Αυτό το σαββατοκύριακο ήταν καταλυτικής σημασίας -όπως και η εβδομάδα που προηγήθηκε. Η καινούρια δουλειά πάει περιφημότατα και είμαι πολύ ικανοποιημένη. Και, ως εκ θαύματος, μόλις πήγε καλά η δουλειά, μοιάζουν να πηγαίνουν καλά όλα.

Όλα; Χμ, όχι ακριβώς. Θυμάστε που εκμεταλλευόμουν τον καλό μου να με μάθει να οδηγώ; Ε, πάει, τέλος! Την Κυριακή είπαμε να πάμε για καφέ και σινεμά και ανακοίνωσα όλο περηφάνεια πως θα μας πάω εγώ, αφού έμαθα πλέον και όλα δείχνουν πως τα πάω τόσο καλά. Φταίει κι εκείνος όμως! Φταίει που μου έδωσε θάρρος και που συμφώνησε πως τα παώ καλά και που μου έδωσε και το κλειδί του αυτοκινήτου.

Το Χάρο με τα μάτια μου είδα σας λέω! Μα, ναι, ολοζώντανο! Σαν την Elisabeth Short! Ποια είναι αυτή; Σιγά-σιγά, θα εξηγήσω παρακάτω!
Μπήκαμε ωραία και καλά στο αυτοκίνητο, έφτιαξα κάθισμα, ζώνες, καθρέφτες, όλα τελοσπάντων και ξεκινήσαμε! Τι τό’θελα! Σε μια στροφή, δίνω την προτεραιότητα που έπρεπε να δώσω, αλλά μετά καθυστέρησα να ξεκινήσω. Αυτός ο μλκας λοιπόν που ήταν πίσω μου δίνει μια, χωρίς φλας παρακαλώ, και με προσπερνάει και στρίβει πριν από μένα πάνω που ξεκινούσα. Σαν γνήσια ελληνόπαις, κατεβάζω παράθυρο και αρχίζω τα ελληνοπρεπέστατα καντήλια, αλλά ο τύπος είχε ήδη γίνει καπνός.

Συγχυστήκαμε αλλά είπαμε πως, όχι, δεν θα τους περάσει! Συνεχίσαμε λοιπόν. Είμαι πάλι σε στροφή (δε με θέλουν αυτές οι στροφές, δεν γινόταν να είναι όλα μια ευθεία; Και δεν γινόταν να μην υπάρχουν άλλοι οδηγοί; Ε;). Σε στροφή λοιπόν, και μάλιστα σε ανηφόρα και με κακή ορατότητα λόγω παρκαρισμένων. Πάλι δίνω προτεραιότητα, ως όφειλα, πάω να βάλω μπρος, πάει πίσω όμως το αυτοκίνητο (ανηφόρα γαρ!). Ξέρω, ξέρω, έπρεπε να είχα βάλει χειρόφρενο. Αλλά, άμα βάλω χειρόφρενο, μετά το αυτοκίνητο σβήνει! Γκαζώνω λοιπόν κι εγώ, μαρσάρω, βρρρρρουμμμ, βρρρουμμμμμ, βρώμισε ο τόπος από το λάδι και τα λάστιχα, αλλά εγώ έφυγα κανονικά (προφανώς με έβριζαν οι από πίσω, αλλά δεν πήρα είδηση, είχα τα παράθυρα κλειστά).

Περιστατικό τρίτο, σε πλατεία. Δεν έχω προτεραιότητα, αλλά κάνω λάθος υπολογισμό και νομίζω πως προλαβαίνω να περάσω πριν από το άλλο αυτοκίνητο που μόλις έχει μπει από την άλλη πλευρά της πλατείας. Αλλά, δεν… Κι έτσι βρίσκομαι στη μέση της πλατείας ακινητοποιημένη. Και ακινητοποιημένος και ο άλλος, κομφούζιο από πίσω μας, περνάει εκείνος, πάω να φύγω και φυσικά… το αυτοκίνητο με εκδικείται και σβήνει!

Εκεί ήταν που είπα πως, όόόόχι, δεν είναι για μένα αυτά, να πάω να πλύνω τα πιάτα μου, να κάνω τα μαθήματά μου και τη δουλίτσα μου, αλλά να πηγαίνω με μετρό, με ταξί, με μουλάρι, με ποδήλατο, με ό,τι να’ναι τέλοσπάντων, αλλά όχι με τέσσερις τροχούς! Έχω πολλά άλλα ταλέντα και δεξιότητες, αλλά αυτό όχι. Δεν το’χω, πάει και τελείωσε!
_______________________________
Έχουν δίκιο σε όλα όσα καταλογίζουν στις γυναίκες οδηγούς! Απόλυτο! Είμαι η ζωντανή απόδειξη!
_______________________________
Κατά τα άλλα, σαββατοκύριακο σινεφίλ!

Είδαμε τη Μαύρη Ντάλια, η οποία είναι πολύ καλή, παρά τις κακές κριτικές που πήρε. Πολύ καλό φιλμ νουάρ, κλασικός Ντε Πάλμα, έχει την ατμόσφαιρα, ΑΛΛΑ αν περιμένετε να δείτε κάτι εφάμιλλο των Αδιάφθορων (η καλύτερή του ταινία κατ’εμέ), χάσατε. Δεν τους φτάνει ούτε κατ’ελάχιστο. Όμως, πολύ καλές ερμηνείες (ειδικά η Hillary Swang και η κοπελίτσα που παίζει τη δολοφονηθείσα Elisabeth Short) και πολύ ενδιαφέρουσες ανατροπές. Η σκηνή στη σκάλα που αμυδρά θυμίζει την αντίστοιχη των Αδιάφθορων, επίσης καλή αλλά όχι όσο εκείνη των Αδιάφθορων.

Επίσης, είδαμε το Scoop, το οποίο είναι πολύ καλύτερο. Ο Woody στα high του, η Johansson πολύ καλή (καλύτερη από ό,τι στη Ντάλια), η πλοκή πολύ καλή (αλλά όχι όσο στο Match Point) και χιούμορ ανεξάντλητο, εξαιρετικό, σπαρταριστό και ξεκαρδιστικό! Και αυτή η ταινία διαθέτει ανατροπές και κρατά το ενδιαφέρον. Η δε Johansson εμένα μου αρέσει πολύ κι ας είναι λίγο ξανθιά bimbo. Bimbo μεν, ενδιαφέρουσα και αξιόλογη δε.

Συμπέρασμα: Schumacher δεν πρόκειται να γίνω, αλλά αν περισεύει καμιά θέση για Μάγια Τσόκλη ή για Δημήτρη Δανίκα, να μου την δώσετε, παρακαλώ!

Advertisements