Αντιπαθούσα τα μαθηματικά και μισούσα τους αριθμούς από μικρή. Ακόμα και τώρα, διαβάζοντας οποιοδήποτε κείμενο, προσπερνώ ενστικτωδώς τους αριθμούς, με ζαλίζουν. Μέχρι την Γ΄Γυμνασίου, τα κατάφερνα στα μαθηματικά -και γενικώς στα θετικά μαθήμτα- γιατί ο Κέρβερος πατέρας (Ηλεκτρολόγος του ΕΜΠ) δεν με άφηνε να μην τα διαβάζω -αλλά δεν τα χώνευα, και βέβαια οι καθηγητές μου το καταλάβαιναν, αλλά «επιβράβευαν την προσπάθεια και το ότι ήμουν καλό παιδί»!
Στην Α’ Λυκείου, γνώρισα τα Αρχαία και αποφάσισα πως ότι περιείχε αριθμούς, κλάσματα, δυνάμεις, μολ, άτομα, προπανικά οξέα, pH, δεκαδικούς, μιγαδικούς, εξισώσεις και ορίζουσες, δεν ήταν για μένα, ούτε κι εγώ γι’αυτά. Πήρα διαζύγιο μαζί τους και τα σχετικά εγχειρίδια παρέμεναν παρθένα και ανέγγιχτα μέχρι τις εξετάσεις στο τέλος της χρονιάς (ενίοτε και μετά από αυτές. (Δεν συνέβαινε βέβαια το ίδιο με τα αντίστοιχα λυσάρια, όλα κι όλα, τις ασκήσεις τις έλυνα πάντα -δηλ. τις αντέγραφα από το λυσάρι με ωραία και καθαρά γράμματα! Ποιος θα μπορούσε να με κατηγορήσει ότι πήγα αδιάβαστη;)
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, στο τέλος της Β’ Λυκείου, παραμονές εξετάσεων στη Φυσική, εγώ αντί να διαβάζω Lavoisier-Laplace, διάβαζα Isabel Allende. Προφανέστατα, πάτωσα στις εξετάσεις!
Πάντα, βέβαια με έσωζαν τα 19άρια και 20άρια στα Αρχαία, Ιστορία και Έκθεση κι ήξερα πως δεν κινδύνευα να μείνω, οπότε εκ του ασφαλούς αγνοούσα επιδεικτικά τα θετικά μαθήματα.
Θυμάμαι χαρακτηριστικά, στην Β’ Λυκείου, στη Φυσική, κάναμε Ηλεκτρισμό στο Α’ και Β’ τρίμηνο (6 μήνες τον παλεύαμε αυτόν το δόλιο τον Ηλεκτρισμό). Η καθηγήτρια (μια άγια γυναίκα) ήξερε πολύ καλά πως θα ήταν άδικος κόπος να με εξετάσει και δεν το έκανε, μέχρι το τέλος του τριμήνου, όπου αναγκαστικά έπρεπε να αντιμετωπίσει την μνημειώδη άγνοιά μου, για να μου βάλει ένα βαθμό. Με σηκώνει, λοιπόν στον πίνακα. Τα γόνατά μου είχαν λυθεί, έτρεμα σαν το ψάρι, είχα κοκκινήσει, πρασινίσει. Όπως, ίσως οι πιο σχετικοί με το άθλημα, θα γνωρίζουν, βασικός νόμος στον ηλεκτρισμό είναι ο νόμος του Coulomb. Τι λέει ο νόμος, θα σας γελάσω, αλλά ήταν σημαντικός, γι’ αυτό είμαι απόλυτα βέβαιη!
Είπε, λοιπόν, η κακομοίρα η Φυσικός να μου βάλει κάτι εύκολο, για να μου δώσει το 10αράκι μου και να ησυχάσουμε κι εγώ κι αυτή…

-Γράψε μας το νόμο του Coulomb, παιδί μου.
-Ε… του… κου… ποιανού;
-Το νόμο του Coulomb!
-Ποιος είναι ο κύριος;

Απελπίστηκε η καθηγήτρια με κοίταξε με απόγνωση και απέραντη θλίψη και δε μου ξανααπηύθυνε το λόγο μέχρι το τέλος της χρονιάς.
Μετά, γλίτωσα. Στην Γ’ Λυκείου, δεν είχαμε κανένα από αυτά τα σατανικά μαθήματα που περιλαμβάνουν αριθμούς. Αφοσιώθηκα κι εγώ στα ρήματα, τις δοτικές, τους εμπρόθετους προσδιορισμούς και τα απαρέμαφατα, έβλεπα τον Οιδίποδα και τον Καποδίστρια στον ύπνο μου κι ήμουν απόλυτα ευχαριστημένη.
Μετά, πέρασα στην Φιλοσοφική, κι όλες οι ψευδαισθήσεις που είχα για το Πανεπιστήμιο, διαλύθηκαν εν μία νυκτί. Ναός της γνώσης, πεδίο ζύμωσης, το πιο προοδευτικό κομμάτι της κοινωνίας, ανοιχτά πνεύματα, η Σχολή των Μουσών (μη γελάτε, το λέει στον όρκο, όταν αποφοιτούμε: «εν τω ιερω τούτω των Μουσών τεμένι…») και δεν συμμαζεύται… Κολοκύθια!
Νόμιζα πως θα μάθαινα κι άλλα αρχαία, αλλά στο Α’ έτος, είχαμε έναν άσχετο στα Αρχαία, που εμείς οι πρωτοετείς (που τα είχαμε και φρέσκα), τον διορθώναμε στις καταλήξεις των ρημάτων!!

Προς το τέλος του Β’ έτους, η κολλητή μου από τη Σχολή, τα ‘φτιαξε με ένα παιδί από το Φυσικό. Γαμώ τα άτομα ο Δ., ήταν και μουσικός, δωστου κιθαροβραδιές, ειδυλλιακά τριήμερα στην Πάρο και στο Πήλιο, όλοι μαζί, γνωρίσαμε και την παρέα του, που ήταν όλοι μουσικοί και σπούδαζαν ή φυσική ή μαθηματικά.
Πώς γίνεται, αναρωτιόμουν η αδαής, να είσαι μουσικός και να σου αρέσουν τα μαθηματικά…. Τόσα ήξερα, τόσα έλεγα!
Μια μέρα λοιπόν, είχαμε πάει για καφέ με το Δ. στο Τιθόρα, στα Πατήσια (υπάρχει ακόμα άραγε αυτό;), και του έθεσα το μεγάλο ερώτημα.
-Δεν ντρέπεσαι και σπουδάζεις και Ιστορία και ξέρεις κι Αρχαία, υποτίθεται!
Κόλωσα βέβαια! Να μου τη βγαίνει ο ΦΜΣάριος, αν είναι δυνατόν!
Και μου εξήγησε το προφανές: την μεγαλειώδη σχέση Μαθηματικών, Γλώσσας (Σύνταξης) και Μουσικής. Και περάσαμε 4 ώρες, να μου εξηγεί Μαθηματικά, Φυσική, Αστρονομία, Μουσική και άλλα τέτοια! Και γοητεύτηκα, γιατί τα έλεγε απλά και πολύ όμορφα κι ήταν συναρπαστικά όλα αυτά!

Πέρασαν τα χρόνια, έφυγα από την Ελλάδα, ξέχασα και τα Μαθηματικά (χώρισε κι η κολλητή μου από τον Δ. κι έχασα την πηγή πληροφόρησης). Και πριν από μερικούς μήνες, έπεσε στα χέρια μου το Θεώρημα του Παπαγάλου. Το βιβλιο είναι συναρπαστικό μυθιστόρημα, με πολλά στοιχεία μυστηρίου και περιπέτειας και ανατρεπτική κατάληξη! Και ο συγγραφέας είναι μαθηματικός, αλλά έχει εξαιρετική πένα
Και αποτελεί επιτομή της Μαθηματικής επιστήμης! Λάτρεψα τα Μαθηματικά τόσο πολύ, που άρχισα να αναρωτιέμαι μήπως είχα πάρει τη ζωή μου λάθος και τι ήθελα κι έφαγα 5 χρόνια από τη ζωή μου στο κοτέτσι (την Φιλοσοφική).
Περισσότερες πληροφορίες, θα βρείτε εδώ στα γαλλικά, και εδώ στα ελληνικά.

Περιττό δε, να πω ότι, μετά από εκείνη την συζήτηση με τον Δ. στο Τιθόρα, και καθώς έκανα ιδιαίτερα σε γυμνασιόπαιδες και λυκειόπαιδες,σε όποιο βλαστάρι μου έφερνε ως επιχείρημα «Δεν καταλαβαίνω αρχαία, εγώ είμαι μαθηματικό μυαλό», ανέπτυσσα πλήρη και αναλυτική επιχειρηματολογία, μέχρι να το κάνω να ομολογήσει «εντάξει, βαριέμαι να διαβάσω»!

Advertisements