(Το παρακάτω κείμενο ήταν αρχικά ένα σχόλιο στο ποστ του Φοίβου, το οποίο όμως βγήκε πολύ μεγάλο και είπα να το ανεβάσω εδώ, με μερικές αλλαγές και προσθήκες.)
 

Tον τελευταίο καιρό, γίνεται πολύ μεγάλη συζήτηση περί καπνίσματος και της συνολικής απαγόρευσής του σε διάφορες χώρες.Δηλώνω εξαρχής -όπως θα έχετε ίσως ήδη αντιληφθεί- πως είμαι καπνίστρια, συνειδητή και φανατική (ξέρω, καλά να πάθω).
ΟΜΩΣ, είμαι από κείνους τους καπνιστές που ρωτούν την ομήγυρη, όπου κι αν βρεθούν «μπορώ να καπνίσω;», σεβόμενη το γεγονός ότι κάποιοι άλλοι ενοχλούνται. Εννοείται πως δεν θα καπνίσωό που απαγορεύεται, και πως αν κάποιος μου πει ευγενικά ότι ενοχλείται, θα σβήσω το τσιγάρο μου πάραυτα. Και εννοειται πως σε σπίτια μη καπνιστών, δεν καπνίζω. Εννοείται, επίσης, ότι αν κάποιος είναι αγενής μαζί μου, δεν πρόκειται να τον σεβαστώ σε καμία περίπτωση (και αυτό γενικότερα, όχι μόνο σε σχέση με το κάπνισμα).

Τα τελευταία χρόνια όμως αισθάνομαι κυνηγημένη. Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ το κάπνισμα απαγορεύεται. Και ρωτώ. Εγώ σέβομαι και το νόμο και τους συνανθρώπους μου. Αυτοί με σέβονται; Έχω δικαίωμα να διαθέσω το δικό μου οργανισμό, όπως επιλέγω εγώ;

Υπάρχει μια μεγάλη και εκνευριστική υποκρισία σε σχέση με το θέμα του καπνίσματος. Από τη μια το κράτος και οι καπνοβιομηχανίες κάνουν τζίρο πολλών δις ετησίως από το κάπνισμα, κι από την άλλη κόπτεται το κράτος για τη δημόσια υγεία. Αν όντως θέλουν να προστατεύσουν τον πληθυσμό, ας το απαγορεύσουν εντελώς, όπως και τα ναρκωτικά. Τότε όμως, να απαγορεύσουν και το αλκοόλ. Το οποίο επίσης ενοχλεί και τον περίγυρο, όταν για παράδειγμα, οι χιλιάδες μεθυσμένοι στις βορειοευρωπαϊκές χώρες προκαλούν απαράδεκτο θέαμα και ενίοτε είναι και επικίνδυνοι. (Για να μην μιλήσω για τα σκουπίδια που μας ταϊζουν τα super markets, όπου βέβαια ο δίκαιος αντίλογος λέει πως εκεί έχουμε δικαίωμα επιλογής, αν και αυτό χωρεί πολλή συζήτηση).

Ναι, αλλά τι θα γίνει με τους φόρους;

Στο Βέλγιο, όπου ζω εγώ, ένα πακέτο των 20 κοστίζει 4 ευρώ. Το αληθινό κόστος είναι 1 ευρώ. Τα υπόλοιπα 3, από κάθε πακετάκι, τα τσεπώνει αναίσχυντα το κράτος! Το οποίο έρχεται μετά να μου απαγορεύσει να καπνίζω. Εμ, κάνουμε τζίρο, εμ, απαγορεύουμε! Βγάζει νόημα;

Οι χώρες που έχουν εφαρμόσει την πλήρη απαγόρευση είναι η Ιρλανδία, η Νορβηγία, η Σουηδία, η Σκωτία και η Ιταλία. Να σημειώσω εδώ πως ευρωπαϊκή οδηγία δέν είναι δυνατό να υπάρξει, διότι η υγεία δεν αποτελεί κοινή πολιτική της ΕΕ. Υπάρχει όμως «απόφαση / σύσταση» της ΕΕ (η οποία δεν είναι υποχρεωτικό να εφαρμοστεί όμως). Οι παραπάνω χώρες την εφάρμοσαν, ενώ άλλες έχουν θέσει σχεδιασμό να το κάνουν.

Να θυμήσω εδώ επίσης, ότι πριν από όχι πολλά χρόνια το κάπνισμα ήταν μόδα -έως και must-, όπερ τεχνηέντως μεθοδεύτηκε από και προς όφελως των καπνοβιομηχανιών. Επίσης, αν κοιτάξουμε λίγο τους περασμένους αιώνες θα δούμε πως αποτελεί μία αρχαιότατη συνήθεια, συχνά συνυφασμένη με λατρευτικές παραδόσεις και θρησκευτικές συνήθειες. Επί πλέον, είναι νομίζω αποδεδειγμένο πως ο καπνός από μόνος του, ως φυτό δεν είναι πιο βλαβερός από άλλες ουσίες που δημιούργησε η φύση. Οι βλαβερές επιδράσεις του τσιγάρου οφείλονται σε όλες εκείνες τις ουσίες που προστίθενται από την χημική επεξεργασία.

Δεν προσπαθώ να αποδείξω πως το κάπνισμα κάνει καλό (βέβαια), απλώς αποκαθιστώ την αλήθεια. Και διεκδικώ το δικαίωμά μου να απολαμβάνω τη ζωή μου, όπως μου αρέσει, υπό την προϋπόθεση πως δεν ενοχλώ κανένα.

Προσπαθώ επίσης να δείξω πως η αντικαπνιστική υστερία που τα τελευταία χρόνια έχει αναπτυχθεί, είναι μια μόδα, όσο μόδα ήταν και η φιλοκαπνιστική τακτική που επικρατούσε πριν από 2-3 δεκαετίες.

Η γνώμη μου είναι πως το κάπνισμα πρέπει να απαγορεύεται διαπαντός σε ορισμένους χώρους, όπως νοσοκομεία, σχολεία, χώροι άθλησης. Στους χώρους διασκέδασης (όπως μπαρ, καφέ, εστιατόρια) είναι γελοίο να απαγορεύεται. Πρώτον, διότι και οι καπνιστές έχουν δικαίωμα στον καφέ και στο μπαρ (αφήστε που είναι και οι καλύτεροι πελάτες) και δεύτερον, διότι τόσα πράγματα καταστρέφουν την υγεία μας καθημερινά, το παθητικό κάπνισμα μας μαρανε; Άντε να αναπνεύσεις στην Πατησίων ή στην Avenue Louise εδώ στο Βέλγιο, κι αν δε βγάλεις τον καρκίνο σε dt… εγώ θα κόψω το κάπνισμα!

Η λύση για μένα, η πιο δίκαιη και ορθή, είναι η εξής: σαφώς διακριτοί χώροι καπνιζόντων και μη. Και το είδα να συμβαίνει… στην Πράγα. Ένα καφέ, το οποίο ήταν χωρισμένο στα δύο, εντελώς χωρισμένο όμως: δύο διακριτοί χώροι, με διαφορερετική είσοδο, διαφορετικούς σερβιτόρους και μπαρ. Δύο καφέ σε ένα: ένα για καπνιστές και ένα για άκαπνους. Έτσι περνάμε όλοι καλά και δεν ενοχλεί κανείς κανένα.

Διότι και την υποκρισία του «χωρίζω το καφέ μου σε χώρο καπνιστών και μη, όπου έχω ένα χώρο 80 τετραγωγωνικών, και το τραπεζάκι του καπνιστή απέχει 50 πόντους από το τραπεζάκι του μη καπνιστή» την θεωρώ κοροϊδία για τους μη καπνιστές! Αλλά βέβαια, αυτές οι λύσεις κοστίζουν πολύ! Τραβάμε λοιπόν μια απαγόρευση κι ας κόψουν οι άλλοι το λαιμό τους.

Και για να γελάσουμε λίγο. Στο Βέλγιο θα εφαρμοστεί η σύσταση της ΕΕ από 1.1.2007 à la belge: το κάπνισμα θα απαγορεύεται μόνο σε χώρους όπου ο τζίρος βγαίνει κατά άνω του 70% από κατανάλωση φαγητού. Με άλλα λόγια ένα καλό εστιατόριο που διαθέτει πανάκριβα καρασιά και άνει τζίρο από το φαγητό μόνο 60% ας πούμε, δεν υποχρεώνεται να συμμορφωθεί με την απαγόρευση! Άλλα λόγια να αγαπιώμαστε δηλαδή!

Advertisements