Ποστ αφιερωμένο στην ομοιοπαθή Αστική Τουλίπα.

Πριν από μερικές μέρες, είχα πάει για καφέ με συμπαθέστατη συνάδελφο και αφηγούμασταν η μία στην άλλη τα των θερινών διακοπών. Ανάμεσα σε αυτά, περιλαμβάνονταν βέβαια και το τι φάγαμε στην Ελλάδα και πώς μας ταϊζουν οι μαμάδες μας, όποτε μας βλέπουν και πόσο ασυγκράτητες είμαστε στο φαγητό. Κουβέντα στην κουβέντα, μεταξύ σοβαρού και αστείου, αρχίσαμε να μιλάμε για διαιτολόγους και για ιστορίες σχετικές που έχουν υποπέσει στην αντίληψή μας. Στο σημείο αυτό, η λιγουλάκι τροφαντή συνάδελφος δήλωσε πως δίαιτα χωρίς μαστίγιο δεν γίνεται, και φυσικά συμφώνησα. Και αποφασίσαμε να βρούμε κάποιον να μας μαστιγώνει. Προσωπικά, δεν το είχα πάρει πολύ στα σοβαρά, θεώρησα πως ήταν από τις κουβέντες που λέγονται μεταξύ τύρου και αχλαδίου (καφέ και τσιγάρου, στην δική μας περίπτωση), αλλά ξεχνιούνται μόλις πληρώσεις το λογαριασμό.
Αλλά, η συμπαθεστάτη -και λιγότερο τροφαντή από μένα- συνάδελφος, το πήρε πατριωτικά το θέμα και την επόμενη μέρα, μου έστειλε με e.mail τα στοιχεία του μαστίγιου που είχε βρει, συμπεριλαμβανομένης και ιστοσελίδας σχετικής, την οποία επισκέφτηκα, προκειμένου να πληροφορηθώ περί των μεθόδων.
Έπειτα, σκέφτηκα, πως δεν έχω να χάσω τίποτα, το μαστίγιο, δηλαδή ο διαιτολόγος, δεν ήταν ιδιαίτερα ακριβός και οι περιγραφόμενες μέθοδοι δεν φαίνονταν πολύ βίαιες.
Το ανέφερα και στον καλό μου, ο οποίος… δήώσε πως θέλει να έρθει μαζί μας!
-Για να μας κοροϊδεύεις αλύπητα;
-Όχι, για να κάνω δίαιτα.

Όσοι έχουν δει τον καλό μου, θα παρατήρησαν πως είναι σαν τον Fido Dido με λίγο ενισχυμένα love handles, τα οποία όμως ουδώλως απωθητικά είναι, τουναντίον! Έσκασα στα γέλια, από μέσα μου, αλλά αφού κατάλαβα πως το εννοούσε στα σοβαρά, ζήτησα από την συνάδελφο να κλείσει άλλο ένα ραντεβού.
-Για ποιον; ρώτησε η ανυποψίαστη.
-Για τον καλό μου.
-ΤΙ??? Θέλει να χάσει τι και από πού ακριβώς!
-Τι να σου πω, υποθέτω κάποιο ζωτικό όργανο, από πού θα σε γελάσω.

Εν πάση περιπτώσει, το ραντεβού κανονίστηκε. Η συνάδελφος πήγε μία μέρα πριν από μας, μου διηγήθηκε εν τάχει τα καθέκαστα και την επομένη πήγαμε και εμείς. Φτάσαμε στην ώρα μας -ω, του θαύματος!- και μας υποδέχτηκε ανήρ, λιπόσαρκος (ως οφείλει ένας διαιτολόγος εξ ορισμού), πάλλευκος, κατάξανθος και γαλανομάτης.

Παρένθεσις: Είχα μια καθηγήτρια στη Σχολή, η οποία έκανε την πιο φριχτή προφορική εξέταση που έχω περάσει ποτέ μου. Δίδασκε Βυζαντινή Αρχαιολογία και η εξέτασή της ήταν Ιερά Εξέταση, συνοδευόμενη από ψυχολογικά μεσαιωνικά βασανιστήρια. Όσο απαντούσε ο φτωχός τρομαγμένος φοιτητής, αυτή κοιτούσε αυστηρή, αλλά και ανέκφραστη σαν πεθαμένη, και μιλούσε μόνο για να θέσει την επόμενη ερώτηση ή για να πει στο τέλος «Εσάς, θα σας ξαναδώ τον Σεπτέμβριο /Φεβρουάριο». Το βασανιστήριο της διαδικασίας «απαντώ και απέναντί μου έχω κάποιον που, είτε έχω πει ότι βρήκα τον τάφο του Μαρμαρωμένου Βασιλιά, είτε έχω πει ότι η Άλωση της Κωνσταντινούπολης έγινε το 1821, έχει ΑΚΡΙΒΩΣ την ίδια έκφραση», δεν το εύχομαι ούτε στο χειρότερο εχθρό μου.
Κάπως έτσι ήταν κι ο διαιτολόγος. Εντελώς ανέκφραστος. Κλείνει η παρένθεσις.

Αφού δώσαμε τα στοιχεία μας (ονόματα, διευθύνσεις κ.λπ.), ξεκίνησε η ταπεινωτική και λεπτομερέστατη εξέταση. Η λογική είναι πως στην πρώτη επίσκεψη ψαχουλεύει ακόμα και το τελευταίο και πιο αδιόρατο λιπάκι που έχεις, ας πούμε στη φτέρνα, στην δεύτερη σου εκθέτει το πόρισμα και σου δίνει το πρόγραμμα που πρέπει να ακολουθήσεις, και μετά πηγαίνεις μία φορά την εβδομάδα για να σε παρακολουθεί -αν χρειαστεί να σε συνετίζει / μαστιγώνει / κάνει φάλαγγα- και να βγάζει το πρόγραμμα της εβδομάδας.

Μας ανέλαβε, λοιπόν έναν έναν. Και βιώσαμε διαδοχικές ταπεινώσεις σε στενό οικογενειακό -ευτυχώς- κύκλο.

Ταπείνωση πρώτη: ξεγύμνωμα (μένεις με τα εσώρουχα. Αν ποτέ πάτε, φροντείστε να φοράτε αξιοπρεπή εσώρουχα. Όχι σκισμένα, όχι σέξυ-πρόστυχα-διεγερτικά, όχι στρινγκ/μπρα για τις κυρίες).
Ταπείνωση δεύτερη: ΖΥΥΓΙΣΜΑ (όπως τα σφάγια ένα πράγμα).
Είχα να ζυγιστώ περί τα 4 χρόνια. Αποφεύγω συστηματικά αυτά τα άθλια μηχανήματα του Σατανά, που λέγονται ζυγαριές, διότι βλάπτουν σοβαρά την ψυχική μου γαλήνη και τα νεύρα μου. Κατά συνέπεια, βίωσα διαδοχικά την απεριόριστη έκπληξη, την άφατη οδύνη, το έντονο καταρράκωμα και τον απόλυτο εξευτελισμό.
(Αφού φύγαμε, ο καλός μου μού δήλωσε ειλικρινώς, πλην όμως αγενώς ότι δεν μπορούσε να φανταστεί πως θα ζύγιζα ΤΟΣΟ. -Το κρύβω καλά, οκ? Σιχτίρ!)
Ταπείνωση τρίτη: Μέτρημα. Ο διαιτολόγος μέτρησε τη μάζα του σκελετού, τη μυική μάζα και βέβαια το λίπος (εκεί πρέπει να χτύπησα κόκκινο), με κάτι μικροσκοπικές, πλην όμως ακριβείς συσκευούλες, τις οποίες τοποθετούσε στα γόνατα, στις γάμπες, στα μπράτσα, στην πλάτη, στον καρπό και -αλοίμονο- στην κοιλιά.

Κατόπιν, ντυθήκαμε (ουφφφφ!) και μας έκανε κανονική ανάκριση περί της φυσικής μας κατάστασης (της ποιας; χαχαχα!), των διατροφικών μας συνηθειών (τρώω ό,τι θέλω, όποτε θέλω, όσο θέλω – δεν τρώω ψάρι-σαλάτες-χορταρικά – αντικαθιστώ γεύμα με ένα κιλο παγωτό: εκεί ακόμα και το πρόσωπο του ψυχρού αυτού ανθρώπου, συσπάστηκε από έκδηλη αποστροφή), αν πίνουμε (ο καλός μου ναι, εγώ όχι πολύ), αν καπνίζουμε (ο καλός μου λίγο και θα το κόψει για νιοστή φορά, εγώ γκουχ! γκουχ! -οι αντικαπνιστές αναγνώστες παρακαλούνται να σιωπήσουν και να σεβαστούν το δράμα μου) και τα συναφή. Μία ώρα μετά, και με το ηθικό στα πατώματα, κανονίσαμε το επόμενο ραντεβού και ο καλός αυτός κύριος μας ξεπροβόδισε μειδιώντας διακριτικά και μας συμβούλευσε να μην ξεσκιστούμε στο φαϊ μέχρι την επόμενη συνάντησή μας, γιατί έτσι κι αλλιώς, και μετά δεν θα πεινάμε.
-Θα περιλάβουμε και γλυκά και παγωτά στο διαιτολόγιο, κατέληξε κοιτάζοντάς με με νόημα.

Το υποφώσκον συμπέρασμα είναι πως ο καλός μου θα χρειαστεί να χάσει 4-5 κιλάκια. Εγώ θα χρειαστεί να κόψω τις φλέβες μου.

Ελπίζω να βρω το θάρρος, το ψυχικό σθένος και το απαιτούμενο κουράγιο να παραστώ στην επόμενη συνάντηση. Νομίζω πως αν κρεμάσω στο ψυγείο μια φωτογραφία της Ροζάν Μπαρ, συνοδευόμενη από τη λεζάντα «ΔΕΝ ΘΕΛΕΙΣ ΝΑ ΤΗΣ ΜΟΙΑΣΕΙΣ», θα με βοηθήσει.

Και τώρα, μπορείτε να με συλλυπηθείτε.

Advertisements