Η μακρά απουσία μας οφείλεται αποκλειστικώς και μόνο σε φόρτο εργασίας και διαφόρων υποχρεώσεων.

Την εβδομάδα που μας πέρασε, πέραν από την άπειρη δουλειά στο γραφείο -όπου και λόγω του ότι είμαι η πιο καινούρια μου παίρνει το διπλό χρόνο να κάνω έστω και απλά πράγματα, σε σχέση με τους άλλους-, είχα και ποικίλλες υποχρεώσεις στο σπίτι.
Το να έχεις να κάνεις με τεχνίτες-μαστόρους και λοιπές συμπαθείς κοινωνικές ομάδες στο Βέλγιο είναι μια εμπειρία πολύ συγκινητική και πλήρης απρόβλεπτων! Καταρχάς, πρέπει να καταφέρεις να τους εντοπίσεις στο τηλέφωνο. Μετά, πρέπει να καταδεχτούν να σου απαντήσουν, ή να σου επιστρέψουν την κλήση, πριν να αλλάξει ο μήνας ή ο χρόνος (πριν να αλλάξει η εβδομάδα, απλώς δεν παίζει), και κατόπιν, πρέπει να βρουν χρόνο να σε βάλουν στην ατζέντα τους. Για να επιτευχθεί αυτό, πρέπει κατά σειρά:

  • να έχεις κάνει συγκινητικές προσευχές στον Ύψιστο
  • να έχεις κάνει τάμα στον Άγιο των Βέλγων τεχνιτών
  • να έχεις κάνει Φανουρόπιτα, για να φανερώσει ο Άγιος τρύπα στην ατζέντα
  • να παρακαλέσεις γονυπετής
  • να είσαι πολύ μα πολύ τυχερός.

Αφού όλες αυτές οι ευτυχείς συγκυρίες συμπέσουν -υπό την προϋπόθεση πάντα να μην είναι ανάδρομος ο Ερμής και να μην έχεις την Αφροδίτη σου στον Άρη-, καταφέρνεις να κλείσεις ένα ραντεβού σε από 5 έως έξι εβδομάδες μετά το τηλεφώνημα. Αλλά, οι περιπέτειες και οι συγκινήσεις δεν τελείωσαν ακόμα. Διότι για να φχαριστηθείς τη ζωή, πρέπει αυτή να είναι συναρπαστική. Και για να είναι συναρπαστική, πρέπει να βρύθει απροόπτων.

Πήρες το ραντεβού σου, λοιπόν. Αυτό δεν σημαίνει καθόλου, πως ο περί ού ο λόγος τεχνίτης θα εμφανιστεί στην ώρα και στον τόπο που έχετε συμφωνήσει, διότι μπορεί τελικά να μην προλάβει, ή να μην τα καταφέρει, είναι να είναι τρελά busy, ή να του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι. Κάνε, λοιπόν, καμιά προσευχή ακόμα στον Μπελένος ή στο Μεγάλο Μανιτού.
Και έρχεται η πολυπόθητη μέρα του ραντεβού. Το ραντεβού συνήθως είναι «μετά τις 9», δηλαδή ο τεχνίτης θα εμφανιστεί, αν όλα πάνε καλά, και δεν είναι ο Ερμής ανάδρομος, και δεν του πέσει ο ουρανός στο κεφάλι, κάποια στιγμή μεταξύ 9 το πρωί και 5 το απόγευμα, πλην 12-2 που είναι ώρα φαγητού, όπου και πρέπει να φάει το μεσημεριανό του για να πάρει δυνάμεις.
Έλα όμως που μπορεί και να μην έρθει τελικά. Και έλα που, και να μην έρθει, δεν είναι δεδομένο και σαφές πως θα σου τηλεφωνήσει για να σε ειδοποιήσει, διότι μπορεί:

  • να του έκλεψαν το κινητό
  • να μην είχε τον αριθμό σου μαζί του
  • να το ξέχασε
  • να μην πρόλαβε
  • να σε έχει απλώς γραμμένο.

Συμπέρασμα, για να κάνεις μια δουλειά, πρέπει να πάρεις μια μέρα άδεια από τη δουλειά σου, και ενδεχομένως αυτό να μην αρκεί, αλλά να πρέπει να φας όλη σου την άδεια, αναμένοντας πότε His Majesty the Handyman θα ευκαιρήσει.

Σημειώστε παρακαλώ, ότι την εβδομάδα που μας πέρασε, εμείς είχαμε κανονίσει να έρθουν:

  • ηλεκτρολόγος για να μας τοποθετήσει τα φωτιστικά (τους διακόπτες θα τους εγκαταστήσει ο καλός μου μπαμπάς, όταν έρθει, που είναι ηλεκτρολόγος και μεγάλο ταλέντο)
  • τεχνίτης για να μας επισκευάσει ένα στόρι που έχει χαλάσει
  • ένας άλλος τεχνίτης να εγκαταστήσει κουρτινόξυλα και κουρτίνες (όχι, δεν μπορούμε μόνοι μας, θα τα βάλουμε σίγουρα στραβά)
  • επίσης, έπρεπε να παραλάβουμε κάτι κάδρα που είχαμε παραγγείλει (αυτά θα τα κρεμάγαμε μόνοι μας, οκ, δεν είμαστε ΤΟΣΟ άχρηστοι).

Από όλους αυτούς ήρθε ο ηλεκτρολόγος -και παραλάβαμε και τα κάδρα. Δύο στα τέσσερα, καλό σκορ. Ο τύπος με τις κουρτίνες τηλεφώνησε την παραμονή για να μας αλλάξει το ραντεβού και μετά ξανατηλεφώνησε για να το ξανα-αλλάξει. Το ραντεβού που είχαμε ήταν ήδη η δεύτερη μεταφορά. Ο τύπος με τα στόρια, δεν τηλεφώνησε ποτέ, τον περιμέναμε σαν τους μλκς, μετά του τηλεφωνούσαμε και δεν απαντούσε, και μετά κάποια στιγμή δέησε να απαντήσει, για να μας πει, ότι, όχι δεν προλάβαινε ούτε σήμερα, ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο, κι άμα θέλαμε την επόμενη εβδομάδα, ‘νταξ’;

Επίσης, την Παρασκευή το βράδυ, περιμέναμε να μας έρθει μια φίλη από το Παρίσι με τον brand new super dooper καινούριο γκόμενο, άρα έπρεπε να είμαστε φρέσκοι και μες την καλή χαρά για να διασκεδάσουμε τους φιλοξενούμενούς μας. Φύγανε σήμερα το απόγευμα. Από το χτεσινοβραδυνό βελγο-φαγοπότι (μύδια-πατάτες-μπύρες), κληρονόμησα έναν τέλειο στομαχόπονο κι έναν ισχυρότατο πονοκέφαλο.

Μήπως σας περισσεύει κανένα λεξοτανίλ, γιατί αύριο πρέπει να είμαι cool and trendy για να εμφανιστώ στη δουλειά;

___________________________
Χάρη στους φιλοξενούμενούς μας, αξιωθήκαμε να επισκεφτούμε το Μουσείο Μουσικών Οργάνων των Βρυξελλών, το οποίο είναι πολύ ενδιαφέρον και καλοφτιαγμένο.
Στεγάζεται σε ένα πανέμορφο art nouveau κτήριο, εκτείνεται σε τέσσερις ορόφους (συν άλλους 3 για το καφέ, την βιβλιοθήκη, το auditorium, και το κατάστημα) και παρουσιάζει μουσικά όργανα από τους 10 τελευταίους αιώνες από όλη την Ευρώπη, καθώς και αναφορές στη μουσική του αρχαιοελληνικού και ρωμαϊκού πολιτισμού. Κατά την επίσκεψη, επιβάλλεται να φορά ο επισκέπτης ακουστικά, από τα οποία ακούει, όπου βρίσκεται, τον ήχο του κάθε οργάνου ή και αντιπροσωπευτικά μουσικά αποσπάσματα (το σύστημα δουλέυει σαν ραδιόφωνο, ανάλογα με το πού στέκεσαι, τα ακουστικά «πιάνουν» τα αντίστοιχα κύματα). Είδα όργανα που ούτε φανταζόμουν πως υπήρχαν και επίσης απήλαυσα μια πολύ πλούσια συλλογή από clavecin και μια άλλη από cello, τα οποία υπεραγαπώ.
Όλα τα λεφτά το τμήμα το οποίο αναφέρεται στην περίοδο κατά την οποία η Ευρώπη επηρρεάζεται μουσικά από την ανθούσα τότε Οθωμανική Αυτοκρατορία, αλλά και η μουσικές εποχής Λουδοβίκου XIV!
Κάντε ένα κόπο να ρίξετε μια ματιά στην ιστοσελίδα τους, είναι πολύ καλοφτιαγμένη.

Advertisements