Η Πολωνία είναι μια χώρα που περιλαμβάνει απίστευτες ομορφιές, αλλά δεν αποτελεί trendy τουριστικό προορισμό. Επίσης, ήταν το θέμα της πτυχιακής μου στο μεταπτυχιακό (και εν μέρει το θέμα του διδακτορικού που δεν κάνω…). Αυτοί είναι οι λόγοι που με οδήγησαν εκεί το τριήμερο που μόλις τελείωσε.

Οι γενικές μου εντυπώσεις είναι ανάμικτες. Η Βαρσοβία είναι μια πόλη που καταστράφηκε ολοσχερώς μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Στην συνέχεια, ξαναχτίστηκε από την αρχή. Από το Εβραϊκό Γκέτο δεν έχει μείνει παρά μόνο μια στήλη προς τιμήν των θυμάτων, η παλιά πόλη ξανακατασκευάστηκε από την αρχή, όπως ήταν πριν (όπως η Δρέσδη), ενώ παράλληλα το υπόλοιπο εμπλουτίστηκε με κτήρια – κουτιά, εκείνα τα χαρακτηριστικά σοβιετικού τύπου boxes, που θυμίζουν εργατικές κατοικίες.A propos, κι επειδή πολλά λέγονται για την σοβιετικού τύπου αρχιτεκτονική, μια βόλτα στις Βρυξέλλες θα έπειθε και τον πλέον κακόπιστο ότι η αρχιτεκτονική αυτή δεν αποτελεί προνόμιο των πρώην χωρών του υπαρκτού. Για να μη μιλήσω για μια βόλτα στα Κάτω Πατήσια.
Τα κτήρια αυτά κάλυψαν κάποιες ανάγκες στέγασης πληθυσμών που δεν είχαν πού την κεφαλήν κλίναι μετά την ολοσχερή καταστροφή των πόλεών τους από τις μπόμπες των συμμάχων (όλων των συμμάχων), και ακολούθησαν την αρχιτεκτονική μόδα, τόσο στις πρώην κομμουνιστικές χώρες, όσο και αλλού.
Το αξιοθαύμαστο στην περίπτωση της Βαρσοβίας, είναι πως (ίσως επειδή οι Πολωνοί ήταν τα κακά παιδιά του Πατερούλη και δεν έλεγε να τους κοντράρουμε πολύ σε εκείνη την συγκυρία -άλλο τι τους κάναμε μετά-, ίσως από μια θαυμαστή έκλαμψη ευαισθησίας), το ιστορικό κέντρο της πόλης αναδημιουργήθηκε ακολουθώντας πιστά την αρχιτεκτονική της Μεσαιωνικής πόλης. Φαίνεται, βέβαια, πως τα κτήρια είναι νεότερα, φαίνεται όμως κι ο σεβασμός στην ιστορία.
Κλείνει η παρένθεση.

Φτάσαμε απογευματάκι και αναζητήσαμε το λεωφορείο που θα μας πήγαινε από το αεροδρόμιο στην πόλη. Αφού το βρήκαμε, ο οδηγός μας είπε σε άπταιστα πολωνικά ότι δεν μπορεί να μας χαλάσει το χαρτονόμισμα των 100 ζλότυ για 4,80 ζλότυ. Πώς το καταλάβαμε; Θα σας γελάσω.
Τα καταφέραμε να χαλάσουμε και μπήκαμε στο λεωφορείο. Ο δρόμος προς το κέντρο είναι μια τεράστια αλέα διπλής κατεύθυσνης (τύπου Ανατολικού Βερολίνου), με μια εντυπωσικά πράσινη νησίδα στη μέση και κτήρια σαν αυτά που λέγαμε πριν ένθεν κακείθεν.
Κατεβήκαμε τυχαία σε μια στάση που μας φάνηκε στο χάρτη ότι ήταν κοντά στο ξενοδοχείο.

Η αλήθεια είναι πως παλαιότερα ο tour operator ήμουν εγώ. Από τότε όμως που ο καλός μου αμφισβήτησε τις ικανότητες προσανατολισμού μου, του ανέθεσα να διαβάζει εκείνος το χάρτη και το διασκεδάζω αφάνταστα. (Η αρχή έγινε, αν θυμάμαι καλά στο Βερολίνο). Έκτοτε έχουμε χαθεί σε μπόλικες πόλεις, αλλά συχνά μας βγήκε σε καλό, οπότε δεν γκρινιάζω πολύ.

Αυτή τη φορά, καθήσαμε σε ένα συμπαθέστατο καφέ, πολύ ρετρό και χαριτωμένο, κι αφού καταστρώσαμε τα σχέδιά μας, ξεκινήσαμε να βρούμε το ξενοδοχείο μας. Περάσαμε διάφορα αξιοθέατα (την Πλατεία Συντάγματος με το Μνημείο του Άγνωστου Στρατιώτη, την Όπερα, ένα τεράστιο και πολύ ωραίο πάρκο), και μετά βρεθήκαμε στην αρχή της Αλέας Σολιντάρνοστς (Αλληλεγγύης -εκεί ήταν και το ξενοδοχείο αλλά στον αριθμό 165, και τα οικοδομικά τετράγωνα ήταν ποοοολύύύ μεγάλα), για να διαπιστώσουμε, πρώτον ότι το ξενοδοχείο βρισκόταν σε περιοχή γεμάτη boxes σαν αυτά που λέγαμε πριν, και δεύτερον ότι είχαμε κάνει άπειρους άσκοπους κύκλους (εγώ είχα βρει το ξενοδοχείο, οπότε το βούλωσα και δεν είπα λέξη για τον άσκοπο ποδαρόδρομο).

Περπατώντας στην πόλη, τόσο εκείνη την ημέρα, όσο και τις επόμενες, μας έκανε μεγάλή εντύπωση η εμφανέστατη και καθόλου διακριτική παρουσία της αστυνομίας. Για μερικές στιγμές, αναρωτιόμασταν μήπως είμασταν στην Λευκορωσία, αλλά όχι, η καπιταλιστική περίοδος της Πολωνίας είναι αστυνομοκρατούμενη, όσο και μια οποιαδήποτε δικτατορία…

Αφού φτάσαμε στο ξενοδοχείο, βγήκαμε προς αναζήτηση φαγητού και κατευθυνθήκαμε στην παλιά πόλη (Stare Miasto), όπου με λύπη μας παρατηρήσαμε πως επικρατούσε ερημιά και πως τα περισσότερα εστιατόρια είχαν ήδη κλείσει. Λόγω long weekend, όλοι οι ντόπιοι την είχαν κοπανίσει… (Μάθανε κι οι πρώην κομμουνισταί το long weekend… μφχ!). Βρήκαμε ένα εστιατοριάκι, συμπαθητικό ήταν, επιλογή μεγάλη δεν είχαμε, γιατί τα στομάχια μας διαμαρτύρονταν έντονα εδώ και πολλή ώρα, φάγαμε ένα γκουλάς και ένα τοπικό χοιρινό και ήπιαμε Zubrowska (εξαιρετική πολωνέζικη βότκα, τύφλα να’χει η Stolichnaya!). Μια χαρά ήταν.

Την επομένη, ξεκινήσαμε για βόλτες αρκετά αργά (μας πλάκωσε κομμάτι το πάπλωμα) και πρώτα ψάξαμε μέρος να πιούμε καφέ. Ο γκαντέμης! Καταλήξαμε τυχαία σε ένα καταγώγιο, όπου υπήρχαν πάγκοι, τους οποίους οι θαμώνες μοιράζονταν ασχέτως του αν ήταν της ίδιας παρέας. Κάτσαμε με δυο σαφώς μεθυσμένους Πολωνούς, οι οποίοι είχαν όρεξη να εξασκήσουν τα αγγλικά τους και μας κατατόπισαν σχετικά με τα τοπικά εδέσματα. Μας πληροφόρησαν μάλιστα πώς το «typical polish plate» είναι τα «ruskie pirogi» (ρώσικα πιροσκί)!! Τέτοια πήραμε κι εμείς (τα είχαμε ξαναδοκιμάσει σε ρώσικο εστιατόριο στις Βρυξέλλες), αλλά σε κάθε ένα πιρόγκ είχαν βάλει μισό κιλό λίπος… Δεν τρωγόντουσαν όσο κι αν πέιναγες… Ειδικά για πρωινό…

Μετά από αυτό, συνεχίσαμε τις βόλτες, είδαμε το Stare Miasto, το Nove Miasto (νέα πόλη που όμως αποτελεί συνέχεια της παλιάς), την Kanonia (μια μεγάλη καμπάνα που έχει στηθεί σε μια μικρή πλατεία, εις ανάμνησιν των σπουδαίων πολωνέζικων κανονιών), περάσαμε από διάφορες εκκλησίες, ήπιαμε καφέ στο καλύτερο καφέ της πόλης (το Πέρα από την Αφρική, σύμφωνα με τον οδηγό. Εξαιρετικός καφές, αληθινά, ΤΕΛΕΙΟ κέηκ τυριού, δεν μπορείς να το τελειώσεις με τίποτα, τόσο τεράστιο είναι!), αλλά το καφέ είναι μη καπνιστών…
Επίσης, για να γλιτώσουμε την βροχή, μπήκαμε και σε ένα πανέμορφο μπαρ, πολύ σκοτεινό και κόκκινο, που λέγεται Slasfski Rock, βρίσκεται στην πλατεία της όπερας και σερβίρει αλκοόλ από ΠΟΛΥ νωρίς. Επίσης, οι τουαλέτες του είναι χωρισμένες σε Homos και Eteros!!

Η μέρα τελείωσε με βόλτα στη Βασιλική Οδό, όπου βρίσκονται πολλές εκκλησίες, παλάτια, το άγαλμα του Κοπέρνικου και το Πανεπιστήμιο (πάρα πολύ όμορφο, γεμάτο κήπους και πανέμορφα κτήρια). Η Βαρσοβία γενικώς έχει πάρα πολλές εκκλησίες κια πάρα πολλά πάρκα.
Τέλος, φάγαμε πόρτα σε καλό εστιατόριο (είμασταν αξιολύπητοι, λασπωμένοι και βρεγμένοι, πού πας ρε Καραμήτρο; πληγώθηκα όμως, δεν είχα ξαναφάει πόρτα), αλλά σε καλό μας βγήκε, βρήκαμε άλλο, πιο φτηνό, πιο όμορφο και με εξαιρετικό φαγητό (και βότκα!).

Πριν από αυτά όμως, περάσαμε από το σταθμό των τρένων για να βγάλουμε εισιτήρια για την Κρακοβία, όπου πήγαμε την επομένη. Mission impossible: οι Πολωνοί δεν μιλάνε αγγλικά, ειδικά όσοι εργάζονται σε σταθμούς τρένων και λοιπά μέρη που αφορούν και τουρίστες… Προκαλέσαμε μια τεράστια ουρά και την μήνιν πολλών ντόπιων, προσπαθώντας να συνεννοηθούμε με την κατά τα άλλα συμπαθέστατη και χαμογελαστή κυρία. Είχαμε δε την τύχη να μιλάει ρώσικα, χωρίς κόμπλεξ, και μάλιστα τα χρησιμοποίησε για να βγάλουμε άκρη, μιλώντας αργά και κατανοητά (ε, δεν έχω και ρώσικο προφίσιενσυ! Πάντως νιώθω περήφανη που τα κατάφερα!).
Φεύγοντας από το γκισέ, πρσπαθήσαμε να καταλάβουμε τι διάολο συνέβαινε με τα εισιτήρια. Είχαμε ζητήσει 2 με επιστροφή, αλλά στα χέρια μας είχαμε 3 χαρτάκια, που στο καθένα αναγραφόταν διαφορετική τιμή! Και συνέβη το απίστευτο! Μια κοπελίτσα σταμάτησε και μας ρώτησε στα αγγλικά αν μπορεί να μας βοηθήσει. Και μας εξήγησε πως το ένα χαρτάκι ήταν τα 4 εισιτήρια και τα άλλα 2 οι κρατήσεις για κάθε διαδρομή (που είχαν διαφορετική τιμή, αλλά δεν μπόρεσε να μας εξηγήσει το γιατί).

 

 

Η Κρακοβία, λοιπόν συναγωνίζεται σε ομορφιά την Πράγα, την Μπρυζ, ακόμα και την Φλωρεντία -κατά την γνώμη μου, βέβαια. Έχει το δεύτερο αρχαιότερο Πανεπιστήμιο της Κεντρικής Ευρώπης (το πρώτο είναι της Πράγας), δύο μοναστήρια (Δομηνικανούς και Φραγκισκανούς), άπειρες εκκλησίες (πιο πολλές κι από την Θεσσαλονίκη!), και τον τεθνεώτα Πάπα (ο οποίος καταγόταν από εκεί), τοιχοκολλημένο, αφισοκολλημένο και ζωγραφισμένο… ΠΑΝΤΟΥ! Μα παντού! Τη μάθαμε απέξω τη φάτσα του. Οι εκκλησίες είναι όλες γεμάτες (και όχι μόνο από τουρίστες, αλλά και από ανθρώπους που προσέυχονται κανονικα) και είδαμε Πολωνούς να σταματάνε μοναχούς στο δρόμο (κυκλοφορούν άπειροι παντού… Σαν το Όνομα του Ρόδου ένα πράγμα αυτή η πόλη!), για να τους προσκυνήσουν ή να τους συμβουλευθούν!
Έχει, όμως κι άλλη μια ομοιότητα με τη Θεσσαλονίκη, τα prezle (όπως bretzel) που είναι ίδια με τα κουλουράκια Θεσσαλονίκης!Επίσης, στην Κρακοβία υπάρχει ένα πολύ όμορφο Κάστρο, το κεντρικό κτήριο του οποίου μοιάζει με αυθαίρετο, γιατί έχουν κοτσάρει σε κάθε γωνιά κι από έναν τρούλο διαφορετικής τεχνοτροπίας… Πώς εμείς στην Ελλάδα, όποτε έχουμε λεφτά, ρίχνουμε κι έναν όροφο ακόμα; Ε, αυτοί ρίχνανε έναν τρούλο! Ακόμα, το Κάστρο έχει πανέμορφους κήπους, στα γρασίδια των οποίων δεν παρέλειψα να κυλιστώ, ως άλλη Ντόλυ!
Τέλος, την εποχή που η Κρακοβία ανήκε στην Αυστρουγγαρία (μετά την δεύτερη νομίζω μοιρασιά της Πολωνίας μεταξύ Ρωσίας, Πρωσίας και Αυστρουγγαρίας), προκειμένου να αναχαιτήσουν τους Τούρκους, έχτισαν αναχώματα και τείχη γύρω από την πόλη, τα οποία σώζονται ακόμα. Ένας από τους πύργους τους είναι αραβικής τεχνοτροπίας, εξού και ονομάζεται Μπαρμπακάν (αραβική λέξη. Εγώ το έλεγα Νταρτακάν, για όσους θυμούνται!).

 

 

Την Πρωτομαγιά, την περάσαμε στη Βαρσοβία ψάχνοντας την πορεία. Δεν την βρήκαμε. Βρήκαμε, όμως, ένα πολύ όμορφο πάρκο, όπου γινόταν πρωτομαγιάτικο γλέντι, με σκηνή χρώματος μπλε, στην οποία τραγουδούσε τοπικός σταρ, κάτι τραγούδια που δεν έμοιαζαν πολύ με Μπακαλάκο και τέτοια επαναστατικά. Αλλά υπήρχαν πολλά σταντς με λουκάνικα και μπίρα (όχι, δεν είμασταν στην Γερμανία, είμαι σίγουρη!), και ένα μεγάλο πανώ που έγραφε «Ευρωπαϊκό Πρωτομαγιάτικο Πικνίκ», και με την ευρωπαϊκή αστερόεσσα πάνω! Και κάτι παππούδες μοίραζαν προκηρύξεις που δεν κατάλαβα τι περιεχόμενο είχαν…
Τι να σας πω, μπερδεύτηκα λίγο… Λίγο μεταμοντέρνο μου φάνηκε το σκηνικό…

Advertisements