Την προηγούμενη Δευτέρα, ο καλός μου έφυγε για την Ουγγαρία, για ένα σεμινάριο από κείνα όπου σε ταϊζουν, σε ποτίζουν, σε κοιμίζουν, σε διασκεδάζουν, κι εσύ προσποιείσαι ότι δουλεύεις. Το σεμινάριο γινόταν σε ένα χωριό στη λίμνη Ballaton, αλλά εγώ φυσικά δεν μπορούσα να πάρω άδεια για να πάω, οπότε συλλάβαμε το εξής σατανικό σχέδιο. Την Παρασκευή, που θα τελειώνε το σεμινάριο, θα μεταβαίναμε και οι δύο στη Βουδαπέστη, για να περάσουμε το σαββατοκύριακο εκεί. Στη Βουδαπέστη ζουν ένας πολύ καλός του φίλος και ένας ξάδερφός του, οπότε ο ένας από τους δύο θα είχε φυσικά την ευγενή καλοσύνη να μας φιλοξενήσει. Όπερ και εγένετο!

Παράλληλα, τις ίδιες μέρες, έμαθα εκ των υστέρων, ότι θα ήταν στη Βουδαπέστη κι ένας πολύ καλός μου φίλος, επισκεπτόμενος ένα δικό του φίλο Ούγγρο. Θα είμασταν μια όμορφη τουριστική ατμόσφαιρα, και δικαιολογίες δεν χρειαζόμασταν για να κάνουμε το ταξειδάκι φυσικά!

Προτού να φύγω, ενημερώθηκα σχετικά με μερικά ενδιαφέρο
ντα στοιχεία σχετικά με την Ουγγαρία.ές, την περιοχή είχαν κατακτήσει και οι Ρωμαίοι αφήνοντας πίσω τους πολλά μνημεία και κυρίως τα περίφημα λουτρά, εγκαινιάζοντας τη μακρόχρονη παράδοση της χώρας στην κατασκευή λουτρών και αξιοποίηση των άφθονων υδάτινων πόρων της. Παράλληλα, τα πρώτα σημάδια κατοίκησης της περιοχής ανάγονται στην Παλαιολιθική εποχή!

Οι Ούγγροι, είναι απόγονοι των Μαγυάρων, οι οποίοι εποίκησαν την περιοχή, μετά τους Ούνους, τον 9ο αιώνα. Οι Μαγυάροι κατάγονται από τα Ουράλια. Πριν από τους Μαγυάρους, τους Ούνους, τους Άβαρους και άλλες νομαδικές φυλ

Η γλώσσα τους είναι ένα μεγάλο μυστήριο. Τα ούγγρικα ανήκουν στην φιννο-αλταϊκή οικογένεια, που σημαίνει πως επισήμως συγγενέυουν με τα Φινλανδικά, τα Εσθονικά και τα Τούρκικα. Και όμως, δεν μοιάζουν ιδιαίτερα με αυτές τις γλώσσες, αφού Φινλανδοί, Εσθονοί και Τούρκοι δεν καταλαβαίνουν γρυ από τα Ούγγρικα (όπως π.χ. συμβαίνει με άλλες συγγενικές γλώσσες, για παράδειγμα Ιταλικά-Ισπανικά). Εννοείται πως με τις λατινογενείς, τις σλάβικες γλώσσες ή τα ελληνικά ουδεμία σχέση υπάρχει. Οι μόνες λέξεις που κάτι θύμιζαν ήταν: bank, optika, muzeum, templum, taxi και opera. Μέχρι πρότεινος, οι ντόπιοι στην καλύτερη περίπτωση θα μιλούσαν, εκτός της μητρικής τους, κάτι σπαστά γερμανικά. Οπότε, ο μη ομιλών την ουγγρική δεν θα είχε και πολλές πιθανότητες να συνεννοηθεί. Ευτυχώς, αυτή η κατάσταση, τα τελευταία χρόνια έχει αλλάξει και πολλοί μιλούν υποφερτά αγγλικά.
Ίγκεν (egen): ναι
Νεμ (nem
): όχι
Κέσενεμ (
Köszönöm
): ευχαριστώ
Κέρεμ (
Kerem
): παρακαλώ
Μποκσάνατοτ (
Bocsanatot
): συγγνώμη
Κλείνει η παρένθεσις, κι άμα καταφέρετε να τα προφέρετε, σας κερνάω γκούλας!

Ποιος είπε ότι οι Ουγγαρέζες είναι όμορφες; Όχι ο φίλος μου ο Gel, άλλοι όμως το είπαν, και, όχι, καλοί μου αναγνώστες, οι Ουγγαρέζες δεν είναι όμορφες. Επίσης, είναι εξαιρετικά κακόγουστες!

Άλλες φήμες έλεγαν πως οι Ούγγροι είναι αγενείς, μονόχνωτοι, αφιλόξενοι και κλέφτες. Αυτό δεν είναι εντελώς αλήθεια (πλην του κλέφτες, για το οποίο θα εξηγηθώ), αλλά γενικά δεν είναι και οι πιο ομιλιτικοί και διαχυτικοί άνθρωποι που υπάρχουν. Καμία σχέση με τους Σλάβους, για παράδειγμα. Όταν πιουν πάντως -πράγμα που δεν αποφεύγουν, σε γενικές γραμμές- γίνονται λίγο πιο κοινωνικοί. Αυτοκρατορίας. Η Αυστρουγγαρία έφερε πολλά δεινά στους Ούγγρους, οι οποίοι ταλαιπώρησαν τους Αυστριακούς συχνάκις με πολλές επαναστάσεις, αλλά έφερε και ένα καλό. Επί των Αυστριακών, τον 19ο αιώνα, ανακατασκευάστηκαν και ανακαινίστηκαν τα περισσότερα κατεστραμμένα μνημεία και κτήρια της πόλης. Γενικώς, όλες οι εκκλησίες και τα περισσότερα ανάκτορα, παλάτια, θέατρα κ.λπ. είχαν καταστραφεί ολοσχερώς κατά τους αλλεπάλληλους πολέμους και κυρίως επί Οθωμανικής Αυτοκρατορίας (από την οποία απαλλάχτηκαν οι Ούγγροι περνώντας στα χέρια των Αυστριακών). Προφανώς, πρόκειται για ένα λαό, ο οποίος, όπως και οι Πολωνοί και οι Τσέχοι και οι Σλοβάκοι, πέρασε το πλείστον της ιστορίας του καταδυναστευόμενος από κατακτητές με σύντομα διαλείμματα ανεξαρτησίας. (Όχι, δεν είμαστε ο μόνος λαός στον κόσμο που υπέφερε από τα δεινά των κατακτητών επί πολλούς αιώνες!). καθυστέρησης του αεροπλάνου, και ο καλός μου ήταν στο αεροδρόμιο να με παραλάβει. Μας είχαν συμβουλεύσει να μην πάρουμε άλλο ταξί πριν της εταιρίας Zona, αλλά επειδή περιμέναμε μπόλικη ώρα χωρίς να βρίσκουμε τέτοιο ταξί, είπαμε να διακινδυνεύσουμε παίρνοντας ένα άλλο. Είχαμε πληροφορηθεί ότι η διαδρομή από το αεροδρόμιο ως το Oktogon όπου θα διαμέναμε (το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της πόλης, στην πλευρά της επίπεδης Πέστης), θα κόστιζε περί τα 3.000 φιορίνια (η ισοτιμία φιορινιού – ευρώ είναι αντίστοιχη με εκείνη της δραχμής, γεγονός που μου διευκόλυνε πολύ τη ζωή). Θεωρήσαμε καλό να ρωτήσουμε τον οδηγό πόσα περίπου θα μας πάρει, και μας απάντησε 4 με 5 χιλιάδες. Ε, και δεν μας φάνηκε υπερβολικό. Εν τέλει, το ταξίμετρο έγραψε 8.700! Του δώσαμε ένα χαρτονόμισμα των 20 χιλιάδων, μας έδωσε τα ρέστα καλά διπλωμένα και έφυγε γκαζωμένος, για να διαπιστώσουμε ότι αντί για 10χίλιαρο μας είχε δώσει χιλιάρικο! Τα νεύρα μου! Δεν άρχιζε καλά το ταξείδι μας, αλλά είπαμε να το ξεχάσουμε και να σκεφτόμαστε θετικά.
Παρασκευή βράδυ δεν κάναμε τίποτα, αφού όταν πλέον φτάσαμε στο σπ
ίτι του φίλου μας ήταν ήδη μεσάνυχτα και κάτι.

Την επομένη το πρωί, ξυπνήσαμε σε μια λογική ώρα, ήπιαμε τον καφέ μας και ξεκινήσαμε την περιήγησή μας. Βγαίνοντας, μας υποδέχτηκε μια πολύ ευχάριστη έκπληξη: ήλιος και ζέστη! Βγάλαμε τα παλτά μας και αρχίσαμε τη βόλτα με …. στάση στο κοντινό παντοπωλείο για να βάλουμε μια μπουκιά στο στόμα να πάρουμε δυνάμεις. Προς μεγάλη μου έκπληξη είδα πως το κατάστημα διέθετε τυρόπιτες, λουκανικόπιτες και άλλα τέτοια εδέσματα πολύ κοντινά στις γαστριμαργικές μου συνήθειες, τα περισσότερα από τα οποία ονομάζοντας μπουρέκ! Είπατε κάτι για κοινά κατάλοιπα της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας;Oktogon, στρίψαμε στην Andrassy korut (korut=λεωφόρος), περάσαμε από το κτήριο της Όπερας, αφού είδαμε άλλα όμορφα κτήρια νεοκλασσικού, ρομαντικού και ιστορικού ρυθμου (πολύ συχνή η χρήση κορινθιακών κιόνων και αγαλμάτων αντί για κιόνων, όπως οι γνωστές μας Καρυάτιδες), χωθήκαμε στα δρομάκια για να φτάσουμε στην Εκκλησία του Αγ. Στεφάνου, ο οποίος ήταν άγιος και βασιλιάς. Η εκκλησία ανακατασκευάστηκε πλήρως επί Αυστριακών, είναι πολύ εντυπωσιακή και λόγω μεγέθους και λόγω διακόσμου (κατά το πλείστον χρυσού), και φιλοξενεί το λείψανο του δεξιου χεριού του Αγίου (μπλιαχ) μέσα σε ένα χρυσο σπιτάκι-λειψανοθήκη. Επίσης, υπάρχει μακέτα του ναού, γιατί αλλιώς αποκλείεται να καταλάβει κανείς το ρυθμό και την αρχιτεκτονική δομή του, λόγω μεγέθους. Ο ναός είναι χτισμένος σε σχήμα ελληνικού σταυρού.

Κατόπιν, περπατήσαμε ως την Πλατεία Ελευθερίας, όπου θαυμάσαμε τα καταπληκτικά κτήρια του Υπουργείου Γεωργίας, του Μεγάρου της Τηλεόρασης, της Αμερικάνικης Πρεσβείας και το μοναδικό μνημείο από την εποχή του Κομμουνισμού που παραμένει εκτεθειμένο στην πόλη.

Παρένθεση – Μικρό λεξικό:

Η Βουδαπέστη είναι μια «σύνθετη» πόλη, η οποία αποτελείται από τη Βούδα (δυτικά του Δούναβη), την Οβούδα (βορειοδυτικά του Δούναβη) και την Πέστη (ανατολικά του Δούναβη). Οι τρεις αυτές πόλεις ενώθηκαν σε μία το 1873, επί Αυστρουγγρικής

Έφτασα, λοιπόν στην όμορφη Βουδαπέστη Παρασκευή βράδυ, μετά από ταλαιπωρία, λόγω

Από την πλατεία

Προχωρήσαμε σε κάποιο δρομάκι και στο τέλος του απλώθηκαν μπροστά μας τα κύματα του γαλάζιου Δούναβη και απέναντί μας οι λόφοι της Βούδας. Το θέαμα ήταν εξαιρετικό! Στρίψαμε αριστερά και φτάσαμε στην Πλατεία Roosevelt, όπου υπάρχει η Ακαδημία Επιστημών το Ανάκτορο Γκρέσαμ (σήμερα είναι ξενοδοχείο πολλών αστέρων, νομίζω Radisson, αλλά δεν είμαι σίγουρη) και από όπου ξεκινά η γέφυρα των Αλυσίδων. Πρόκεται για μία από τις έξι γέφυρες που ενώνουν τη Βούδα με την Πέστη, η οποία φρουρείται από τα αγάλματα τεσσάρων λιονταριών. Κατασκευάστηκε το 19ο αιώνα, έχει μήκος 384 μέτρα και για την εποχή της θεωρείται κατασκευαστικό θαύμα. Διασχίσαμε τη γέφυρα και φτάσαμε στη Βούδα, στο σημείο όπου ξεκινά το τελεφερίκ (διότι η Βούδα είναι ολόκληρη μια σειρά από λόφους και εγώ ανηφόρες δεν ανεβαίνω). Απέναντί μας και προς τα αριστερά δέσποζε το εντυπωσιακά τεράστιο και πανέμορφο κτήριο του Κοινοβουλίου, το οποίο δυστυχώς είναι επισκέψιμο μόνο κατά τους καλοκαιρινούς μήνες.

Πήραμε λοιπόν, το τελεφερίκ (είναι γλυκύτατο, με μικροσκοπικά ξύλινα βαγονάκια) και ανεβήκαμε στον Πύργο, ο οποίος είναι άλλο ένα παλάτι με κήπους και αλλέες, το οποίο πλέον φιλοξενεί πολλά μουσεία, ανάμεσα στα οποία Μουσείο Εμπορίου και Επισιτισμού (πρέπει να ήταν πολύ ενδιαφέρον, αλλά δεν είχαμε χρόνο να το επισκεφτούμε) και ένα από τα πολλά Μουσεία Τέχνης της πόλης. Ο Πύργος φυλάσσεται στην είσοδο από δύο τεράστια αγάλματα αρπακτικών πουλιών, των οποίων το όνομα διάβασα στα ούγγρικα και φυσικά δεν το θυμάμαι, αλλά θυμίζουν γύπες. Μπαίνοντας, βλέπουμε το άγαλμα του Ευγενίου της Σαβοϊας, ο οποίος έσωσε τους Ούγγρους από τους Οθωμανούς, αλλά δεν απεικονίζεται και ως πολύ αρρενωπός! Στην πίσω πλευρά, υπάρχει η κρήνη του Ματθία, στην οποία απεικονίζεται ο ομώνυμος βασιλιάς και άγιος, σύμφωνα με τον μύθο: είχε πάει για κυνήγι, όπου συνάντησε όμορφη νεαρά με την οποία ερωτεύτηκε –και αποπλάνησε; Στο σύμπλεγμα, απεικονίζεται ο Βασιλιάς, η νεαρά, ένα ελάφι και άλλα ζωντανά.

Βγαίνοντας από τον χώρο του Πύργου, περπατήσαμε λίγο και φτάσαμε στην Εκκλησία του Αγίου Ματθία, η οποία ομολογουμένως είναι εντυπωσιακή. Όλη διακοσμημένη με ταπισερί, σκοτεινή και στα χρώματα ξύλου και κεραμεικού, φιλοξενεί ένα εκκλησιαστικό μουσείο, το ολόχρυσο στέμμα της Ουγγαρίας, τον τάφο του Βασιλιά Μπέλα και ένα άγαλμα Μαντόνας (για το οποίο ο μύθος λέει πως βγήκε από την κρυψώνα του για να τρομάξει τους Οθωμανούς, όταν κατέκτησαν την πόλη, και αυτό εκείνοι το θεώρησαν κακό οιωνό). Η σκάλα που οδηγεί στον πάνω όροφο διαθέτει εντυπωσιακά και περίτεχνα κιγκλιδώματα.

Πίσω από την Εκκλησία βρίσκεται ο κάτασπρος Προμαχώνας των Ψαράδων, ο οποίος ποτέ δεν χρησιμοποιήθηκε για στρατιωτικούς σκοπούς. Κατασκευάστηκε από τους Αυστριακούς για να εκφοβίσει και καλά τους επαναστατικής φύσεως Ούγγρους.

Μετά και από αυτό, τα πόδια μας δεν μας κρατούσαν άλλο και κάναμε στάση για καφέ και γλυκό, σε παρακείμενο καφενείο, το οποίο είχε διακόσμηση εμπνευσμένη από Πικάσο και Νταλί –πολύ όμορφο και ζεστό, το συστήνω! Και νοστιμότατα γλυκά!

Αφού πήραμε δυνάμεις, επιστρέψαμε προς το ποτάμι –με τα πόδια, καθότι κάθοδος πλέον- περπατήσαμε για λίγο πλάι στο Δούναβη μέχρι τη γέφυρα Μάργκιτ. Η γέφυρα είναι κατασκευασμένη στο σημείο όπου βρίσκεται το νησάκι Μαργκίτ, το οποίο χωρίζει προσωρινά το ποτάμι στα δύο, και έχει σχήμα V. Εκεί πήραμε το τράμ 4, για να επιστρέψουμε στο Oktogon, για φαγητό στο café Abszyinth, όπου φυσικά σερβίρεται και αψέντι.

Κλείσαμε τη μέρα μας με βόλτα και ποτό στην περιοχή κοντά στο Oktogon, γύρω από την πλατείες Jokoj, και Liszt και την οδό Kiraly, όπου φιλοξενείται μία από τις ζώνες με τη νυχτερινή ζωή.

Το επόμενο πρωί, μετά τον καφέ και την τυρόπιττα, περπατήσαμε στην Πέστη, στην οδό Andrassy, μέχρι την Πλατεία Ηρώων. Το κομμάτι αυτό της οδού αποτελεί πολιτιστική κληρονομιά της UNESCO, και δεν είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί. Πρόκειται για μια πολύ φαρδιά λεωφόρο, με πανέμορφα κτήρια, τα περισσότερα εκ των οποίων φιλοξενούν Πρεσβείες (ξεχώρισα της Βουλγαρίας και την Ν. Κορέας). Στο τέρμα της λεωφόρου, η Πλατεία Ηρώων, περιστοιχίζεται από μια αψίδα, ένα κάστρο και δύο νεοκλασσικά (φιλοξενούν τα Μουσεία Μοντέρνας Τέχνης και Καλών Τεχνών). Το σύμπλεγμα κατασκευάστηκε με αφορμή τον εορτασμών των 1000 χρόνων του Ούγγρικου κράτους (συνυπολογίζοντας και της περιόδους που βρισκόταν υπό κατοχή, υποθέτω). Πίσω από αυτό το σύμπλεγμα εκτείνεται το τεράστιο πάρκο Βαρόσλιγκετ, το οποίο, όμως δεν προλάβαμε να δούμε. Είδαμε όμως μια έκθεση στο Μουσείο Καλών Τεχνών, η οποία παρουσίαζε πώς είδαν διάφοροι ζωγράφοι της Αναγέννησης και του Μπαρόκ, ορισμένα αιματηρά θέματα της Βίβλου, με επίκεντρο το Δαβίδ που έχει σκοτώσει τον Γολιάθ του Caravaggio. Η έκεθεση περιλάμβανε και σύντομη βιογραφία του ζωγράφου (ο οποίος ήταν πολύ κακό παιδί και άτακτο, όπως ανακάλυψα) και πολύ καλές αναλύσεις των πινάκων, ευτυχώς και στα αγγλικά!

Πριν εγκαταλείψουμε τη Βουδαπέστη, πήραμε μια γεύση και από την γραμμή 1 του μετρό της. Είναι το αρχαιότερο στην ηπειρωτική Ευρώπη (κατασκευάστηκε το 1897) και η γραμμή αυτή έχει διατηρηθεί ως είχε τότε, ανακαινισμένη. Ακόμα και τα τρένα είναι της εποχής!

Εν κατακλείδι, συστήνω ανεπιφύλακτα βόλτα στην Βουδαπέστη, κατά προτίμηση για περισσότερες από δύο μέρες –με προσοχή στους ταξιτζήδες!


Στις φωτογραφίες βλέπετε:

1. Όψη της λίμνης Ballaton.
2. Τον τρούλλο του Αγ. Στεφάνου από την εσωτερική πλευρά.
3. Το Υπουργείο Γεωργίας στην Πλ. Ελευθερίας.
4. Όψη της πόλης προς την Πλ. Roosevelt και τη γέφυρα των Αλυσίδων (και βέβαια Δούναβη!), από τον Πύργο της Βούδας.
5. Το Κοινοβούλιο από τον Πύργο λίγο πριν να νυχτώσει.
6. Την Πλ. Ηρώων.
7. Την στάση του μετρό Oktogon.

Advertisements