Τις προάλλες ήμουν στο μετρό. Απόγευμα, λίγο πριν να κλείσουν τα μαγαζιά, πολύς κόσμος, ένα πολύχρωμο πλήθος, χαμένος ο καθένας στις σκέψεις του.Με το mp3 player στα αυτιά, διέσχισα την αποβάθρα, κοίταξα το φωτεινό πίνακα, το μετρό μου θα έφτανε σε 4 λέπτα. Ξαφνικά, ακούω μια κραυγή από πίσω μου, τόσο δυνατή που σκέπασε και την μουσική που έπαιζε στη διαπασών στα αυτιά μου. Η φωνή φαινόταν να προέρχεται από παιδί.

Γυρίζω το κεφάλι και βλέπω μια γυναίκα γύρω στα 45, με βαμμένα ξανθά μαλλιά, μαύρα φρύδια, αταίριαστα ρούχα και κόκκινα νύχια. Κι ένα βλέμμα τρομακτικό, που πρόδιδε κακία. Δεν έχω συναντήσει πολλά βλέμματα γεμάτα κακία, τούτο όμως ήταν σίγουρα από τα χειρότερα που έχω δει.

Μαζί της ένα αγόρι μελαμψό, ψηλό και εύσωμο σκέπαζε με τα χέρια του το κεφάλι του και την κοιτούσε προκλητικά αλλά και με φόβο.

Έκλεισα τη μουσική και προσπάθησα να καταλάβω τι συνέβαινε. Και είδα να εκτυλίσσεται η εξής σκηνή. Η γυναίκα έχωσε δύο γρήγορα χαστούκια, δυνατά, στο παιδί και έβαλε τα γέλια. Ένα γέλιο τρελό, αληθινά, δεν έχω δει πολλούς τρελούς, αλλά αυτο το γέλιο δεν ήταν φυσιολογικό. Το παιδί ξαναφώναξε και τη χτύπησε στο μπράτσο. Η γυναίκα απάντησε με ακόμα ένα γέλιο και ακόμα ένα χαστούκι στο πρόσωπο του παιδιού, το οποίο όρμησε και την αγκάλιασε. Η γυναίκα φώναζε ακατάληπτα, το μόνο που κατάφερα να καταλάβω ήταν σκόρπιες φράσεις «είσαι απάισιος, είσαι ίδιος ο πατέρας σου».

Το σκηνικό επαναλήφθηκε αρκετές φορές μέσα στα 4 λεπτά που περίμενα. Ανταλλαγή ξύλου και αγκαλιάς εναλλάξ. Γέλια και κλάματα μαζί. Και φωνές.

Είχα μείνει άφωνη. Ο κόσμος γύρω κοιτούσε, αλλά δεν αντέδρασε κανείς, εκτός από μια κυρία με αραβικά χαρακτηριστικά που ψέλλισε «εντάξει, φτάνει τώρα». Μερικοί απλώς απομακρύνθηκαν ενοχλημένοι.
________________________________________

Μεσημέρι. Ώρα για φαγητό. Βγαίνω από το γραφείο μου στον έβδομο όροφο, μπαίνω στο ασανσέρ. Μέσα είναι ήδη δύο Αυστριακοί που συζητάνε στα γερμανικά με την τόσο αστεία προφορά τους. Στάση στο δεύτερο. Μπαίνουν μια Εσθονή και μια Λιθουανή που συνομιλούν στα ρώσικα. Σκέφτομαι τι κατάρα για τους λαούς αυτούς να έχουν ως γλώσσα επικοινωνίας μεταξύ τους τη γλώσσα του λαού που μισούν. Χαμογελώ χαιρέκακα.

Βγαίνω από το κτήριο, ήλιος και ψύχρα, διασχίζω την λεωφόρο κι αναρωτιέμαι πώς είναι δυνατόν σε αυτή την πόλη, ακόμα και οι μεγαλύτερες λεωφόροι να μην είναι πολύβουες, να είναι σχετικά ήσυχες.

Γύρω μου γιάππηδες, γραβατωμένοι καλοκαιριάτικα, και γιάπισσες με ταγεράκια και τσάντες Louis Vuitton, το κινητό στο χέρι, χαρτοφύλακας στο άλλο, ύφος πολυάσχολο, ύφος που δηλώνει «κάνω κάτι πάρα πολύ σημαντικό και σοβαρό, κοιτάξτε με!».
_____________________________________________

Από τότε που άνοιξε ο καιρός και μας έκανε κι εδώ ο ήλιος τη χάρη να μας τιμήσει για περιορισμένες εμφανίσεις, επιστρέφω κάθε απόγευμα στο σπίτι με τα πόδια. Απαραιτήτως τα ακουστικά στα αυτιά, διασχίζω το Rond point Schuman, προχωρώ στην προέκταση της rue de la Loi (η οδός του Νόμου! τι έμπνευση αυτοί οι Βέλγοι!) και μπαίνω στο πάρκο. Όταν έχει ήλιο, ακόμα κι αν δεν κάνει ζέστη, το πάρκο είναι γεμάτο παιδάκια που παίζουν, ποδήλατα, ανθρώπους κάθε ηλικίας και ζευγάρια.

Είναι κι ένα ζευγαράκι (μια κινεζούλα κι ένας ξανθότατος άρρειος) που το βλέπω κάθε απόγευμα, στο ίδιο ακριβώς σημείο, ξαπλωμένοι στο γρασίδι, κοιτάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Χτες δεν ήταν εκεί, όμως… Ποιος ξέρει;

Χτες, λίγο πιο κάτω από το πόστο του ζευγαρακίου, δυο τύποι παίζανε ποδόσφαιρο και καθώς περνούσα μου λέει ο ένας: «Vous voulez pas jouer au foot, mademoiselle?» (Δεν θέλετε να παίξετε ποδόσφαιρο, δεσποινίς;). Είχα τέτοια καλή διάθεση, που λίγο έλλειψε να πάω!
___________________________________________

Βραδάκι, χτες. Στο La Terasse, στη Mérode. Είχα πολύ καιρό να δω τη Μόνικα. Είναι επιτέλους καλά. Χωρίς τον Patrick, ε π ι τ έ λ ο υ ς. Με καλύτερη δουλειά. Χωρίς κανένα πλάνο όχι για το μέλλον. Ούτε καν για το καλοκαίρι. «Κι αν δεν προκύψει τίποτα, θα πάω στην Ιταλία, στη μαμά μου!». Έτσι, χωρίς πρόγραμμα…

Απόφάσισα να κάνω επιτέλους πράγματα για μένα. Δεν ξέρω τι θέλω, αλλά θα το κάνω, έτσι είπε.
Είχε πάει εννιά η ώρα κι είχε μια γλυκειά ψύχρα.

______________________________________

Advertisements