Και έφτασε η στιγμή που όλοι περιμένατε! Ταξειδιωτικός οδηγός και αποκαλύψεις -δύο σε ένα! Το Σαββατοκύριακο στο Βερολίνο.

Αλοίμονο, αγαπητοί μου, αν δεν άρχιζε περιπετειωδώς… Έφτασε λοιπόν, η πολλά υποσχόμενη Παρασκευή, φτάσαμε κι εμείς στο αεροδρόμιο, κάνουμε check in, περνάμε τους ελέγχους, φτάνουμε στην πύλη, και μάλιστα νωρίτερα από ό,τι έπρεπε, καθόμαστε να πιούμε έναν καφέ (χωρίς τσιγάρο, τονίζω, διότι και το αεροδρόμιο του Βρυξελλοχωρίου έπαψε να είναι smokers friendly!), κι εκεί που απολαμβάνουμε το καφεδάκι μας (κρασάκι ήταν, αλλά ποιητική αδεία…), γκλουπς! Ακούμε ανακοίνωση εκ του μεγαφώνου ότι η πτήση μας έχει δ υ ό μ ι σ η ώρες καθυστέρηση! Μάλιστα. Παραλίγο να πνιγώ με χιλιανό κρασί. Προσεγγίζουμε την πύλη, όπου η αντιπαθέστατη υπάλληλος της Virgin υποδέχεται με παροιμιώδη αναισθησία τις διαμαρτυρίες όλων των επιβατών (ως κι οι Γερμανοί ήταν έξαλλοι! Έχετε δει εσείς έξαλλο Γερμανό; Εμείς είδαμε πολλούς μαζεμένους και, όχι, δεν είναι καθόλου για γέλια!). Διότι, όχι μόνο έχει καθυστέρηση, όχι μόνο προβλεπόταν να φτάσουμε μαύρα μεσάνυχτα στο Schoenefeld, το οποίο είναι το πιο απομεμακρυσμένο από τα τρία αεροδρόμια της γερμανικής πρωτευούσης (περίπου μισή ώρα εκτός πόλεως με το τρένο), αλλά η μόνη αποζημίωση που καταδέχτηκε η φιλέυσπλαχνος εταιρία να μας παραχωρήσει ήταν voucher της αμύθητης αξίας των 16 ευρώ κατ’άτομο για να φάμε και να πιούμε στο αεροδρόμιο (λουκούλειο γεύμα κάνεις με 16 ευρώ στο Βρυξελλοαεροδρόμιο, δεν το συζητώ!), διότι λέει, δεν έφταιγε η κακόμοιρη η εταιρία, αλλά οι κακοί υπάλληλοι των αεροδρομίων της Ισπανίας που προκάλεσαν τις αλυσιδωτές καθυστερήσεις λόγω απεργίας! Εν πάση περιπτώσει, η καθυστέρηση τελικά ήταν διαρκείας τ ε σ σ ά ρ ω ν ωρών, και μας το φέρνανε σιγά-σιγά, να μην τα πάρουμε ομαδικώς και αγρίως και τους πάρει και τους σηκώσει τους αχρείους!

Φτάσαμε, λοιπόν, στο Βερολινάκι, γύρω στη μία το πρωί, αλλά καθότι Γερμανία, οι συγκοινωνίες λειτουργούν και μετά τα μεσάνυχτα και μάλιστα άψογα! Παίρνω λοιπόν κι εγώ τον Exiled τηλέφωνο να του ανακοινώσω περιχαρής ότι φτάσαμε επιτέλους, με καθοδηγεί πώς να φτάσουμε σπίτι του, και όχι, να μην είμαι αχάριστη, ξεσηκώθηκε ο δόλιος να έρθει να μας παραλάβει από τη στάση του μετρό (καλά, U-Bahn, δεν τα ξαναλεώ γαλλιστί!), όπου βεβαίως δεν του έχωσα τα χαστούκια που του αξίζουν, άμα τη συναντήση μας, καθότι, το κακόμοιρο είναι όντως πολύ σποράκι και του φαίνεται! Τι να σας πω! Με ροζ μπλουζάκι εμφανίστηκε! Το λυπήθηκα το δόλιο!

Φτάνοντας στο σπίτι λοιπόν (το οποίο είναι πάρα πολύ ωραίο και σας το συνιστώ! Άμα ποτέ βρεθείτε στο Βερολίνο, στου Exiled να πάτε να μείνετε!), μας περιποιήθηκε τα μάλα (αποδεικνύεται για μια ακόμη φορά η απλόχερη φιλοξενία των Βορείων, ακόμα και προς Αθηνέζους!), αλλά, βέβαια, τι, έτσι θα με άφηνε νομίζετε; Με το που έσπασε ο πάγος (που δεν του πήρε και πολύ να σπάσει δηλαδή), σε άψογη συνεννόηση με τον καλό μου, άρχισαν να εκτοξεύουν κακίες φρικώδεις εναντίον μου, εναλλάξ και συντονισμένα, και δεν ήξερα από πού να φυλαχτώ και σε ποιον να πρωτοαπαντήσω! Ε, κάποια στιγμή κουράστηκαν να με στολίζουν και κοιμηθήκαμε.

Την επομένη, τα πουλάκια μου ξύπνησαν νωρίς νωρίς, και περίμεναν την πριγκήπισσα να ξυπνήσει κι αυτή (μη χαλάσει κι η επιδερμίδα μου, έτσι;), αλλά δεν έμειναν άπραγοι. Όταν ξύπνησα με το καλό, με περίμενε καφές και μεσημεριανό γεύμα, φτιαγμένο από τα χεράκια του Exiled, νοστιμότατο! (σπεύστε κορίτσια, μιλάμε για πολύ νοικοκύρη!).

Μετά, ο Exiled έπρεπε να μας αφήσει γιατί δούλευε, κι έτσι, αφού πήρα τη δόση μου από διαδίκτυο, ξεκινήσαμε για τις βόλτες μας.

Πρώτη στάση στο Mauerpark, από όπου περνούσε το Τείχος, και τώρα είναι πάρκο, όπου υπάρχουν και κούνιες. Εγώ, λοιπόν, είναι να μη δω κούνια! Όρμησα και κουνήθηκα όσο τραβούσε η ψυχή μου, ενώ ο καλός μου με περίμενε υπομονετικά (βγάζοντας φωτογραφίες για να με εκθέσει), όπως οι μπαμπάδες που βγάζουν βόλτα τα μωρά τους στο πάρκο.

Αφού φχαριστήθηκα κούνημα κι έγινε το μυαλό μου πιο φραπέ από ό,τι είναι ήδη, συνεχίσαμε τη βόλτα μας στο Prenzlauer Berg, περνώντας από τις Kastanienallee και Schoenhauserallee, τις οποίες κοσμούν πολύ όμορφα σπίτια και ένα σωρό καφέ και μπαρ, τα οποία ήταν γεμάτα κόσμο. Είδαμε και την Kollwitzpaltz, όπου επίσης υπάρχουν πολλά καφέ, η παλιά Συναγωγή (την οποία δεν κατέστρεψαν κατά τη Νύχτα των Κρυστάλλων, λόγω του ότι η περιοχή ήταν πυκνοκατοικημένη και φοβήθηκαν μήπως η πυρκαγιά επεκταθεί επικίνδυνα) και το παλιό Υδραγωγείο. Η Συναγωγή ανακαινίζεται και προς το παρόν δεν είναι επισκέψιμη.
Είδαμε ακόμα την Kulturbrauerei (Πολιτιστική Ζυθοποιϊα, ομολογουμένως πολύ «γερμανική» ονομασία), η οποία είναι ένας πολυχώρος με καφέ, όπου οργανώνονται και διάφορες εκδηλώσεις.

Στάση για καφέ στο Villa orange, ένα πανέμορφο καφενεδάκι, όπου διασκεδάσαμε βγάζοντας «καλλιτεχνικές φωτογραφίες», ενώ πίναμε καφέ (αργία, μήτηρ πάσης κακίας, εντάξει).

Έπειτα κατευθυνθήκαμε προς την Rosa Luxemburgplatz (ομολογουμένως, φχαριστιέμαι να γράφω τέτοια τοπωνύμια!!), με στόχο να επισκεφτούμε τις Linienstrasse, Augustusstrasse και Grosse Hamburgerstrasse, όπου βρίσκονται όμορφα κτήρια. Εκεί κοντά (στην Oranienburgerstrasse), βρίσκεται το σπίτι του Brecht, το οποίο πλέον λειτουργεί ως μουσείο, βιβλιοπωλείο, εστιατόριο και εκθεσιακός χώρος.

Ακριβώς απέναντι, υπάρχει το σπίτι του κυρίου Borsing, ο οποίος είναι πιο άγνωστος από τον Brecht βέβαια, αλλά ήταν εμφανώς πιο πλούσιος, δεδομένου ότι ήταν ο πρώτος κατασκευαστής τρένων στην Γερμανία.

Όλη αυτή η περιοχή ονομάζεται Scheunenviertel και είναι γεμάτη από ανακαινισμένα κτίσματα, ομολογουμένως πολύ όμορφα και πολύχρωμα. Εκεί όμως είδαμε κι άλλα. Είδαμε χώρο στάθμευσης τροχόσπιτων, τα οποία όμως χρησιμοποιούνται, δηλαδή οι άνθρωποι έχουν στήσει κατασκήνωση μες το Βερολίνο!

Είδαμε ακόμη, οικόπεδο μεταξύ κτηρίων, στο οποίο έχουν μάλλον μεταφέρει…άμμο και έχουν στήσει chaises longues και τραπεζάκια: κάτι σαν αυτοσχέδια πλαζ, χωρίς θάλασσα! Κι επίσης, είδαμε αρκετές καταλήψεις στέγης, εκ των οποίων τη μία θαυμάζετε στη φωτογραφία. Το σύνθημα λέει «Οι ξένοι να μείνουν, οι Ναζί να διωχτούν» (οι γερμανομαθείς ας με διορθώσουν, αν δεν μεταφράζω σωστά).

Στην συνέχεια κατευθυνθήκαμε προς την Hackeschermarkt, ένα από τα αγαπημένα μου σημεία στο Βερολίνο, όπως έχω ξαναπεί, η οποία αποτελείται από ένα σύμπλεγμα στοών, που είναι γεμάτες με καφέ, μαγαζάκια, τραπεζάκια έξω και κόσμο, πολύ κόσμο! Από τα πιο καλόγουστα και ατμοσφαιρικά μέρη που έχω επισκεφτεί. Κάναμε σύντομη βόλτα εκεί και πήραμε το δρόμο για το Dom. Πριν από το Dom, μπροστά στο Αρχαιολογικό Μουσείο, ανακαλύψαμε πως έχουν οργανώσει μια έκεθεση δρόμου με θέμα «Germany, Land of ideas» (αυτό δεν λέγεται μετριοφροσύνη, αλλά καλά κάνουν οι Γερμανοί, αν δεν είναι μετριόφρονες, κατά την ταπεινή μου γνώμη). Πρόκειται για την εξής ιδέα: επιλέγεται ένα θέμα και σε διάφορα σημεία της πόλης εκτίθενται stands, συνοδευόμενα από μια δημιουργία, που πληροφορούν σχετικά. Τον Σεπτέμβριο, όταν είχαμε ξαναπάει, λόγω του ότι το 2005 ήταν χρονιά αφιερωμένη στον Einstein, το θέμα ήταν ο θείος Albert και τα stands περιέγραφαν την ζωή του, ανέφεραν δικά του λόγια και πληροφορούσαν για την σκέψη του. Τούτη τη φορά, είδαμε ένα stand αφιερωμένο στην συμβολή της Γερμανίας στην Φαρμακευτικη (δίπλα από το Reichstag), ένα άλλο αφιερωμένο στην Γερμανική φιλοσοφία και λογοτεχνία (στη Bebelpaltz) και ένα τρίτο αφιερωμένο, φυσικά στον Albert (μπροστά στο Μουσείο).

Το Dom δεσπόζει πίσω από ένα γεφύρι, πάνω στον ποταμό Spree, για μένα είναι ένας από τους πιο εντυπωσιακούς και επιβλητικούς ναούς, και αποτελεί ενδεικτική έκφανση της Γερμανικής «ασφάλειας, σταθερότητας και σιγουριάς», την οποία θαυμάζω απεριόριστα και μου προκαλεί δέος. Είναι πραγματικά πολύ εντυπωσιακό, και έβγαλα, για μια ακόμα φορά άπειρες φωτογραφίες, αγνοώντας επιδεικτικά τα πειράγματα του καλού μου, στα οποία παρομοίαζε τον χαρακτήρα και την προσωπικότητά μου με στιγμές της Γερμανικής ιστορίας πού όλοι επιθυμούμε να μην θυμόμαστε (μην σπεύσετε να σχολιάσετε σχετικά, πρόκειται για μαύρο χιούμορ και τίποτα παραπάνω!).

Είχε αρχίσει να βραδιάζει, είχαμε αρχίσει να πεινάμε, και είχαμε κανονίσει να φάμε με δυο φιλενάδες μου (μία Ιταλίδα και μια Γερμανοβελγίδα), που επίσης βρίσκονταν στο Βερολίνο τις ίδιες μέρες με μας. Πήραμε λοιπόν το δρόμο προς το Nikolaiviertel (περιοχή δίπλα στον Spree με πολλά και χαριτωμένα εστιατόρια και μπαρ). Θα συναντιόμασταν μπροστά στο Rotes Rathaus (Κόκκινο Δημαρχείο, χεχεχε!), και περάσαμε και από το Marx-Engels Forum (παρκάκι με τα αγάλματα των δυο φιλοσόφων, μπροστά στο Δημαρχείο). Για καλή μου τύχη πρόλαβα να τους φωτογραφίσω μόνους, χωρίς τους διάφορους τουρίστες που έσπευδαν να καθίσουν στα γόνατα του Καρόλου για να φωτογραφηθούν μαζί τους! Ήταν πραγματικός άθλος, καθότι οι τουρίστες κάνουν ουρά για να απαθανατίσουν τις μούρες τους σε τρυφερό εσταντανέ με τον Κάρολο!

Φάγαμε δίπλα στο ποτάμι, νοστιμότατα γερμανικά εδέσματα και ήπιαμε εξαιρετική γερμανική μπύρα (εγώ κρασί ήπια, αλλά πάλι ποιητική αδεία…). Κατόπιν, θέλοντας να θαυμάσουμε την Unter den Linden, την Πύλη του Βραδεμβούργου και το Reichstag by night, ξεκινήσαμε ποδαράτοι. Η Unter den Linden είναι μια μεγάλη λεωφόρος, που ξεκινά από το Dom και καταλήγει στην Πύλη του Βραδεμβούργου. Τα δύο οδικά ρεύματα, χωρίζονται από πολύ φαρδύ πεζοδρόμιο με

δέντρα και καφέ, όπου μπορεί κανείς να βολτάρει πολύ ευχάριστα. Στην αρχή της λεωφόρου, στη Bebelpaltz έχουν στήσει το Bear parade (σαν το Cow parade αλλά με αρκούδες). Για την ακρίβεια κάθε αρκούδα εκπροσωπεί από μία χώρα – μέλος του ΟΗΕ, έχει δημιουργηθεί από καλλιτέχνη της χώρας αυτής και θεωρητικά παρουσιάζει χαρακτηριστικά στοιχεία της χώρας (όπως η παρακείμενη Ιρλανδική). Από τις χειρότερες ήταν η Αμερικάνικη (ντυμένη Άγαλμα της Ελευθερίας) και η Ελληνική (ντυμένη 2004, έλεος πλέον!). Πολύ χαριτωμένη η Ιρλανδική, η Αρμένικη (ντυμένη παραδοσιακά) και η Αφγανική (με ζωγραφισμένα πρόσωπα που κλαίνε πάνω της). Τέλοσπάντων, χαριτωμενιά οι αρκούδες…

Η βόλτα στο Unter den Linden είναι πολύ όμορφη και φτάνοντας στην Pariser platz (η πλατεία μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούργου), θαυμάσαμε την Πύλη φωταγωγημένη, πολύ εντυπωσιακή στ’αλήθεια! Μου άρεσε όπως ήταν φωτισμένη (επίσης, εμένα μου αρέσει η Πύλη του Βραδεμβούργου, εμπνέει κι αυτή γερμανική σιγουριά και ασφάλεια, κι ας θυμίζει το Drang nach Osten, εγώ το παραβλέπω, αδυναμίες είναι αυτές!). Στην περιοχή είναι μαζεμένες όλες οι πρεσβείες και δεν μπορέσαμε να μην παρατηρήσουμε ότι ο δρόμος μπροστά στην Αμερικάνικη και την Βρετανική είναι αποκλεισμένος και φυλάσσεται ασφυκτικά από αστυνομία, ακόμα και Σάββατο βράδυ (μοχθηρό γέλιο). Επίσης, δεν μπορεί κανείς να μην παρατηρήσει πως η Ρώσικη πρεσβεία (πρώην Σοβιετική, φυσικά) διαθέτει το πιο μεγαλοπρεπές και επιβλητικό κτήριο και είναι η πρώτη σχεδόν, μπροστά την Pariserplatz (εννοείται πως βρισκόμαστε στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο, η Πύλη του Βραδεμβούργου ήταν μέσα στη νεκρή ζώνη, κατά τα χρόνια του διαχωρισμού).

Περάσαμε κάτω από την Πύλη και περπατήσαμε μέχρι το Reichstag, καθήσαμε να ξαποστάσουμε στα σκάλακια στις όχθες του Spree, και χαζεύαμε τους ποδηλάτες και τα ζευγαράκια.

Πανέμορφη εικόνα, ένα ζευγάρι ποδηλάτες που οδηγούσαν τα ποδήλατά τους πιασμένοι χέρι-χέρι…

Έπειτα, πήραμε το δρόμο της επιστροφής, ήπιαμε ένα ποτάκι στην Kastanienallee, αλλά δεν αντέξαμε να περιμένουμε τον Exiled που εκείνη την ώρα επέστρεφε και έτσι μαζευτήκαμε όλοι στο σπιτάκι. Ακολούθησε νέος γύρος κακιών και κακοηθειών από μέρους των κυρίων, αλλά τους παράτησα να με κουτσομπολεύουν και κλείστηκα στο μπάνιο, μέχρι να εκτονωθούν -και εξοντωθούν. Το σχέδιο πέτυχε και κοιμηθήκαμε με την ησυχία μας.

Την επομένη, μετά τον καφέ μας, πήγαμε βόλτα σε παρακείμενο παζάρι στο Mauerpark, παρέα με τον κ.Μήτσκο, και το βλαστάρι του, πατέρας και γιος είναι γλυκύτατοι (τη μητέρα δεν μας την εμφάνισαν!), ο δε πατέρας διαθέτει εξαιρετικό χιούμορ (ο γιος δεν μιλάει ακόμα, λέει μόνο «τα-τα»). Ήπιαμε ωραιότατο καφεδάκι και διαπιστώσαμε όλοι μας πως ο Exiled πάσχει από αχρωματοψία, αφού επέμενε πως ο μικρός έχει πράσινα μάτια, ενώ όλοι μας (συμπεριλαμβανομένου και του πατρός του) τα βλέπαμε καστανά!! Μετά οι κύριοι συν-μπλόγκερς αποχώρησαν και εμείς πήγαμε για φαγητό και βόλτα και χαλάρωση στην Wollnerstrasse, στο Scheunenviertel, στην Oranienburgerstrasse και στην Hackescher Markt, όπου είδαμε όσα μας είχαν ξεφύγει την προηγουμένη. Καταλήξαμε στο Rosen Bistro, όπου ήπιαμε χυμό σταφυλιού και φάγαμε τέλειο παγωτό Moevenpick, και στην συνέχεια πήραμε το δρόμο προς το αεροδρόμιο (χωρίς περαιτέρω περιπέτειες αυτή τη φορά).

Η παρακείμενη φωτογραφία δηλώνει με σαφήνεια, πως «ακόμα και οι ήρωες έχουν άσχημες μέρες», κι έτσι κι εγώ καθησυχάστηκα για την περιπέτεια με το αεροπλάνο, με την οποία ξεκίνησε το τριήμερό μας: είχα, απλώς μια άσχημη μέρα…

Για μια ακόμα φορά, το επαναλαμβάνω: αν δεν έχετε επισκεφτεί ακόμα το Βερολίνο, μην το καθυστερείτε άλλο. Πέρα από τις υπόλοιπες ομορφιές και το τεράστιο ιστορικό ενδιαφέρον, είναι μια πάμφθηνη πραγματικά πόλη και προσφέρεται ως θερινός προορισμός, ο καιρός ήταν απλώς εξαιρετικός!

Όλα όσα ανέφερα πως επισκεφτήκαμε, βρίσκονται στο πρώην Ανατολικό Βερολίνο, το οποίο είναι απείρως πιο γοητευτικό από το πρώην Δυτικό…