Στο Βέλγιο συμβαίνει ένα πολύ παράξενο πράγμα. Γίνονται συνεχώς και παντού δημόσια -ή και ιδιωτικά- έργα: ανακαινίσεις, δρόμοι, πλατείες, οργασμός! Το κτήριο που βρίσκεται δίπλα από τη δουλειά μου ανακαινίζεται και οι ξύπνιοι φρόντισαν να ξηλώσουν και τις πλάκες του πεζοδρομίου! όχι, όλες όμως, μόνο μερικές. Σαν σκακιέρα σουεράλ. Δημόσιος κίνδυνος, δηλαδή.

Έτσι κι εγώ πριν από δυο μέρες, βγήκα από το γραφείο, περπατούσα ωραία και καλά, ώσπου… ουπς! Βρέθηκα φαρδιά-πλατιά στο πεζοδρόμιο, και μάλιστα στα τέσσερα. Χάλια δηλαδή!

Το αποτέλεσμα ήταν πόνος φριχτός, μια ωραιότατη κοκκινωπή και αρκετά βαθουλή τρυπίτσα στο ωραίο μου δεξί γονατάκι, μια τεράστια τρύπα στο καινούριο μπροντώ καλσόν και νεύρα πολλά βέβαια. Έκατσα σε ένα πεζούλι εκεί δίπλα να συνέλθω, έβγαλα τις lingettes désinfectantes να το απολυμάνω, με πιάσαν τα κλάμματα από τον πόνο και τα νεύρα (κυρίως τα νεύρα). Μόλις όμως πήγα να σηκωθώ… αδύνατον. Ακινητοποιήθηκα από τον πόνο και το γόνατο δεν λύγιζε με τίποτα!

Τηλεφώνησα στον καλό μου, έσπευσε να με μαζέψει, με πήγε σηκωτή σε παρακείμενο φαρμακείο και εκεί μου έδωσαν τις πρώτες βοήθειες. Και ρωτάω: μήπως θέλει ράμματα; «όχι, καλέ, σε δυο ώρες θα είσαι μια χαρά». Και την πίστεψα η ηλίθια.

Χτες όλη μέρα περπατούσα σαν τον κάβουρα, ούτε συζήτηση για να λυγίσει το γονατάκι, αγώνας και οδύνη για να μπω στο αυτοκίνητο και στο κρεβάτι, ακόμα και για να καθήσω στην καρέκλα δηλαδή, οπότε το βραδάκι δεν άντεξα και πήγα στο νοσοκομείο.

Για να ακούσω ότι:
1. Έπρεπε να ελέγξουμε αν έχει σπάσει κάτι.
2. Έπρεπε να είχα παέι αμέσως γιατί η πληγή ήθελε οπωσδήποτε ράμματα!

Ορκίστηκα να μην ξαναεμπιστευτώ φαρμακοτρίφτη ποτέ μου, έκανα τις ακτινογραφίες μου (πολύ γέλιο: μπήκα σε ένα μηχάνημα όρθια και ο τύπος τράβηξε ένα λεβιέ και ωπ! το μηχάνημα οριζοντιοποιήθηκε κι εγώ μαζί του! Γύρνα από δω, γύρνα από κει, φλας από δω, φλας από κει, πολύ σουξέ το δεξί γόνατο!), μου έφτιαξαν έναν καλλιτεχνικότατο επίδεσμο και μου έκλεισαν ραντεβού για ορθοπεδικό την επομένη -σήμερα δηλαδή. Ευτυχώς, τίποτα δεν είχε σπάσει, αλλά έπρεπε να μείνω κλινήρης λέει. Τα νεύρα μου!

Σήμερα, πήγα στον ορθοπεδικό, ο οποίος μου πασπάτεψε μισή ώρα το γονατάκι, τη γάμπα, τον αστράγαλο και το πέλμα. Συμπέρασμα: όχι, τίποτα δεν έχει σπάσει, οι σύνδεσμοι μια χαρά, οι μύες επίσης (αν και έχουν υποστεί ένα σοκ!), αλλά έπρεπε να είχα πάει αμέσως να με ράψουν, κι αφού αυτό δεν έγινε, τώρα θα αργήσει να επουλωθεί και θα ταλαιπωρηθώ.

Κατά συνέπεια, με χαρτί γιατρού είμαι εκτός εργασίας (τώρα που παραιτούμαι, τι να το κάνω;) και κλινήρης, και με πατερίτσες (αυτές οι πατερίτσες με κούρασαν: δεν ξέρω πώς να τις χρησιμοποιήσω και παραλίγο να γκρεμοτσακιστώ τρις και να σπάσω όντως κανένα πόδι, έτσι όπως μπουρδουκλώθηκα!) και… η μεγάλη καταστροφή:
Να μην ταξειδέψω λέει το Σάββατο, όπως ήταν προγραμματισμένο, για να μην κουράσω το γονατάκι και να αναβάλω το ταξείδι για την επόμενη εβδομάδα! μπου-χου-χου…

Ρωτώ, λοιπόν: ποιος με ζήλεψε που θα έκανα 17 μέρες διακοπές στην Ελλάδα και με μάτιασε; ε; εεε;

Advertisements