Ενώ εγώ διακόπευα αμέριμνη, άνοιξε μια συζήτηση εδώ περί αριστεράς. Άργησα και γι’αυτό δεν επενέβην εκεί. Πιστεύω πως δεν πρόκειται απλώς για ένα ενδιαφέρον θέμα, αλλά για ένα ζήτημα ζωτικής σημασίας. Διάβασα ενδιαφέρουσες απόψεις και, λόγω μετεκλογικής ατμόσφαιρας, παρακολούθησα και μερικές συζητήσεις σε πραγματικό χρόνο όσο ήμουν στην Ελλάδα.
Είναι καιρός που τα σκέφτομαι, αλλά δίσταζα να ανοίξω το θέμα εδώ, από φόβο μήπως όσα πω είναι λειψά, μισά και ανεπαρκή. Η ηλικία, βλέπετε… Μιας και άνοιξε όμως η κουβέντα, να μια καλή ευκαιρία, να συνεχιστεί.

Ο πατέρας μου συνηθίζει να λέει πως όσο υπάρχει εκμετάλλευση και καπιταλισμός, η αριστερά δεν είναι απλώς πολιτική θέση ή άποψη – είναι αναγκαιότητα. Κι εγώ τον πιστεύω.

Οι Κατσιμιχαίοι έχουν γράψει δυο τραγουδάκια που εκφράζουν ακριβώς την γνώμη μου. Το ένα αφορά στην «γεωπολιτική» κατάρρευση και είναι το παρακάτω:

Σηκώσανε λοιπόν, τις τρύπιες τους σημαίες

και έτσι όπως έμπασε ένα κρύο ξαφνικά

οι θεωρίες πούντιασαν και πάθαν πνευμονία

και αρρωστήσανε βαριά πολύ βαριά

Και φεύγει ο αιώνας τώρα τσακισμένος

παραμιλάει γέρος και τρελός

οι νοσοκόμες τον δουλεύουν όλη μέρα

κι όταν νυχτώνει σβήνουνε στον θάλαμο το φως

Σκόρπισαν ξαφνικά στους πέντε ανέμους

με κείνα εκεί τα γκρίζα λυπημένα τους παλτά

με κείνα τα πολύχρωμα απλοϊκά όνειρά τους

το τι, το πώς και το γιατί αυτοί το ξέρουν πιο καλά

Και μοιάζουνε σαν πλάσματα μιας άγνωστης διάστασης

οι ματωμένοι ποιητές κι οι φωτεινές τους χίμαιρες

και οι αιτίες οι τρυφερές μια άγριας επανάστασης

που δεν κατάλαβε ποτέ τον εαυτό της

Μιας άγριας επανάστασης που θα ξανασυμβεί

που θα ξανασυμβεί με χίλιους τρόπους

όσο θα υπάρχουνε οι αιτίες οι παλιές

εκείνες που ανάψανε Οκτώβρη τις φωτιές

 

Κύριε Κάρολε μην τους παρεξηγείς

αν δεν κατάλαβαν ποτέ τι πήγαινε να πει η λέξη υπεραξία

δεν φταις εσύ, δεν φταιν αυτοί δεν φταιει η θεωρία

ήτανε γράμματα ψιλά μπροστά στην λέξη ελευθερία

Το δεύτερο μιλάει για τις «ατομικές-προσωπικές» καταρρεύσεις, αλλά και τις εμμονές. Γιατί για κάποιους ανθρώπους, απλώς δεν μπορεί να είναι αλλιώς:

Κάθεται τα βράδια μέχρι πολύ αργά

Πίνοντας μονάχος κάτι βαριά τσιγάρα

δεν καταλαβαίνει την καινούρια μουσική

θυμάται τον Βαν Μόρισον και μελαγχολεί

Από νωρίς αγάπησε τους στίχους του Σεφέρη

Μα τώρα πια δεν ξέρει , μα τώρα πια δεν ξέρει

βαρέθηκε να δραπετεύει στα όμορφα τραγούδια

βαρέθηκε να ταξιδεύει στις μέρες που θα’ ρθουν

στις μέρες

Κάπως τα βολεύει κούτσα στραβά

ψήφισε τρεις τέσσερις φορές αριστερά

κι ας του φαινόταν να ‘ναι κωμωδία όλ’ αυτά

Στων φεστιβάλ τη θλίψη ξανά θα περιπλανηθεί

τρέμει μήπως ξαφνικά μ’ αυτήν συναντηθεί

Λάθος ραντεβού με λάθος καφενεία

και μια ζωή δυο πόντους έξω απ’ τη ζωή

ακόμα κι αν αυτοί που θέλαμε δε γίναμε

ακόμα κι αν αυτοί που ήμασταν δεν μείναμε

Είμαστε ακόμα εδώ, Είμαστε ακόμα εδώ

ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους

ψάχνοντας στα τυφλά καινούριους τρόπους

Αχ, είναι δύσκολο πολύ για μιαν αγάπη να χαθείς να σβήσεις

μα δυο φορές πιο δύσκολο είναι γι’ αυτή να ζήσεις

να ζήσεις

Advertisements