στήνονται.
Και δεν εννοώ τις αγορές τύπου Ερμού και Τσιμισκή, αλλά εκείνο που οι Γάλλοι ονομάζουν Marché de Noel, οι Γερμανοί Weihnachtsmarkt και οι Ελβετοί Wäinachtenmärik. Πρόκεται για το Χριστουγεννιάτικο παζάρι που αρχικά είχε σκοπό να αγοραστούν τα χριστουγεννιάτικα στολίδια και τα υλικά για τα χριστουγεννιάτικα γλυκά, αλλά εξελίχθηκε σε κανονική Χριστουγεννιάτικη αγορά όπου βρίσκεις ό,τι μπορείς να φανταστείς σε χρώματα πράσινα και κόκκινα, και σε μορφή γκυ, κεριού, ελάτου και Santa Klaus. Το μεγαλύτερο τέτοιο παζάρι στήνεται στην Κολωνία, αλλά εξίσου διάσημο είναι και εκείνο του Aix-la-Chapelle (καλά, καλά, Aachen, μη φωνάζετε εσείς οι Γερμανοτραφείς), αλλά βέβαια το πιο κομψό είναι του Στρασβούργου (καθότι έχει γαλλική εσάνς, χεχε!).
Στο παζάρι τρώμε bretzel, γλυκά με marzipan και γλυκάνυσο, flammekuchen και κουλουράκια κανέλλας και πίνουμε Glühwein, δηλαδή Vin chaud, δηλαδή ζεστό κρασί με κανέλλα (μμμ, νοστιμότατο και μεθυστικότατο!) -αν και μερικοί αμετανόητοι γερμανοειδείς επιμένουν στη μπύρα. Στο παζάρι μπορούμε εκτός από τα στολίδια και τα λοιπά χριστουγεννιάτικα, να αγοράζουμε και κρασιά βέβαια!

Εμείς παραδοσιακά πλέον το Marché de Noel μας το κάνουμε στο Στρασβούργο, όπου επί ένα σαββατοκύριακο τρώμε και πίνουμε του σκασμού και αφού φάμε και πιούμε, ξανατρώμε και ξαναπίνουμε, κάνουμε μια βολτίτσα από το παζάρι για να ψωνίζουμε τίποτα, αλλά και να τσιμπήσουμε κάτι, και για να χωνέψουμε, πίνουμε χωνευτικό ζεστό κρασί. Κάθε χρόνο, επιστρέφοντας από το Στρασβούργο τέτοιες μέρες, και αφού η γιαγιά μας μάς έχει δώσει και κατιτίς να έχουμε αν πεινάσουμε στο δρόμο (σαντουϊτσάκια και maennele, δηλαδή τσουρεκάκια με τη μορφή του St Nicolas), υποφέρουμε από έντονες στομαχικές διαταραχές και ορκιζόμαστε να μην ξαναφάμε και να μην ξαναπιούμε ποτέ στη ζωή μας! Υπόσχεση που ξέρουμε πως όταν ξαναπάμε στο Στρασβούργο, θα την έχουμε ξεχάσει φυσικά.

Πάρτε και μια γεύση από το Στρασβουργοπάζαρο, όπου περάσαμε το σαββατοκύριακό μας! Ψωνίσαμε τα κρασοεφόδιά μας για ένα χρόνο (μετά την Πρωτοχρονιά δεν θα έχει μείνει σταγόνα, βέβαια), στολίδια για το δέντρο, γλυκά, διάφορα άχρηστα διακοσμητικά και γιρλάντες!

Επίσης, αγαπητέ μου Φοίβε, έτσι για να ξέρεις, εμείς οι Bas-rhinois, τους Haut-rhinois τους θεωρούμε βλάχους και χαζούς (αν και συνασπιζόμαστε μαζί τους εναντίον των πιο βλάχων και πιο χαζών Lorrains) και ΦΥΣΙΚΑ το δικό μας Marché είναι κλάσης ανώτερο από εκείνο του Colmar! Το Colmar είναι μικρό και το παζάρι τους επίσης, κι έτσι όπως μαζεύονται όλοι οι Γερμανοί δε χωράς ούτε να περπατήσεις! Ενώ το δικό μας είναι πιο ευρύχωρο, πιο μεγάλο και με περισσότερη ποικιλία, και δεν δέχομαι κουβέντα, εντάξει;

Advertisements