Οι εκλογές μας τέλειωσαν, τα μηνύματα εστάλησαν και ελήφθησαν (λέμε τώρα), οι αναλύσεις έγιναν, η δεύτερη Κυριακή έπεται, αλλά μάλλον δεν θα μας εκπλήξει (ή μήπως;). Είχα σκοπό να γράψω μετεκλογικόν ποστ, αλλά τα είδα και τα έγραψα τόσες πολλές φορές σήμερα που νομίζω πως δεν χρειάζεται να επαναλαμβανόμαστε. Πολλάκις εκνευρίστηκα κιόλας (δεν φταίει κανείς άλλος, παρεκτός από τον οξύθυμο χαρακτήρα μου!), διότι ναι μεν, δέχομαι όλες τις απόψεις, αλλά τις μη-απόψεις (που ενδύονται το μανδύα της άποψης) δεν μπορώ να τις ακούω. Αλλά, είπαμε, ας μην επαναλάβουμε τα ήδη ρηθέντα.

Αυτές τις μέρες που απολαμβάνω καθησιό με χαρτί γιατρού, διαπίστωσα ότι αργία μήτηρ πάσης κακίας (σκόπευα να κάνω ένα σωρό πράγματα, αλλά τελικά πάλι δεν έκανα ούτε τα μισά), αλλά και μήτηρ σκέψεων και ομφαλοσκόπησης (ούτε κι αυτό είναι πολύ καλό, αν το καλοσκεφτούμε βέβαια). Κατέληξα λοιπόν στα εξής συμπεράσματα:

1ο Συμπέρασμα: Οι άνθρωποι μας εκπλήσσουν, θετικά και αρνητικά! Προσωπικά, εξεπλάγην θετικότατα από τα πολλά τηλεφωνήματα συναδέλφων (με ορισμένους οι σχέσεις μας είναι τυπικότατες), που έμαθαν πως χτύπησα και πήραν να πουν περαστικά ή να δουν πώς πάω. Το δε αφεντικούλι, μου τηλεφώνησε δις από το Λουξεμβούργο, όπου βρισκόταν για δουλειά. Και μάλιστα, όταν άρχισα να του λέω, ότι θα καλυφθούν οι εκκρεμότητες και να μην ανησυχεί, εισέπραξα την αποστωμοτική απάντηση «Άσε τις εκκρεμότητες, παιδάκι μου, και κοίτα να γίνεις καλά!».

Στα μείον, έχω να αναφέρω έτερη συνάδελφο, η οποία τηλεφώνησε σήμερα το πρωί, γνωρίζοντας πως είμαι τραυματίας, αλλά και πως η παραίτησή μου μετράει ήδη από την Παρασκευή, και άρα δεν είμαι πλέον υπάλληλος της υπηρεσίας. Ο διάλογος είχε ως εξής:

– Μπορείς να μιλήσεις τώρα ή να πάρω αργότερα;
(Λέει και καλημέρα ο κόσμος, αλλά ας μην το κάνουμε θέμα).-Καλημέρα Μ…, πες μου.

-Να σου πω, πήγα το Σάββατο στο πρώτο μάθημα γαλλικών και η καθηγήτρια μας είπε να πάρουμε ένα βιβλίο, από το βιβλιοπωλείο Χ. Ξέρεις πού είναι και πώς να πάω;

-Ε, ξέρεις, δεν είμαι στο γραφείο και έχω παραιτηθεί από την Παρασκευή.
(Να σημειώσω πως η εν λόγω, άρτι αφιχθείσα στο Βέλγιο και μη ομιλούσα την γαλλικήν έχει διατυπώσει την αγανάκτησή της που μεγάλο μέρος της δουλειάς γίνεται στα γαλλικά -ε, ξέρεις, ήρθες σε γαλλόφωνη χώρα; χελλόου!- και με πρήζει συχνάκις για να της κάνω προσωπικές δουλειές, ακόμα και εν ώρα διαλείμματος και ενώ δεν έχω ΚΑΜΙΑ υποχρέωση να το κάνω.)-Μα, το ξέρω. Γι’αυτό σε πήρα στο κινητό!
(αποστομωτική απάντηση, ομολογουμένως).

-Ε, δεν το ξέρω αυτό το βιβλιοπωλείο.
(αλλά ξέρεις, υπάρχουν οι χάρτες, οι πληροφορίες της Belgacom -και στα αγγλικά-, το mappy.com, το google…).-Ξέρεις κανένα άλλο;

-Ξέρω το Ψ.

-Και πού είναι;

-Στην οδό τάδε. Μετρό δείνα.

-Ε, και πώς θα πάω;

-Με το μετρό!
(ίσως; εκτός αν θες με τα πόδια, με ταξί ή με μουλάρι…).-Καλά, για να δούμε, θα το βρώ;

-Ε, το ελπίζω.
(Να σε πάρω από το χεράκι; Με το ένα χέρι εσένα και με το άλλο την πατερίτσα; Πώς το κόβεις;). -Καλά. Ευχαριστώ. Να μη χαθούμε τώρα που φεύγεις!
(Δεν θα παραλείψω! Μωρό δεν έχω άλλωστε, σε κάποιον δεν πρέπει να κάνω baby sitting;).-Καλά, γεια σου.

Ελπίζω να σημειώσατε πως ΔΕΝ είπε καλημέρα, ΔΕΝ ρώτησε τι κάνω και ΔΕΝ είναι πολύ έξυπνη.

KVούλα, είπες κάτι για τον Πονοκέφαλο; Η δικιά μου είναι μεγαλύτερη από τον δικό σου σε ηλικία, και έχει ήδη ζήσει σε άλλες δύο χώρες εκτός της Ελλάδας. Σε ποιον φορτωνόταν για να καβατζώνει, δεν το γνωρίζω.

2ο Συμπέρσμα: η ζωή είναι πολύ απλή και δεν χρειάζεται να την παίρνουμε στα σοβαρά!

Advertisements