Δεν ξέρω, για την Ελλάδα, αλλά στο Βέλγιο, σίγουρα δεν υπάρχει κράτος (χε!). Και σαφέστατα, δεν υπάρχει κυβέρνηση.

Έτσι, λοιπόν, κι εμείς, καταφεύγουμε για λίγες μέρες σε βορειότερα κλίματα, σε πιο οργανωμένα κράτη, σε κυβερνώμενες πολιτείες. Θα δοκιμάσουμε να λάβουμε τον χαρακτηρισμό του “πολιτικού πρόσφυγα” (εδώ διώχνουν τους Βαλλόνους από το Βέλγιο, εμάς θα κρατήσουν;).

Αν δεν τα καταφέρουμε, τουλάχιστον θα προσπαθήσουμε να ευχαριστηθούμε μερικές όμορφες μουσικές.

Αν αποφασίσουμε τελικά να επανέλθουμε στο καθεστώς ακυβερνησίας και ανασφάλειας, θα τα πούμε σε λίγες μέρες!

(Πάνω. το πανέξυπνο χτεσινό εξώφυλλο της Soir -και κάτω η -επίσης χτεσινή- γελειογραφία του Kroll).

Από την Παρασκευή 11 Ιουλίου και μέχρι τις 20 του μήνα, οι Βρυξέλλες αναβιώνουν την μεσογειακή παράδοση των θερινών σινεμά -παρά την αναντιστοιχία των καιρικών συνθηκών. Σε δέκα διαφορετικά -και παραγνωρισμένα- σημεία της πόλης, προβάλλονται ευρωπαϊκές ταινίες σε ανοιχτούς χώρους ειδικά διαμορφωμένους -όπως το αίθριο ενός πολιτιστικού κέντρου, μια πλατεία ή ένα παρκάκι.

Η ιδέα είναι να δωθεί η ευκαιρία στους κατοίκους της πόλης να βρεθούν σε γωνιές της που δεν θα επισκέπτονταν αλλιώς, και να νιώσουν για λίγο πως ζουν κάπου στο νότο. Παράλληλα, δίνεται η ευκαιρία να προωθηθεί ο ευρωπαϊκός/μεσογειακός κινηματογράφος και να αναβιωθεί ένα μεσογειακό έθιμο, που ακόμα και στο νότο σιγά σιγά χάνεται. Όλα αυτά θα ήταν ιδανικά, αν δεν χρειαζόταν να ανοίγουμε και τις ομπρέλες μας στο μέσον της προβολής!

Η πρώτη ταινία που είδαμε ήταν η γαλλο-λιβανέζικη παραγωγή Caramel της Nadine Labaki. To Caramel -όχι άδικα- θεωρήθηκε η λιβανέζικη “Πολίτικη Κουζίνα”. Η λογική είναι παρόμοια, αλλά η οπτική γωνία σαφώς πιο γυναικεία. Η ταινία παρουσιάζει με αρκετή ευαισθησία και χιούμορ τις ζωές και τις ανησυχίες τεσσάρων γυναικών μέσα στα πλαίσια ενός Ινστντούτου ομορφιάς στην Βηρυττό. Μέσα από τις ιστορίες τους ζωντανεύουν τα ντόπια έθιμα, συνήθειες και νοοτροπίες, η αλληλοεμπλοκή των τριών θρησκειών που συνυπάρχουν στον Λίβανο, η σύγκρουση των παραδόσεων με τις επιθυμίες των νέων ανθρώπων: η Λαγιάλ είναι μαρωνίτισσα και ερωτευμένη με έναν παντρεμένο. Όλη της ζωή εξαρτάται από τα απρόσμενα τηλεφωνήματά του και από τα δικά της στα οποία εκείνος δεν απαντά. Η Νισρίν είναι μουσουλμάνα και ετοιμάζεται να παντρευτεί, αλλά δεν ξέρει πώς να διορθώσει το πρόβλημα της χαμένης παρθενιάς της. Η Ρίμα είναι αγοροκόριτσο και προσπαθεί να κρύψει την έλξη της για τις γυναίκες. Η Τζαμάλ φοβάται τα χρόνια που περνούν και η Ρόζα αρνείται να ζήσει, έχοντας αφιερώσει όλη της την ζωή στην φροντίδα της μεγαλύτερης και ημίτρελης αδερφής της.

Παράλληλα με αυτές τις ιστορίες, παρακολουθούμε την καθημερινότητα της Βηρυττού, χωρίς άμεσες αναφορές στα πολιτικά προβλήματα -αν και αυτά αναδύονται με βουβό τρόπο μέσα από τις εικόνες. Η ταινία είναι πολύ τρυφερή, απλή, όσο και ανθρώπινη: πολύ μεσογειακή. Πολύ όμορφη είναι η μουσική επένδυση, ενώ παράλληλα είναι χαρακτηριστικό το πηγαίο χιούμορ της σκηνοθεσίας.

Προσωπική παρατήρηση: οι Λιβανέζες είναι μακράν οι πιο όμορφες γυναίκες της Μεσογείου.

Η δεύτερη ταινία που είδαμε είναι το Exils, με τον (γνωστό από το Auberge espagnole και το Poupées russes) Romain Duris και την αλγερινής καταγωγής βελγίδα Lubna Azabal. Δυο νέοι αλγερινής καταγωγής ξεκινούν από την Γαλλία, για να κάνουν ένα road trip/προσκύνημα στον τόπο καταγωγής των οικογενειών τους: το Αλγέρι. Ο παππούς του Ζάνο ήταν ένας αντι-αποικιοκράτης Γάλλος που πολέμησε με τους Αλγερινούς εναντίον των Γάλλων υπέρ της ανεξαρτησίας της Αλγερίας. Η τιμωρία όσων είχαν επιλέξει αυτή την στάση στον πόλεμο της Αλγερίας, όταν δεν ήταν ο θάνατος, ήταν η εξορία. Η οικογένεια του Ζάνο δεν κατάφερε ποτέ να επιστρέψει στο Αλγέρι. Η Ναϊμά από την άλλη είναι αλγερινή, γενημένη στην Γαλλία, αλλά χωρίς καμία αναφορά στην χώρα καταγωγής της. Δεν μιλά αραβικά, ζει στους δρόμους από τα 14 χρόνια της και δεν νιώθει ούτε αλγερινή, ούτε γαλλίδα: μια κοπέλα χωρίς πατρίδα, χωρίς θρησκεία, χωρίς καταγωγή, ένα περιθωριακό πλάσμα που δεν ανήκει πουθενά και δεν έχει κανένα σημείο αναφοράς.

Οι δυο νέοι ταξιδεύουν με τα πόδια, μέσω Ισπανίας, περνούν χιλιάδες περιπέτειες, συγκρούονται μεταξύ τους, αλλά τελικά φτάνουν στο Αλγέρι για να βρουν, ο ένας το διαμέρισμα του παππού του, απαράλαχτο, όπως το ήξερε από τις οικογενειακές φωτογραφίες -ενώ η άλλη βρίσκει τελικά ένα παρελθόν, ρίζες για να βασίσει την από δω και πέρα ζωή της.

Η ταινία είναι ένα road movie, χωρίς συναισθηματισμούς, πολύ ρεαλιστικό, αλλά αρκετά φλύαρο σε πολλά σημεία, και αρκετά φλου σε κάποια άλλα. H Azabal είναι πολύ καλή, ενώ ο Duris έχει υπάρξει και καλύτερος. Σε κάθε περίπτωση, η ταινία προσφέρει μια πολύ καλή εικόνα της Αλγερίας σήμερα (με αναφορές στον πολύνεκρο σεισμό, στην θρησκευτική πραγματικότητα, στα πολιτικά και κοινωνικά προβλήματα, αλλά και στην φτώχεια) και θίγει ρεαλιστικά τα σημεία προβληματισμού σε σχέση με τη χώρα.

Όσοι έχετε απομείνει στο Βρυξελλοχώρι, έχετε την ευκαιρία να δείτε άλλες οκτώ ταινίες.

___________________________________
*faire son cinema είναι η γαλλική έκφραση που μεταφορικά σημαίνει “παίζω θέατρο”.

ότι στην άκρη του ουράνιου τόξου, κρύβεται ένας θησαυρός.

Εμείς εδώ στο Βρυξελλοχώρι, θεωρήσαμε απλά “θησαυρό”, το γεγονός ότι για λίγο σταμάτησε η βροχή!

Οι φωτογραφίες είναι από το κροτοπαραθύρι, το βράδυ της Πέμπτης, κατά τις 10 και κάτι.

Χιλιάδες κόσμος, δύο σκηνές με ζωντανό πρόγραμμα και μία επιπλέον με dj, ένα σωρό περίπτερα και μικρομάγαζα, απρόσμενα καλή οργάνωση, τρομερό κέφι (παρά τη βροχή) -οι πρώτες μας εντυπώσεις! Εν ολίγοις, περάσαμε άψογα!

[έχω ένα θεματάκι με το γιουτούμπι, και έτσι το ποστ θα ανανεωθεί αργότερα.]

Το φεστιβάλ άνοιξε με βροχόπτωση και χωρίς φωτογραφική μηχανή. Έτσι, είδαμε το Lenny Kravitz φορώντας αδιάβροχα -χωρίς να ενθουσιαστούμε. Αντιθέτως, περάσαμε πολύ καλά με τους REM, οι οποίοι παίξανε μιάμιση ώρα και γενικά ήταν ξεσηκωτικοί. Ο Michael Stipe καταφέρνει να φτιάξει ατμόσφαιρα σχεδόν χωρίς να κινείται! Πάρα πολύ ωραία η αναμετάδοση στα video walls, με πανέξυπνο μοντάζ και γραφικά. Και βέβαια, REM είναι αυτοί, δεν χρειάζονται θέαμα για να στηρίξουν την μουσική τους.

Όλα τα λεφτά ήταν η δεύτερη μέρα: πάρα πολύ καλοί οι Verve, ιδού και οι αποδείξεις:

Ο Neil Young τραγουδάει ακόμα στα 63 του χρόνια, αν και, κατά την ταπεινή μου γνώμη, ένας μουσικός πρέπει να ξέρει πότε να σταματήσει να παίζει.

Στα μισά του live του κ. Young, μεταφερθήκαμε στην διπλανή σκηνή, όπου οι Hot Chip ξεσήκωναν τα πλήθη των 16χρονων που τους παρακολουθούσαν και ήξεραν απ’έξω όλους τους τους στίχους. Πάρτε μια ιδέα από το γιουτούμπ:

Και μετά, έγινε της τρελής! O Moby μας έστησε για περίπου ένα μισάωρο, αλλά άξιζε τον κόπο. Έπαιξε σχεδόν δύο ώρες και ήδη από τα πρώτα δευτερόλεπτα έφτιαξε την πιο καταπληκτική ατμόσφαιρα που έχω δει σε live. Για την ακρίβεια, αυτό που γινόταν ήταν ένα πάρτυ με 60 χιλιάδες κόσμο. Με τη βοήθεια δύο ντράμερ και την καταπληκτικής του τραγουδίστριας, ο τύπος μιξάρει, παίζει ντραμς και ηλεκτρική κιθάρα, τραγουδάει, χορεύει και όλα αυτά ακατάπαυστα (ενίοτε και ταυτόχρονα). Μετά από αυτό, αναθεωρώ τις απόψεις μου για το τι είναι ένα καλό live. Και σημειώνω ότι σιχαίνομαι τα κλαμπ και την μουσική που παίζεται στα κλαμπ. Το live του Moby όμως είναι κάτι ανπανάληπτο. Πολύ καλή η αναμετάδοση από τα video walls, αλλά ποιος νοιαζόταν; Όλος ο κόσμος χόρευε! Εδώ δείτε τι έγραψε ο ίδιος.

Πολύ καλές στιγμές το Feeling so real, το Natural blues, το Honey, το Porcelain και βέβαια τα Slipping away και Lift me up. Γι’αυτά δεν έχουμε πειστήρια -χορεύαμε!

Χρωματιστές γαλότσες: το trend του φεστιβάλ!

Animal rulzzzz!

Μετά από πολλές μπύρες…

χε, χε, χε!

Η τρίτη μέρα ήταν βροχερή, αλλά εμείς φτάσαμε όταν κλείσαν οι ουρανοί, αφήνοντας πίσω τους ένα λασπερό τοπίο.

Πρώτα ανακαλύψαμε την KT Tunstall, η οποία ήταν πολύ καλή. Ωραία φωνή, πολύ καλές μελωδίες, όχι πρωτότυπη, αλλά εύχαρις παρουσία!

Όταν άρχισε να γίνεται slow και μελαγχολική, περάσαμε δίπλα, στον Ben Harper: ψιλο-reggae κατάσταση, θεϊκός ο μπασίστας και περσόνα ο ντράμερ!

Στη συνέχεια, -μετά από μια μικρή στάση, για να πάρουμε δυνάμεις- μεταφερθήκαμε στους Gnarlis Barkley: πολύ κέφι και ενθουσιασμός (ενώ κάναμε και γνωριμίες!).

Ο βασικός μας στόχος για την τρίτη μέρα, όμως, ήταν το κλείσιμο: οι Radiohead. Μετά το απαραίτητο λουκάνικο, κατευθυνθήκαμε προς την σκηνή, όπου γινόταν το αδιαχώρητο. Η πλειονότητα των θεατών είχαν ήδη αγγίξει το τριψήφιο νούμερο σε κατανάλωση μπύρας και δεν ήταν πολύ ήρεμοι, γεγονός που αντιμετωπίστηκε με διαδοχικές μετατοπίσεις. Όμως, οι Radiohead ήταν μια σκέτη απογοήτευση. Καμία επικοινωνία με τον κόσμο, υπερβολικά πολύ ψάξιμο και χάσιμο, υπερφίαλο στήσιμο στο video wall. Οι τύποι παίζανε για την πάρτη τους, πράγμα αρκετά ενοχλητικό, όταν μπροστά τους είναι συγκεντρωμένοι πάνω από 70 χιλιάδες θεατές. Κορυφαία στιγμή το Lucky. Λίγο μετά, σημειώθηκαν μαζικές αποχωρήσεις, μεταξύ των οποίων και η -σταδιακή- δική μας.

Πάλι καλά που απολαύσαμε τα άλλα σχήματα.

αντίο Kitty!

χωρίς περαιτέρω σχολιασμό.

Τα μπαλόνια της έκθεσης που φιλοξενείται από το Bozar αυτές τις μέρες. Η είσοδος στην έκθεση είναι ελεύθερη με την επίδειξη του εισιτηρίου του Werchter. Το μπλουζάκι της έκθεσης φορούσε ο Moby στο live του.

Την τελευταία μέρα φτάσαμε αργά και φύγαμε νωρίς -κατόπιν της τριήμερης εξουθένωσης, και δεδομένης της εργάσιμης επαύριον, λογικό. Έτσι κι αλλιώς δεν θα βλέπαμε τους dEUS που έπαιζαν στα μαύρα μεσάνυχτα (κυριολεκτικά), οπότε είπαμε να δοκιμάσουμε καινούρια ακούσματα και αποζημιωθήκαμε.

Κλασικού τύπου οι Raconteurs ξεσήκωσαν τα πλήθη:

Για πολύ λίγο περάσαμε από τους Grinderman, αλλά δεν επιμείναμε και πολύ στο άκουσμα “μεταίχμιο 70s-80s” με ανάλογο λουκ!

Αντιθέτως, ενθουσιαστήκαμε (και μαζί μας καμιά 60αριά χιλιάδες άλλοι) με τους Kaiser Chiefs, οι οποίοι στα πρώτα 30 δευτερόλεπτα είχαν φτιάξει ατμόσφαιρα πάρτυ! Πολύ καλή βρετανική ροκ και τρομερή επικοινωνία με τον κόσμο: ό,τι χρειάζεται ένα καλό live!

Άντε και του χρόνου!

Επιτυχής επιχείρηση διάσωσης γατιού, αποκεκλεισμένου στα ψηλά!

Ένα από τα camping sites του φεστιβάλ.

Εδώ θα βρείτε την ανταπόκριση της Soir, και σχόλια από όσους παρέστησαν.

Τετάρτη 2 Ιουλίου, ώρα 17.10 τοπική

“Τι καλά, σήμερα θα την κάνω νωρίς, έχω και μάθημα στις 18.30. Να, αυτό εδώ τελειώνω κι έφυγα”.

ώρα 17.15, βυθισμένη στο κείμενό μου -ντρρρρρρινννν!

“αχα, εντάξει, ας κάνω κι αυτό μόλις τελειώσω με το κείμενο και μετά την έκανα”.

ώρα 17.30, κείμενο και χαμαλίκι (απότοκο τηλεφωνήματος) τελειωμένα και το αφεντικό φευγάτο.

‘Αντε, ώρα να την κάνω. Αλλά για να ρίξω μια ματιά στο out tray του αφεντικού. (πώς σχηματίζουμε το smiley του αυτοφασκελώματος;)

ώρα 17.45, Φ Ε Υ Γ Ω ! Να αφήσω το κείμενο στον Ψ συνάδελφο, να χαιρετήσω την Χ συνάδελφο απέναντι μόνο γιατί αύριο και μεθαύριο έχω * Α Δ Ε Ι Α * ! -και μετά την έκανα!

Χμμ… πρέπει να της στείλω με mail εκείνο το $%^&$%*$. Άντε, πάλι να ανοίγω τον υπολογιστή.

ώρα 17.55, στο δρόμο προς την έξοδο, πετυχαίνω την Ζ συνάδελφο -τελευταία συνεννοήση και… την έκανα.

ώρα 18.05, στην έξοδο του κτηρίου (τέσσερις όροφοι πιο κάτω) “Ααααααχ, ξέχασα τα γυαλιά ηλίου”.

ώρα 18.10, στην πόρτα του γραφείου, βρίσκω το κείμενο με τις διορθώσεις… ααααααργκκκκκκκ… πρέπει να συνεννοηθώ με τον συνάδελφο.

ώρα 18.15, ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΕΚΤΟΣ ΚΤΗΡΙΟΥ! “Ααααααχχχ, σε ένα τέταρτο αρχίζει το μάθημα, θα αργήσω…”

Πέμπτη 3 Ιουλίου, ώρα 00.05 τοπική

Συμπεράσματα:

1. αποκλείεται να φύγω ever από το γραφείο προτού αλέκτωρ λαλήσει 18.00. scheisse!

2. αποκλείεται να καταφέρω ever να πάρω άδεια, χωρίς να κάνω υπερωρίες την προηγουμένη.

* * *

ΑΛΛΑ!

Από αύριο ως και την Κυριακή θα είμαι εδώ!

UPDATE

Προσπαθούμε να βρούμε πώς μπορούμε να φτάσουμε στο Werchter. Θέλουμε να αποφύγουμε να πάρουμε αυτοκίνητο, αλλά το τελευταίο τρένο από τη Leuven (την πλησιέστερη στο Werchter πόλη) φεύγει στις 00.07. Αυτό δεν παίζει, διότι έτσι χάνουμε τους REM και τους Chemical Brothers.

Αποφασίζουμε λοιπόν, να πάρουμε αυτοκίνητο ως τη Leuven και μετά να κάνουμε χρήση των shuttle bus που συνδέουν την πόλη με τον χώρο του φεστιβάλ. Guess what? Η υπηρεσία αυτή προσφέρεται από το φλαμανδικό οργανισμό μεταφορικών μέσων (or whatever De Lijn is) και η ιστοσελίδα είναι διαθέσιμη μόνο στα ολλανδικά!!!

Same old story. Welcome to Belgium ρε π***στη μου!!!

Όπως μας πληροφορεί η μοναδική αγγλόφωνη μπροσούρα που βρέθηκε επί τόπου, γύρω από το όμορφο Βρυξελλοχώρι, υπάρχει μια “πράσινη ζώνη”, γεμάτη πάρκα, κάστρα και δάση. Καθώς η πρώτη μας επαφή με αυτή την περιοχή ήταν ιδιαίτερα ευχάριστη και αναζωογονητική, θελήσαμε να πάρουμε περισσότερες πληροφορίες και επισκεφθήκαμε την ιστοσελίδα που παρατίθεται στην μπροσούρα… για να ανακαλύψουμε πως αυτή είναι διαθέσιμη μόνο στα Ολλανδικά. Καταρραμένο γλωσσικό ζήτημα!

Κατά συνέπεια, σε αυτό το ποστ, δεν δύναμαι να παραθέσω περισσότερες πληροφορίες, πέραν των φωτογραφιών που έβγαλα. Ελπίζω σε επόμενη επίσκεψη, σε άλλη τοποθεσία, οι οικοδεσπότες να είναι πιο tourist friendly -αν και διατηρώ τις επιφυλάξεις μου.

Πάντως το Gaasbeek ήταν πολύ όμορφο. Εσείς οι εν Ελλάδι, που σύντομα δεν θα γνωρίζετε τι σημαίνει πράσινο (εκτός από εκείνο του Παναθηναϊκού ίσως!), μπορείτε να αποθηκεύσετε τις φωτογραφίες, για να τις δείχνετε στα παιδάκια σας.

στο βάθος διακρίνονται παπάκια!

βγαίνοντας, στο πίσω μέρος του τοπικού ταβερνείου, συναντήσαμε ζώα της φάρμας!

πέσαμε και πάνω στην ώρα φαγητού!

Κατόπιν, μεταφερθήκαμε σε άλλο πάρκο, εντός πόλης, όπου περάσαμε λίγες ώρες παρέα με την μασκότ του μαγαζιού: τον κολλητό του Ιντεφίξ!

UPDATE

Τους κατηγόρησα τους κακόμοιρους τους Βέλγους -εν μέρει- άδικα. Στο email διαμαρτυρίας (κατά το τραγούδι διαμαρτυρίας) που έστειλα στους αρμόδιους του (ολλανδόφωνου) Γραφείου Τουρισμού, έλαβα την απάντηση ότι υπάρχει ξενόγλωσσο site, σε εντελώς άλλο url. Παραμένει βέβαια το γεγονός ότι οι δυο ιστοσελίδες ΔΕΝ συνδέονται (λόγω τεχνικού προβλήματος, όπως μου εξήγησαν), ότι στο  google search η ξενόγλωσση ιστοσελίδα δεν εμφανίζεται στα πρώτα αποτελέσματα και ότι στην αγγλόφωνη μπροσούρα τους παραθέτουν μόνο το ολλανδόφωνο website!!!

Τις προάλλες παρακολούθησα ένα σεμινάριο. Συνήθως τα σεμινάρια είναι βαρετοί μονόλογοι, εικογραφημένοι με παρουσιάσεις ppp (powerpoint presentation για τους μη σεμιναριασμένους). Για πρώτη φορά είχα την ευκαιρία να παρακολουθήσω ένα σεμινάριο εντελώς διαφορετικό, διαδραστικό, οργανωμένο για μικρή ομάδα (9 άτομα εν προκειμένω), της οποίας όλα τα μέλη συμμετείχαν και μάλιστα επί ίσοις όροις με την παρουσιάστρια.

Και τελικά, είχα άλλη μια απόδειξη πως η αλληλοδιδακτική μέθοδος είναι η ορθότερη εκπαιδευτική διαδικασία. Αυτό που μας κέρδισε στην παρουσιάστρια ήταν πως από την πρώτη στιγμή κατέστησε σαφή δύο πράγματα: ότι κατέχει μεν το θέμα της και είναι βέβαιη για όσα θα μας έλεγε -αλλά παράλληλα πως δεν γνωρίζει τα πάντα και πως θα ήθελε, στο τέλος του μαθήματος, να έχει μάθει κι εκείνη κάτι από μας.

Το να βρεθείς στην έδρα, δεν σημαίνει πως είσαι παντογνώστης. Βρέθηκες εκεί, επειδή ενδεχομένως γνωρίζεις καλά το θέμα σου, αλλά είναι πολύ πιθανό να υπάρχουν κάποιες πτυχές του που ακόμα δεν είχες την ευκαιρία να ανακαλύψεις. Και σε κάθε περίπτωση, υπάρχουν πολλά άλλα θέματα, λιγότερο ή περισσότερο συναφή, στα οποία οι γνώσεις σου παραμένουν ελλιπείς. Είναι λοιπόν έξυπνο, από μέρους σου, να αξιοποιήσεις την ευκαιρία να μάθεις κι εσύ από τους μαθητές σου.

Έχοντας περάσει 18 χρόνια από την εκπαιδευτική διαδικασία είχα την ευκαιρία μόνο δυο φορές να συναντήσω τέτοιους δασκάλους: η πρώτη περίπτωση ήταν ένας υποδειγματικός καθηγητής στο γυμνάσιο. Η δεύτερη ήταν αυτή στην οποία αναφέρομαι εδώ. Εντοπίζω ένα πολύ βασικό πρόβλημα της εκπαίδευσης ακριβώς στην παραδοχή του διδάσκοντος ως απόλυτης αυθεντίας. Έχω μάλιστα βρεθεί αντιμέτωπη με περιπτώσεις διδασκόντων, εμφανώς άσχετων με ορισμένα θέματα, οι οποίοι όμως επ’ουδενί τω λόγω δεν θα παραδέχονταν όχι λάθος, μα ούτε καν έλλειψη. Προφανώς είναι θέμα αρχής, κύρους και εγωισμού. Υπάρχει όμως και μια παράμετρος, σύμφυτη με την μορφή και τους στόχους της εκπαιδευτικής διαδικασίας στην κοινωνία μας. Ο σαφής καθορισμός ρόλων (ειδήμoνος/μαθητή, ανώτερου/κατώτερου, προϊσταμένου/υφισταμένου), οι οποίοι εξυπηρετούν ακριβώς την εύρυθμη λειτουργία της κοινωνίας, μέσω μιας απαράβατης αρχής: της πειθαρχίας και την υποτέλειας. Καθώς παίρνεις θέση σε ένα θρανίο, αποδέχεσαι de facto ότι είσαι κατώτερος από εκείνον που κάθεται στην έδρα. Άρα, αποδέχεσαι πως θα υπακούσεις σε αυτόν και θα αποδεχτείς όσα αυτός διδάξει ως σωστά. Έτσι, μαθαίνεις εκτός από το περιεχόμενο της παράδοσης και τον μετέπειτα κοινωνικό σου ρόλο: όσο δεν κατέχεις θέση εξουσίας, οφείλεις να είσαι πειθήνιος προς εκείνους που κατέχουν τέτοιες θέσεις. Αλλιώς είσαι απροσάρμοστος και τίθεσαι εκτός συνόλου.

Στην βάση της, η θεωρία πάσχει: αν, όταν ήσασταν στο σχολείο, δοκιμάζατε να θέσετε στον φιλόλογό σας ένα ερώτημα σε σχέση με τις διαφορικές εξισώσεις, κατά πάσα πιθανότητα δεν θα παίρνατε καμία πειστική απάντηση. Αυτομάτως, θα ερχόταν στο φως το προφανές: κανείς δεν είναι αυθεντία, κανείς δεν γνωρίζει τα πάντα και κανείς -κατ’επέκτασιν- δεν κατέχει την απόλυτη αλήθεια. Θα μου πείτε, ο φιλόλογος ήταν εκεί για να διδάξει αρχαία, όχι άλγεβρα: σωστό. Το ακραίο αυτό παράδειγμα, απλώς καταδεικνύει το προφανές: κανείς δεν κατέχει το σύνολο της γνώσης. Άρα, όλοι μας έχουμε να μάθουμε κάτι από όλους τους άλλους.

Αν όμως αυτή η πραγματικότητα τεθεί στο κέντρο της λογικής της κοινωνικής οργάνωσης, αυτομάτως καταρρέει ένα από τα θεμέλιά της: η αλυσίδα της πειθαρχίας. Φανταστείτε ένα σχολείο, ας πούμε ένα δημοτικό, όπου οι δάσκαλοι διδάσκουν μεν στα παιδιά γραφή και ανάγνωση, αλλά παράλληλα είναι ανοιχτοί στο να μάθουν από αυτά πώς παίζουν, πώς ζωγραφίζουν ή πώς σκέφτονται. Ακόμα καλύτερα: φανταστείτε μια πανεπιστημιακή αίθουσα, στην οποία ο ρόλος του καθηγητή εναλλάσσεται μεταξύ των φοιτητών και όπου η έδρα δεν βρίσκεται σε ψηλό βάθρο στο κέντρο.

Πρόκειται για μια οπτικοποίηση της ισότητας. Η οποία αποτελεί ένα σαφές έλλειμμα για την κοινωνία μας.

Αυτό που βλέπετε είναι ένα ποτάμι στην Ινδονησία. Δύο ντόπιοι “ψαρεύουν” πλαστικά μπουκάλια, την ίδια στιγμή που στην Τζακάρτα στο εξωτικό Μπαλί, εξελίσσεται η ένατη συνάντηση κορυφής της Συνθήκης της Βασιλείας, η οποία αφορά στον έλεγχο της διασυνοριακής διακίνησης επικίνδυνων αποβλήτων. Η Συνθήκη μετρά 170 κράτη μέλη.

(πηγή)

update:

δείτε εδώ.

και εδώ.

Κατά πάσα πιθανότητα για τους λάθος λόγους, το γεγονός πάντως παραμένει. Οι Ιρλανδοί είπαν όχι στην Συνθήκη της Λισσαβόνας. Και οι αντιδράσεις των “άμεσα ενδιαφερομένων” έχουν πολύ ενδιαφέρον. Εκτός από τα κλαψουρίσματα, δεν έλειψαν και οι πλήρεις θράσσους δηλώσεις.

Ο κύριος Πρόντι, για παράδειγμα, είπε “Φτάνει πια με τα βέτο! Σε όποιον δεν αρέσει, να σηκωθεί να φύγει!”. Εκτός από το αναμφισβήτητο δημοκρατικό αίσθημα του Ρομάνο (το οποίο ξεχειλίζει σε αυτή τη δήλωση), η έλλειψη ψυχραιμίας του πρώην Ιταλού πρωθυπουργού, καθιστά σαφές το προφανές: κατά πάσα πιθανότητα σε πολλούς “δεν αρέσει” λοιπόν (συχνά για τους λάθος λόγους, αλλά αυτό είναι ένα άλλο θέμα), μόνο που δεν δίνεται η δυνατότητα σε όλους αυτούς ούτε να το εκφράσουν, ούτε βεβαίως να λάβουν αποφάσεις. Επί πλέον, ο κύριος Πρόντι επικύρωσε τα δημοκρατικά ιδεώδη που τον χαρακτηρίζουν, προσθέτωντας ότι “η χώρα που έχει πει τα περισσότερα όχι, είναι αυτή που έχει πάρει και τις περισσότερες επιδοτήσεις”. Σα να λέμε δηλαδή, εμ, σας πληρώνουμε, εμ τρώμε πόρτα. Ή ακόμα καλύτερα, γιατί δε μασουλάτε τα ψιχουλάκια που σας ταΐζουμε, καθισμένοι ήσυχα στη γωνιά σας, και να μας αφήσετε εμάς να κάνουμε τη δουλειά μας, όπως καλά ξέρουμε;

Το αποκορύφωμα στην εκδήλωση δημοκρατικότητας από πλευράς ευρωπαίων ηγετών, σημειώθηκε κατά την διάρκεια του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου (19 και 20 Ιουνίου): Σαρκοζύ και Μπαρόζο προσπάθησαν να ασκήσουν πιέσεις στον ιρλανδό πρωθυπουργό για επανάληψη του δημοψηφίσματος εντός των επόμενων τεσσάρων μηνών. Το χρονικό όριο αιτιολογείται, καθώς τον Οκτώβριο θα συνέλθει (ελπίζοντας να έχουν συνέλθει και οι ηγέτες από το σοκ) το επόμενο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, υπό Γαλλική προεδρία. Ο ορίζοντας για την εφαρμογη της Συνθήκης της Λισσαβόνας είναι το τέλος του χρόνου, και άρα κρίνεται αναγκαίο να έχει δωθεί θετική απάντηση από τους Ιρλανδούς ως τότε. Η πρεμούρα των Γάλλων ερμηνεύεται, καθώς είχαν επενδύσει στο να ληφθούν οι σημαντικές αποφάσεις σχετικά με τα πρόσωπα που θα καταλάβουν τις καίριες θέσεις Προέδρου της ΕΕ και Υπουργού Εξωτερικών, υπό Γαλλική προεδρία. Άλλωστε, το σενάριο είχε επαναληφθεί και το 2002, όταν οι Ιρλανδοί είχαν πει όχι στην Συνθήκη της Νίκαιας. Τότε τους είχαν αναγκάσει να διεξαγάγουν και δεύτερο δημοψήφισμα, για να πουν το ναι με το ζόρι. Όπερ και εγένετο.

Τούτη τη φορά, όμως λογάριαζαν χωρίς τον ξενοδόχο, γιατί ο Ιρλανδός πρωθυπουργός αρνήθηκε προς το παρόν, αντιλαμβανόμενος προφανώς πως το κλίμα δεν είναι ευνοϊκό -και συναισθανόμενος μάλλον πως δεν είναι δυνατόν, κάθε φορά που ένα δημοψήφισμα δεν αποφασίζει αυτό που θέλουμε, να οργανώνουμε ένα ακόμα δημοψήφισμα, προκειμένου να καταλήξουμε με το ζόρι στο επιδιωκόμενο! Από κοντά σιγοντάρισε και ο ευρωσκεπτικιστής Τσέχος πρωθυπουργός, που δήλωσε με αρκετή σαφήνεια πως θα πρέπει το Σύμφωνο να επανεξεταστεί. Από την άλλη, ο Μπαρόζο, με περισσό θράσσος, πρότεινε να συνεχιστεί η διαδικασία επικύρωσης από τα υπόλοιπα κράτη μέλη -δηλαδή από τα υπόλοιπα κοινοβούλια-, ασχέτως του ιρλανδικού όχι, κάτι που θα έφερνε σε δύσκολη θέση αρκετούς (όπως πχ την Κύπρο), και που πάντως δεν αποφασίστηκε. Ούτως ή άλλως, για να εφαρμοστέι η Συνθήκη χρειάζεται να έχει επικυρωθεί και από τους 27: η πονηριά της Επιτροπής έγκειται στο εξής: ας συνεχίσει η διαδικασία κανονικά, και αφού θα έχει επικυρωθεί από τους 26, στριμώχνουμε τους Ιρλανδούς στη γωνία για να ξανακάνουν ένα δημοψήφισμα και να τελειώνουμε πια. [Πολύ καλά τα λέει και ο Chumba εδώ].

Το κερασάκι στην τούρτα είναι το γεγονός ότι η Συνθήκη επικυρώθηκε μεν από το βρετανικό κοινοβουλίο, ενδέχεται δε να χρειαστεί να τεθεί σε δημοψήφισμα στην Βρετανία (αυτή τη στιγμή τελεί υπό εξέταση μια σχετική προσφυγή), εξέλιξη αρκετά τραγελαφική (τουτέστιν, θα γελάσει ο κάθε πικραμένος).

Κατά τα άλλα, οι ευρωπαίοι ηγέτες αποφάσισαν να κάνει κάθε χώρα ό,τι νομίζει για την ακρίβεια. Με πρόσχημα τις ιδιατερότητες που εμφανίζει κάθε κράτος, συμφωνήθηκε ότι δεν μπορεί να υπάρξει κοινή πολιτική στο θέμα.

Εν τω μεταξύ, οι ψαράδες τα έκαναν λαμπόγυαλο πριν από 15 μέρες (και εδώ). Το θέμα είναι αρκετά περίπλοκο, δεδομένου ότι η υπεραλίευση προκαλεί τρομακτικές βλάβες στο θαλάσσιο οικοσύστημα αφ’ενός -από την άλλη πάλι, δε νοείται να προτείνεται ως λύση στο πρόβλημα… η αλλαγή επαγγέλματος: στην προσπάθειά τους να χειριστούν την κρίση -αλλά και να επιτύχουν την μείωση του αγροτικού τομέα, όπως επιδιώκεται από την τάση της εποχής-, οι ευρωπαίοι ειδήμονες θεωρούν, ούτε λίγο ούτε πολύ, πως οι ψαράδες καλά θα έκαναν να αλλάξουν δουλειά! Παράλληλα, την παραμονή του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου, είχε διοργανωθεί και έταιρη διαμαρτυρία για την αύξηση των τιμών των καυσίμων (δείτε εδώ για την…επανάσταση που δεν έγινε).

Εν ολίγοις, το ειρηνικό Βρυξελλοχώρι ζει στιγμές έντονης κινητικότητας και δόξας εν μέσω θερινού ηλιοστασίου και Γιορτής της Μουσικής. Κατά πάσα πιθανότητα, βιώνει και την μεγαλύτερη ρευστότητα και αβεβαιότητα εδώ και πενήντα χρόνια. Με ενδιαφέρον αναμένεται η επόμενη κίνηση που θα γίνει στην σκακιέρα: από ποιον, και προς ποια κατεύθυνση.

Ευχαριστώ.