Το παρακάτω κείμενο γράφτηκε μετά την εκδρομή μας στο Βερολίνο, το Σεπτέμβριο. Ήταν η ηλεκτρονική μου απάντηση σε μια φίλη που με ρώτησε αθώα «πώς τα περάσατε στο Βερολίνο;» κι εγώ ενθουσιασμένη από το ταξείδι, έγραψα ολόκληρη ανταπόκριση, τύπου Μάγια Τσόκλη! Κάτι σαν τα Ταξειδεύοντας του Καζαντζάκη, στο λιγότερο λογοτεχνικό τους!

Καλή ανάγνωση!
Berliner Dom

Τον Σεπτέμβριο του 2005 περάσαμε ένα σαββατοκύριακο στο Βερολίνο, το οποίο λάτρεψα και θέλω πολύ να ξαναπάω. Είναι μια καταπληκτική πόλη, με χίλια πράγματα που μπορείς να δεις και να κάνεις, με άπειρες αντιφάσεις (εμένα μου αρέσουν πολύ οι αντιφατικές πόλεις, μάλλον αυτός είναι και ο λόγος που αγαπώ την Αθήνα), και ένα σωρό εικόνες να δεις και να ανακαλύψεις! Είχαμε μόνο δυο μέρες και κάτι στην διάθεσή μας, αλλά κάναμε αρκετά πράγματα.Το πρώτο βράδυ, όταν φτάσαμε, πήγαμε στο café Moskva, στην Karl Marx Allee (δυο βήματα από το ξενοδοχείο μας, το οποίο βρισκόταν στο Ανατολικό Βερολίνο,στο Prenzlau Berg. Το Ανατολικό Βερολίνο είναι και το πιο ενδιαφέρον, περιλαμβάνει όλη την παλιά πόλη και τα περισσότερα ιστορικά σημείο –και το Δυτικό έχει βέβαια το Παλάτι του Keiset και άλλα ενδιαφέροντα προς επίσκεψιν μέρη). Αυτό ήταν το καφέ στο οποίο σύχναζαν οι Αparatchnik της KGB και οι κατάσκοποι της Stasi, επί κομμουνισμού, και τώρα είναι πολύ της μόδας, αλλά είναι πολύ ωραίο, έχει πολύ και ωραίο κόσμο, ενδιαφέρουσα μουσική και πολύ ανάμεικτη ατμόσφαιρα. Το Σάββατο ξυπνήσαμε κάπως αργά, και περπατήσαμε από το Hackescher Markt μέχρι την Πύλη του Βραδεμβούργου (όλη την  Unter den Linden, που είναι σαν την Champs Elysées στο Παρίσι), και είδαμε όλα τα ιστορικά κτήρια, την Αγορά, την Βιβλιοθήκη, το Πανεπιστήμιο. Η Hackescher Markt είναι ένα καταπληκτικό πράγμα: μια εσωτερική αγορά, γεμάτη μικρά δρομάκια και στοές, προσβάσιμες μόνο από τους πεζούς, με μαγαζιά, καφέ κλπ, η οποία κατά κάποιον τρόπο διαμορφώνεται με έναν άναρχο τρόπο από τους εσωτερικά ακάλυπτους χώρους των γύρω κτηρίων.

Το βράδυ κάναμε μια τεράστια βόλτα σε αυτό που θα αποκαλούσαμε καρδιά του Ανατολικού Βερολίνου, δλδ όλη την Karl Marx Allee (όπου βρήκαμε και προτομή του Μαρξ, προφανώς ξεχασμένη), και όπου είχαμε την χαρά να απολαύσουμε εξαίρετα δείγματα σοσιαλιστικής αρχιτεκτονικής -boxes, boxes, boxes-, αλλά πραγματικά είναι εντυπωσιακό μέρος, γιατί έχει πεζοδρόμιο από κάθε πλευρά περίπου 10 μέτρα και 4 λωρίδες για κάθε ρεύμα κυκλοφορίας , όπερ σημαίνει ότι όλος ο δρόμος έχει φάρδος 40 μέτρα τουλάχιστον. Φτάσαμε προς το τέλος της, στην ζώνη με τα μπαρ και την βραδυνή ζωή, αλλά ήμασταν τόσο εξουθενωμένοι που απλώς τα είδαμε και μετά πήγαμε για ύπνο.

 

Την Κυριακή το πρωί, ανεβήκαμε στον Πύργο της Τηλεόρασης (Fernsehturm, σοσιαλιστικής περιόδου), ο οποίος έχει ύψος περίπου 205 μέτρα και μπορείς να φτάσεις μέχρι την κορυφή του, από όπου έχεις θέα σε όλη την πόλη: σοσιαλιστικού τύπου αρχιτεκτονική συνδυασμένη με ένα απέραντο εργοτάξιο σε όλο του το μεγαλείο. Φανταστική θέα, ειλικρινά και εγώ λάτρεψα την πόλη βλέποντάς την έτσι!Μετά πήγαμε στην Marienkirche, εκκλησία του 13ου αι. , τεράστια, σήμερα προτεσταντική, άρα όχι ιδιαίτερα όμορφη ούτε διακοσμημένη, αλλά διαθέτει μια πολύ εντυπωσιακή τοιχογραφία με τίτλο «Ο χορός των Νεκρών». Κατόπιν, ακολούθησε επίσκεψη στο Bergamon museum, το οποίο βρίσκεται στο νησί των Μουσείων (Museeninsel, λέγεται έτσι γιατί είναι ένα νησάκι, στην μέση του ποταμού Spree, όπου έχουν στεγάσει μόνον μουσεία). Απ’έξω μας υποδέχτηκε κονσέρτο υπαίθριο με όλους τους μουσικούς ντυμένους όπως στις αρχές του 19ου αι. Το μουσείο είναι απίστευτο. Έχουν μεταφέρει και επανατοποθετήσει μέσα σε αίθουσα όλον τον βωμό της Περγάμου, δλδ ένα ολόκληρο κτήριο με σκαλιά, περίβολο, αγάλματα κλπ, επίσης, μια είσοδο από τα τείχη της Βαβυλώνας, ολόκληρη, καθώς και μία από τις εισόδους στην αγορά της Μιλήτου και ένα Ναό από την Σικελία. Υπάρχουν επίσης θραύσματα από τρεις άλλους αρχαίους ναούς της Μικράς Ασίας. Στον πρώτο όροφο υπάρχει και έκθεση ισλαμικής τέχνης.Βγαίνοντας, κάναμε βόλτα στο ποτάμι και στο Nikolaiviertel, ένα μικρό συνοικισμό μέσα στο κέντρο, πεζοδρομημένο, με αναπαλαιωμένα κτήρια εποχής –η αναπαλαίωση επί κομμουνισμού-, κτήρια ροκοκό και δύο πολύ όμορφες εκκλησίες. Η γειτονιά δεν είναι κάτι το εξαιρετικό, αλλά είναι πανέμορφη και ανθρώπινη. Στο κέντρο μιας μεγαλούπολης, νιώθεις σαν να βρισκόσουν σε ένα χωριουδάκι. Περάσαμε και από το Marx Engels forum, ένα πάρκο με ένα τεράστιο άγαλμα των δύο φιλοσόφων στην μέση, κοντά στο Κόκκινο Δημαρχείο (κατασκευάστηκε προ κομμουνισμού και ονομάζεται έτσι επειδή είναι φτιαγμένο από κόκκινα τούβλα).Θα θέλαμε να είχαμε κάνει μια μεγαλύτερη βόλτα στο Prenzlau berg, κοντά στο ξενοδοχεία μας, μια γειτονιά με πολύ όμορφα και καλοδιατηρημένα κτήρια, αλλά δεν προλάβαμε δυστυχώς. Rotes Rataus

Στον δρόμο προς το αεροδρόμιο, σταματήσαμε στην Warschaustrasse, για να δούμε το East Side Gallery, ένα τεράστιο κομμάτι του Τείχους, μήκους περίπου 1,5 χλμ, όπου διάφοροι καλλιτέχνες και γκραφιτίστες έχουν ζωγραφίσει ό,τι τους έλεγε η έμπνευσή τους –ορισμένα είναι αληθινά αριστουργήματα, κάποιο απεικονίζει την Πύλη του Βραδεμβούργου και κάποιο άλλο στο περίφημο φιλί BrejnevHockener.
Καθώς βρεθήκαμε στο Βερολίνο, αμέσως μετά τις εκλογές, απαθανατίσαμε και μερικές προεκλογικές αφίσες!

 

Κατόπιν, πήγαμε στο Reichstag (το διάσημο Κοινοβούλιο με τον γυάλινο θόλο), περάσαμε λίγο από το Tiergarten (πρώην Ζωολογικός Κήπος, νυν υπερμεγέθες πάρκο) και καταλήξαμε στην Potsdamer Platz, η οποία επί Τείχους ήταν νεκρή ζώνη, αλλά σήμερα αποτελεί μια πολύ μοντέρνα περιοχή μεμ κτήρια από μέταλλο και γυαλί, πολύ φουτουριστικά –εκεί γίνεται και το Φεστιβάλ Κινηματογράφου. Στο σημείο αυτό, σώζεται και ένα μικρό τμήμα του Τείχους, μάλιστα από το σημείο ξεκίνησαν να το γκρεμίζουν. Τώρα είναι μνημείο, το οποίο συνοδεύεται από πίνακες με ιστορικά στοιχεία και πληροφορίες. Κοντά σε αυτό βρίσκεται και το βάθρο από ένα άγαλμα του Liebknecht, το οποίο έχουν αποκαθηλώσει, επαναφέρει και τώρα πλέον αφαιρέσει. Σε ένα τμήμα του Τείχους που σώζεται κοντά εκεί μια κοπέλα έχει φτιάξει ένα γκράφιτι που λέει «Δεν βρήκα την ελευθερία ούτε από τη μια ούτε από την άλλη πλευρά αυτού του Τείχους», το οποίο μου φάνηκε θλιβερά όμορφο.

Ακολούθησε στάση για καφέ στην Friedrichstrasse, την καρδιά την αγοράς, και μετά, στο δρόμο προς το εστιατόριο (όπου επρόκειτο να φάμε επιτέλους), σταματήσαμε για να δούμε την Πρώσικη Βουλή, όπου εδρεύει σήμερα το Bundesrat, η Βουλή των Αντιπροσώπων των Länder. Εκεί ήταν όπου ο Χίτλερ είχε χτίσει όλα τα κρατικά κτήρια του Γ’ Ράιχ και σήμερα είναι σαν τόπος μνήμης της εποχής αυτής, με ιστορικά στοιχεία, φωτογραφίες και ντοκουμέντα (γραμμένα μόνο στα γερμανικά).Ακολούθησε δείπνο σε παραδοσιακή ταβέρνα, που υπάρχει από το 1621, με πολύ καλό φαγητό και ευχάριστη ατμόσφαιρα.

Advertisements