Το παραδέχομαι και δημοσίως. Είμαι δημόσιος κίνδυνος!

Μολονότι μπορώ να καυχηθώ για την αυξημένη αντιληπτική μου ικανότητα (δεν θέλω κακεντρεχή σχόλια επί του θέματος), αισθανόμουν ανέκαθεν μια αποστροφή για τα μηχανοκίνητα οχήματα. Ως συνεπιβάτης, είμαι εξαιρετική (ειδικά στο να κρατήσω ξύπνιο έναν κουρασμένο οδηγό με την φλυαρία μου) και το απολαμβάνω. Ως οδηγός πάλι, καμία σχέση.
Παρ’όλα αυτά, μετά από πολύχρονες και επίμονες παραινέσεις του κακόμοιρου πατέρα, πήρα δίπλωμα οδήγησης πριν από έξι χρόνια και έτσι προσέθεσα άλλο ένα δίπλωμα στην πλούσια συλλογή μου.
Αρνούμαι να αναλύσω τις λεπτομέρειες του πώς πήρα το πολυπόθητο ροζ χαρτάκι, αρκεί νομίζω να σημειώσω πως κατά την εξέταση, το αναθεματισμένο το Starlet έσβησε τρείς φορές και πως στο παρκάρισμα καβάλησα πεζοδρόμιο χωρίς καμία αιδώ. Για οπισθογωνία δεν συζητάμε, δεν μπήκαμε καν στον κόπο. Το πήρα πάντως.
Κατόπιν, έπρεπε και να μάθω να οδηγώ.
Έτσι, πήγα για τρία μαθήματα με τον δόλιο πατέρα (καλά να πάθει, εκείνος επέμενε). Να σημειώσω εδώ πως ο δυστυχής πατέρας, 3 μήνες νωρίτερα έχει πάθει έμφραγμα -όχι, δεν έπαθε και δεύτερο- και έτσι, όφειλα να είμαι συνετή, προσεκτική και να μην αντιμιλώ.
Πείτε μου όμως κι εσείς την γνώμη σας. Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, εγώ στην θέση του οδηγού (τι περηφάνεια!) και ο υπερήφανος, πλην όμως αγχωμένος, πατέρας στην θέση του συνοδηγού. Με το που ακουμπώ το κλειδί στη μίζα, ο πατέρας πιάνει το χειρόφρενο. Το αφήνει μόνο για να το λύσω και το ξαναπιάνει σφιχτά, ενώ παράλληλα ελέγχει καθρέφτες (δική μου δουλειά δεν ήταν αυτή;) και μου ρίχνει κλεφτές ανήσυχες ματιές. Εννοείται πως κάθε που πρέπει να αλλάξω ταχύτητα, το αυτοκίνητο σβήνει (καταραμένε συμπλέκτη!) και ο πατέρας ορύεται «Πιο μαλακά το συμπλέκτη! όχι, πιο απότομα! μην τον αφήνεις! άστον ντε!». Σαφείς οι οδηγίες, έτσι;

Εντάξει. Πήγα να πέσω και σε μία κολώνα, το ομολογώ. Πεζός πάντως δεν υπήρχε μεταξύ εμού και της κολώνας και τελικά η κολώνα διεσώθη από βέβαιη κατάρρευση. Ήταν όμως ανάγκη να βουτήξει το χειρόφρενο και να κοκκαλώσει το αυτοκίνητο; Κι εγώ να αναρωτιέμαι γιατί μου έσβησε πάλι; Ήταν ανάγκη;
Ειλικρινά μιλάω, δεν έπιασα ταχύτητα ανώτερη των 30 χλμ την ώρα. Πού να τολμήσω;
Επίσης, με δυσκόλευε το τιμόνι, γιατί εγώ είχα μάθει σε υδραυλικό. Και με δυσκόλευε και το μέγεθος του Peugeot 406, γιατί άλλο το εκτόπισμα του Starlet και άλλο το εκτόπισμα του 406, σωστά;
Ε, στο τρίτο μάθημα τα παρατήσαμε, εντελώς τσακωμένοι. Κάναμε να μιλήσουμε ο ένας στον άλλο μια εβδομάδα και η μητέρα κλήθηκε και πάλι να δράσει πυροσβεστικά.
Κατόπιν, ελλείψει γκόμενου, ο οποίος θα είχε όρεξη και υπομονή να μου κάνει μαθήματα, θέτοντας σε κίνδυνο την σωματική του ακεραιότητα, καθότι θα ήταν τρελά ερωτευμένος και άρα διατεθειμένος να πεθάνουμε μαζί, αλλά και φίλου με τα αντίστοιχα χαρακτηριστικά, το ζήτημα της οδήγησης πάγωσε. Για έξι χρόνια.
Πριν από μερικούς μήνες, είμασταν με τον καλό μου στο αυτοκίνητο (μη ρωτήσετε ποιος οδηγούσε, δεν θέλω αηδίες), και του ζήτησα να μου το δώσει για λίγο. Μετά από πολλά παρακάλια και αφού του έταξα τον ουρανό με τ’άστρα, μου το έδωσε για 30 μέτρα. Η ταχύτητα που σημείωσε το αυτοκινητάκι ήταν ένα ένα μέτρο ανά πεντάλεπτο: πιο πολύ χρόνο αφιέρωσα στο να ρυθμίσω κάθισμα και καρέκλες παρά στο να οδηγήσω. Πάντως, σημείωσα πρόοδο: δεν έσβησε ούτε μία φορά!
Μετά, για κακή μου τύχη εμφανίστηκε περιπολικό (τυχαίο ήταν, εντάξει;) πίσω μας, όπου ο καλός μου, ευγενικά μεν, επιτακτικά δε μου είπε «Κατέβα τώρα αμέσως, έχει μπάτσους πίσω!». Και έτσι, έληξε άδοξα η νέα μου προσπάθεια να οδηγήσω.

Μου’φεξε πάλι όμως, διότι ο καλός μου μού υποσχέθηκε την Κυριακή να πάμε στο parking του ΙΚΕΑ ή του Carrefour για μάθημα (μη γελάτε καλέ!), γιατί πρέπει επιτέλους να μάθω! Οπότε, προβλέπεται δραστική μείωση του βελγικού πληθυσμού, όπερ δεν αποτελεί πρόβλημα, διότι ως γνωστόν το Βέλγιο είναι πολύ πυκνοκατοικημένο.

Επιτέλους, τόσα διπλώματα έχω πάρει. Όλα τα άλλα, απλώς κοσμούν τοίχους, χωρίς να χρησιμεύουν. Ας αξιοποιήσω και ένα!

Αν επιβιώσω, θα σας κρατώ ενήμερους για την πρόοδο, την οποία ασφαλώς θα σημειώσω.

Advertisements