Σήμερα το πρωί, ξυπνήσαμε κλασικά κατά τη 1 και κοιτάξαμε έξω από το παράθυρο! ΗΛΙΟΣ… Νομίσαμε πως έκανε και ζέστη, αλλά όχι βέβαια, σιγά μη μας έκανε τη χάρη! Δεν πειράζει, αρκεί κι ο ήλιος. Φάγαμε πρωινό στα γρήγορα (τέλοσπάντων… όσο να απολαύσουμε το λουκούλειο γεύμα, τον ζεστό καφέ και 3-4 τσιγαράκια -εγώ που καπνίζω δηλαδή. Ο καλός μου το’κοψε και μου κάνει και πόλεμο νεύρων, αλλά σιγά μη χαμπαριάσω! Μικρό γουρούνι μη μιλήσεις, ΔΕ θα καπνίσω στη Θεσσαλονίκη!).

Και ξαμοληθήκαμε στις εξοχές. Στην εξωτική Φλάνδρα, με τις παραλίες της, τα πόλντερς και τις παλλοίριες! Είχα ξαναδεί τούτες τις θάλασσες (στη Νορμανδία, την Οστάνδη και το Ζέελαντ), αλλά πάντα με συννεφιά. Μια θάλασσα χρώματος μολυβί/καφετί κι ένας ουρανός που εξηγούσε ευλόγως γιατί οι Γαλάτες φοβόντουσαν μην τους πέσει στο κεφάλι!

Σήμερα όμως, με τον ήλιο, ήταν όλα αλλιώς. Όχι μόνο το τοπίο! Κυρίως οι άνθρωποι! Φτάσαμε (αφού φάγαμε το τρελό μποτιλιάρισμα έξω από τη Μπρυζ -για να μη νομίζετε πως αυτά συμβαίνουν μόνο στην Ελλάδα), αλλά αποζημιωθήκαμε στο έπακρο!).

Καταρχάς το Κοκοροχώρι είναι πανέμορφο, μικρούλι, χαμογελαστό, με τα σπιτάκια του, τα ποδηλατάκια και όλα αυτά τα χαριτωμένα! Ήταν γεμάτο κόσμο (αγαπημένο παιχνίδι στο μποτιλιάρισμα: να μαντεύω από πού προέρχονται τα άλλα αυτοκίνητα από τις πινακίδες τους! Και να προσπαθώ να πείσω το αμόρε πως η Μερσεντές είναι πιο ωραία από τη νεοπλουτιά τη BMW, και πως το Xsara picasso είναι πάρα πολύ ωραίο έτσι που είναι σαν αυγό, και τι το ήθελε και το πήρε αυτό το απαίσιο Alfa Romeo! Μη με παρεξηγείτε, εγώ και με Cinquecento ευχαριστημένη είμαι! Κι ακόμα περισσότερο με ποδήλατο ή πατίνι! Άλλωστε δε σκαμπάζω γρυ από αυτοκίνητα και δεν οδηγώ. Αλλά σ’αυτή τη χώρα το φτηνότερο αυτοκίνητο που κυκλοφορεί είναι Audi!! χωρίς πλάκα!).

Στο θέμα μας όμως. Παρκάραμε μετά κόπων και βασάνων και διακινδυνεύοντας να φάμε πρόστιμο ή να μας το σηκώσουν για παράνομη στάθμευση (το έχουμε πάθει άπειρες φορές! ευτυχώς αυτή τη φορά είμασταν τυχεροί! Μάλλον και οι μπάτσοι εκμεταλλεύτηκαν τον καλό καιρό και τρέξαν στις θάλασσες!), και κατευθυνθήκαμε στην παραλία. Τι ωραία που ήταν! Παιδάκια, σκυλάκια, όλος ο κόσμος χαμογελαστός, παγωτά, χαρταετοί, άνθρωποι που «λιάζονταν» φορώντας πουλόβερ, αλλά όχι παπούτσια (όλοι κάτασπροι, τι αστείοι που είναι!). Πετύχαμε την άμποτη, τα νερά είχαν τραβηχτεί, αποκαλύπτοντας κοχύλια, αλλά ακόμα και γαρίδες (ή κάτι τέτοιο τελοσπάντων, δεν είμαι σίγουρη, δεν τα ξέρω όλα αυτά τα θαλασσινά, δεν τα τρώω κιόλας, αλλά έμοιαζαν!), κι ένα σωρό σκυλάκια μουσκεύονταν στα νερά και μετά τινάζονταν καταβρέχοντας τα πάντα! Η απόλυτη συμφιλίωση ανθρώπου και φύσης. Χωρίς μαμάδες να ουρλιάζουν «Μην πλησιάζεις τη θάλασσα, θα ξανανέβουν τα νερά!» και «Μιχαλάκη, έλα να φας τον κεφτέ σου!». Απόλυτη ηρεμία και γαλήνη. Περιττό να σας πω ότι η μοναδική πηγή ηχορρύπανσης στην τεράστια σε μήκος και πλάτος παραλία, ήταν η γράφουσα…

Μετά πήγαμε για καφεδάκι και παγωτάκι και γκόφρα, και επιβεβαίωσα για άλλη μια φορά πως οι Φλαμανδοί είναι μακράν πιο χαμογελαστοί, ευγενικοί και ακομπλεξάριστοι από τους ψωνισμένους Βαλλώνους. Κατά την διάρκεια του καφέ, επιδοθήκαμε σε ένα αγαπημένο σπορ: κάναμε τους γέρους του Μάπετ, και σχολιάζαμε ό,τι κυκλοφορούσε στην παραλία: ανθρώπους, σκύλους, ποδήλατα και χαρταετούς! (χωρίς κακία, αλλά πώς να μην σχολιάσεις τα μελιτζανί ή πορτοκαλί μαλλιά 65αετούς κυρίας;;; Ή την τύπισσα που φοράει σορτς και μπότες με φούντες ΧΩΡΙΣ κάλτσες;; Πείτε μου, σας παρακαλώ! Άλλωστε, είπαμε, οι άνθρωποι εδώ είναι ακομπλεξάριστοι και χέστηκαν αν τους σχολιάζεις! Σιγά μην καταλάβαιναν ελληνικά άλλωστε -αν και γι’αυτό δεν πέρνω κι όρκο, έχω πετύχει μπόλικους που καταλαβαίνουν….).

Μετά κι άλλη βόλτα και πίσω, με μποτιλιάρισμα, μουσική στην διαπασών (γέλια, φωνές και χορό ακόμα μέσα στο αυτοκίνητο! τι κάνει ο άνθρωπος όταν πήζει στον αυτοκινητόδρομο….)… Παραλίγο να με κατεβάσει από το αυτοκίνητο ο καλός μου, όταν άρχισα να τραγουδάω ουρλιάζοντας το Ne me quitte pas (αλήθεια, έχει προσέξει κανείς τους στίχους; Τι έγραφε αυτός ο Brel!! Τρελή καψούρα! Τύφλα να’χουν τα σκυλάδικα! Δώστε βάση:

…εγώ θα σου προσφέρω
πέρλες βροχής φερμένες
από χώρες όπου δεν βρέχει
θα φτιάξω ένα σπίτι
όπου η αγάπη θα είναι βασιλιάς
όπου η αγάπη θα είναι νόμος
κι εσύ η βασίλισσα
…άσε με να γίνω ο ίσκιος του ίσκιου σου
ο ίσκιος του χεριού σου
ο ίσκιος του σκύλου σου….

ΕΛΕΟΣ δηλαδή!

Επιστρέψαμε. Νύχτωσε. Κι αύριο δουλειά… Πίκρα! Ως την Τετάρτη που ΤΑΡΑΝ! ΤΑΡΑΝ! φεύγω, πάω στη μαμά μου και στα υπέροχα γεμιστά της! Τσιριμπίμ, μπομ, μπομ!

Τα υπέροχα ριγέ καλτσάκια μου!

Καθ’οδόν… τα καταπράσινα λειβάδια της Φλάνδρας!

De Haan – Το Κοκοροχώρι!

Στην παραλία με πουλόβερ, αλλά χωρίς κάλτσες!

Τα νερά έχουν τραβηχτεί αποκαλύπτοντας… θησαυρούς.

Γουφ! Κάτι βρήκα!

Κι όμως, η φωτογραφία είναι από το Βέλγιο! Δεν λέω ψέμματα!!

Ένας γλάρος ποζάρει…

De Haan – Το Κοκοροχώρι! ένα «σπιτάκι» μπροστά στην θάλασσα…

Κάτι απογέματα, με καφέ και τσιγάρο…

…και μπύρα βεβαίως, βέλγικη!

Φλάνδρα, κά

Advertisements