Μετά το χωρισμό της, και ενώ είναι σε διαδικασία μετακόμισης, η Λευκή γυναίκα πηγαίνει στο παλιό άδειο σπίτι της και βρίσκεται αντιμέτωπη με μία καταληψία! Η Αντάμα είναι από τη Γουινέα-Μπισάου, και είναι η κόρη της Νούρα. Η Νούρα είχε δουλέψει για τη Λευκή Γυναίκα ως οικειακή βοηθός, αλλά καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Βέλγιο επειδή βρέθηκε ένοχη για διενέργεια κλειτεριδεκτομής. Η Νούρα έχει τέσσερις κόρες και η Αντάμα είναι η μόνη που εξαιρέθηκε από αυτό το βάρβαρο έθιμο: η μητέρα της, έχοντας συνειδητοποιήσει πόσο ταπεινωτική και οδυνηρή είναι αυτή η διαδικασία, κατόρθωσε να διασώσει μόνο τη μικρότερη κόρη της, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη της οικογένεια: μια “ολόκληρη” γυναίκα είναι ντροπή για μια οικογένεια, σε αυτό τον πολιτισμό.

Παρόλα αυτά, η Νούρα δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει εντελώς από τη μικρή κοινωνία της καταγωγής της. Ακόμα και όταν κατέφυγε στο Βέλγιο, η γενιά της την εξανάγκαζε να εφαρμόζει το έθιμο στα κορίτσια της μικρής τους κοινότητας: παράνομα, κρυφά και παρά τη θέλησή της.

Καθώς η Αντάμα μένει έγγυος, ο κίνδυνος να αποκαλυφθεί το μη ακρωτηριασμένο σώμα της είναι πρόδηλος, γι’αυτό η μητέρα της, τη στέλνει να γεννήσει στο Βέλγιο και της υποδεικνύει να αναζητήσει τη βοήθεια της Λευκής Γυναίκας.

Η συνάντησή τους αρχικά είναι πλήρης δυσπιστίας, φόβου και άρνησης. Εξελίσσεται όμως σε σύγκριση και σύγκρουση νοοτροπιών και πολιτισμών, για να καταλήξει στη φιλία -αφού τελικά τις συνδέει η φύση τους, η αλληλεγγύη τους ενάντια στον ακρωτηριασμό και η αγωνία τους να πείσουν τους ομοεθνείς της Αντάμα για το πόσο λάθος, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το έθιμο. Ο δεσμός τους βαθαίνει, αφότου πληροφορούνται την είδηση του θανάτου της αδερφής της Αντάμα, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού, εξαιτίας προφανώς της κλειτεριδεκτομής.

Η Babetida Sadjo είναι ηθοποιός, 26 ετών και κατάγεται από τη Γουινέα-Μπισάου. Εδώ και χρόνια ήθελε να δημιουργήσει ενα έργο για την κλειτεριδεκτομή, και τελικά το κατάφερε, με τη βοήθεια του Pietro Pizzuti, ο οποίος έγραψε το κείμενο. Η παράσταση παίχτηκε εδώ, με μεγάλη επιτυχία. Το κλειδί της επιτυχημένης προσπάθειας βρίσκεται στο γεγονός ότι αποφεύγεται το βαρύ κλίμα, η πένθιμη αντιμετώπιση ενός ομολογουμένως δύσκολου θέματος: το κείμενο περιστρέφεται κυρίως γύρω από την γυναικεία φύση, προσπαθεί να εξηγήσει την ψυχοσύνθεση μια υγιούς και “ολόκληρης” γυναίκας έναντι μιας ακρωτηριασμένης. Η Αντάμα είναι προφανώς πολύ θυμωμένη, ενώ η Λευκή Γυναίκα προβληματίζεται και μπερδεύεται, καθώς διστάζει να επέμβει έντονα, αντιλαμβανόμενη πως είναι ξένη και de facto θα αντιμετωπιστεί εχθρικά και καχύποπτα. Πέφτει στην παγίδα του “σεβασμού προς την πολιτιστική ιδιαιτερότητα”, που κρύβει επί της ουσίας και το αίσθημα ανωτερότητάς της.

Η σκηνοθεσία του Guy Theunissen αναδεικνύει το θέμα και τις προσωπικότητες των πρωταγωνιστριών μέσα από ένα πολύ λιτό σκηνικό και μια μαγική μουσική επένδυση. Η παράσταση ντύνεται πανέξυπνα από το βίντεο που τη συνοδεύει σε ορισμένα σημεία, ενώ οι δυο πρωταγωνίστριες καταθέτουν την ψυχή τους στην σκηνή.

Όλα αυτά, βέβαια, αφορούν στο καθημερινό γεγονός. Γιατί, φυσικά, υπάρχει πάντα και η σκληρή πραγματικότητα.

Έλλη Παππά

Είναι πολύ βαρετές όλες αυτές οι κοινοτυπίες του τύπου “έφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος”, “όλο και λιγοστεύουν τέτοιες προσωπικότητες” και τα συναφή. Άδειες κουβέντες, χωρίς αξία, λόγια που πρέπει να ειπωθούν από τους μεγαλοσχήμονες. Όσοι έχουν διαβάσει την Εντολή, όσοι έχουν δει τον “Άνθρωπο με το γαρύφαλλο”, ακόμα κι αν δεν έζησαν στις ταραγμένες εκείνες εποχές, ένιωσαν τουλάχιστον ένα μικρό τσίμπημα στο στομάχι, διαβάζοντας την είδηση του θανάτου της Έλλης Παππά.

Νομίζω πως εκτός από “σπουδαίος άνθρωπος”, η Έλλη Παππά ήταν ένας νέος άνθρωπος. Είναι δυσεύρετα τα νέα μυαλά με τις φρέσκες ιδέες, τα μυαλά που βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση και που δεν παίρνουν τίποτα ως δεδομένο. Και νομίζω πως η Έλλη Παππά ήταν ένας τέτοιος τύπος και γι’αυτό δεν είναι κοινοτυπία εν προκειμένω να ειπωθεί πως “άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό”. Όλοι θα έχουν να πουν για την δυνατή γυναίκα, την ηρωΐδα, τους συμβολισμούς περί έρωτος και επανάστασης.

Ο Νίκος Μπελογιάννης και η Έλλη Παππά κατά τη διάρκεια της πολύκροτης δίκης

Αλλά, εδώ φαντάζουν λίγα και μικρά όλα αυτά. Βαρετά και κοινότυπα, επειδή έχουν ειπωθεί τόσες πολλές φορές που είναι πια τετριμμένα. Για μένα είναι σα να έφυγε ένας κοντινός μου άνθρωπος, ένας σπουδαίος επιστήμονας, μια σημαντική συγγραφέας, ένα φωτεινό και ζωντανό πνεύμα. Κι ακόμα πιο αξιόλογη ήταν, επειδή ήταν πάντα διακριτική, δεν επιδίωκε τους εντυπωσιασμούς ούτε τιμές και δόξες. Και τι να τα κάνεις άλλωστε όλα αυτά, όταν έχεις περάσει μια ζωή σαν τη δική της;

Για όσους δεν την γνωρίζουν, και δυστυχώς είναι μάλλον πολλοί, ιδού ένα δείγμα γραφής, ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να διατυπώσεις επιστημονικά αλλά και πολύ πολύ απλά μια επιστημονική πραγματικότητα -αλλά και πώς μπορείς να αγαπάς τον τόπο σου, χωρίς να λειτουργείς αντικοινωνικά, έχοντας ειδικό βάρος πολύ μεγαλύτερο από δέκα χιλιάδες εθνικόφρονες φελούς.

 Εδώ μπορείτε να δείτε μια καλογραμμένη, πλήρη και ουσιαστική καταγραφή της πορείας της Έλλης Παππά. Εκτός από όλα τα άλλα, κατάφερε να συνδυάσει τη μητρική αγάπη με το ταλέντο και τη δημιουργικότητα, με έναν αναμφίβολα ξεχωριστό τρόπο. Και είναι ο άνθρωπος που έγραψε τα πιο απλά συγκλονιστικά γράμματα στο παιδί του που δεν είδε να μεγαλώνει -κατά πάσα πιθανότητα ένα από τα πιο τρυφερά ιστορικά ντοκουμέντα που έχουν γραφτεί.

[άσχετο;]

Το διάσημο σκίτσο του Πικάσο

ΥΓ. Κατά μία σατανική σύμπτωση, πρίν από λίγες μέρες βγήκε στις αίσθουσες και αυτό.

Εντάξει, να μην τα ξαναλάμε για την Pixar και πόσο καταλυτικός ήταν ο ρόλος της στο να αλλάξω άρδην άποψη για τα animation, τα κινούμενα σχέδια και τα συναφή. Ήταν, προφανές, πως θα πήγαινα να δω το Up!, άμα τη εξόδωι του στις αίθουσες. Είχα πάρει μια πρώτη γεύση από το website και την Αλεπού, και φυσικά ήμουν πολύ θετικά προκατειλημμένη, αλλά…

Η ταινία ξεπερνά οτιδήποτε μπορεί να περιμένει κανείς. Για άλλη μια φορά, η Pixar κάνει το θαύμα της ως προς την πολυεπίπεδη ανάγνωση, τα πολλαπλά κρυφά μηνύματα και το κλείσιμο του ματιού στον ενήλικο θεατή. Για άλλη μια φορά, η περιπέτεια παντρεύεται με την τρυφερότητα και μοιράζονται σε σωστές δόσεις. Και για άλλη μια φορά, υπάρχει ένας χαρακτήρας που θα πάρω σε λούτρινο ζωάκι, για να μεγαλώσω τη συλλογή μου!

Η ιστορία είναι μάλλον γνωστή, αλλά, αν τυχόν δεν έχετε ενημερωθεί σχετικά, μάθετε πως ο Κάρλ Φρέντρικσεν είναι ένας ηλικιωμένος, συνταξιούχος πωλητής μπαλονιών. Μια μεγάλη κατασκευαστική θέλει να τον πετάξει έξω από το μικρό του ξύλινο σπιτάκι, στο οποίο έζησε όλη του τη ζωή με την -πεθαμένη πια- γυναίκα του Έλλι. Σχεδόν το καταφέρνει, αλλά την τελευταία στιγμή, ο Κάρλ κάνει την έκπληξη: με τη βοήθεια εκατοντάδων μπαλονιών, απογειώνει το σπίτι του και το οδηγεί στους “Καταρράκτες του Παραδείσου”, σε μια ζούγκλα στη Νότιο Αμερική. Χωρίς ο Κάρλ να το επιδιώξει, σε αυτή την περιπέτεια τον συνοδεύει ο οκτάχρονος Ράσσελ. Αυτό που κανένας από τους δύο δεν υποψιάζεται, είναι πως εκεί θα συναντήσουν τον Κέβιν, ένα κυνηγημένο παραδείσιο πτηνό, και τον Νταγκ, ένα χαζούλη αλλά τρυφερότατο σκύλο -και τότε θα αρχίσουν τα προβλήματα.

Η συνέχεια επί της οθόνης, βέβαια. Αυτό που έχει σημασία, πέρα από τα απίθανα γραφικά και εφφέ, την έπιτυχημένα επιλεγμένη μουσική επένδυση και τις καλοστημένες σκηνές, είναι τα δεύτερα και τρίτα ερωτήματα που θέτει η ταινία. Η μοναξιά των ηλικιωμένων, ο κόσμος που αλλάζει, η καταστροφή του περιβάλλοντος, τα θύματα του κέρδους. Αλλά και η εξελιγμένη μορφή της σύγχρονης οικογένειας, τα παραμελημένα οκτάχρονα παιδιά. Η έννοια της πίστης και της αφοσίωσης, η συντροφικότητα. Η σχετικοποίηση των στόχων, η επανατοποθέτηση των δεδομένων -τι αναζητά κανείς στη ζωή και τι τελικά είναι το σημαντικό.

Όλα αυτά, με έναν απλό, άδολο τρόπο. Όπως είναι λογικό να συμβαίνει στον κόσμο των παιδιών -όπως μάλλον θα ήθελαν και οι μεγάλοι να είναι στον δικό τους κόσμο.

Να μην το χάσετε, με τίποτα. Στο σινεμά, όχι σε dvd, εννοείται.

Υ.Γ. Αγαπημένος μου χαρακτήρας, προφανώς ο Νταγκ!

Valerie Lemaitre

Έστω τεράστια, υπερμεγέθης, δυσθεώρητη πολυεθνική εταιρία που δραστηριοποιείται σε πληθώρα τομέων, με κέρδη ανυπολόγιστα. Τα κεντρικά γραφεία της εταιρίας βρίσκονται σε κάποια δυτική μεγαλούπολη -αδιάφορο ποια. Στο εσωτερικό της εργάζεται ακούραστα η αφρόκρεμα των μάνατζερ, οι πιο πολλά υποσχόμενοι τεχνοκράτες. Οι δουλειές πάνε περίφημα, και όλα δουλεύουν ρολόι. Η εσωτερική της κοινωνική διαστρωμάτωση αποτυπώνεται στην ιεραρχία, αλλά και στην “γεωγραφική” κατανομή των γραφείων των υπαλλήλων της: τα χαμηλότερα στελέχη ζουν στους χαμηλότερους ορόφους, τα υψηλότερα στους υψηλότερους -ο πρόεδρος και ο αντιπρόεδρος στον τελευταίο -ενώ η πλέμπα, οι ωρομίσθιοι, οι ίντεριμ, στους πρώτους.

Αντίστοιχα, αποτυπώνεται και η προσφερόμενη εργασία. Ο νεαρός τεχνοκράτης εργάζεται άπειρες ώρες σκληρά, στίβει το μυαλό του για να δημιούργησει καινούρια πρότζεκτ, που θα εντυπωσιάσουν τον πρόεδρο, στο οποίο πολύ πρόσφατα άρχισε να έχει πρόσβαση. Εύχεται όλες αυτές οι εργατοώρες και η χαμένη ιδιωτική του ζωή, να του δώσουν κάποια στιγμή την δυνατότητα να ανέβει στα σκαλιά της ιεραρχίας. Η ανώτερή του, τεχνοκράτισσα εδώ και πολλά χρόνια, περιφέρεται όλη μέρα στα γραφεία και τους διαδρόμους με ένα κινητό σφηνωμένο ανάμεσα στο αυτί και τον ώμο της, μιλώντας κυρίως στα αγγλικά -ενώ παράλληλα υπογράφει έγγραφα, ελέγχει πίνακες, διαβάζει φαξ στα πεταχτά. Η στολή εργασίας της δεν διαφέρει από των ανδρών συναδέλφων της -μια διακριτική δαντέλα στο πουκάμισό της μόνον υπενθυμίζει διστακτικά την θαμένη της θηλυκότητα. Άλλωστε, την δική της θέση επιβουλεύεται μάλλον αυτός ο νεαρός πολύφερνος υπάλληλος.

Ακόμα πιο πάνω, ο αντιπρόεδρος της εταιρίας: επιλέγει τη γραμματέα του με βάση την εμφάνισή της, τα τακούνια της έχουν το ίδιο μήκος με τη φούστα της. Οι αρμοδιότητές του ασαφείς, οι ευθύνες του λίγες, οι ώρες αληθινής εργασίας του ακόμα λιγότερες. Άλλωστε, αυτή είναι η ουσιαστική αξία της θέσης του.

Όλα, λοιπόν δουλεύουν ρολόι, οι μισθοί είναι αντιστρόφως ανάλογοι της προσφερόμενης εργασίας, τα κέρδη πολλαπλασιάζονται και η εταιρία ευημερεί. Μέχρι που ξαφνικά: μια ωραία μέρα, ένα από τα δοκιμαστικά πρότζεκτ σε κάποια αφρικανική χώρα πάει στραβά. Το αποτέλεσμα είναι καμιά πεντακοσαριά θύματα και μια σημαντική περιβαλλοντική καταστροφή (από κείνες που δεν κρύβονται με τίποτα). Η εταιρία αρχίζει να κλονίζεται, και όλα αυτά οφείλονται στο νεαρό που λέγαμε: δικό του ήταν το πρότζεκτ.

Michelangelo Marchese

Αλλά αυτό είναι το λιγότερο. Γιατί, το αποτέλεσμα του αποτυχημένου πρότζεκτ δεν έχει αντίκτυπο μόνο στην κοινή γνώμη. Ο πρόεδρος της εταιρίας, παραδόξως κλονίζεται σημαντικά από την ανθρωπιστική πλευρά αυτής της αποτυχίας. Χωρίς προηγούμενη ειδοποίηση κλειδώνεται στο γραφείο του και αρνείται να συνομιλήσει με τα πρώην “δεξιά του χέρια”, ακόμα και με τον αντιπρόεδρο! Θέλει μόνο να επικοινωνήσει με μια ίντεριμ γραμματέα -μα, ποια είναι αυτή; Τα μεγαλοστελέχη ανακαλύπτουν ξαφνικά το κορίτσι που έφτιαχνε τους καφέδες εδώ και μερικούς μήνες -το οποίο φυσικά δεν είχαν καν προσέξει  ότι υπήρχε.

Όλα μπορούν να είναι ανεκτά: οι ανταγωνισμοί μεταξύ των στελεχών, τα πισώπλατα μαχαιρώματα, οι διαβολές στον πρόεδρο, ακόμα και η είσοδος νεώτερων -μέχρι να κάνουν το πρώτο λάθος, έστω. Αλλά, η αναίτια και επιβλαβής μεταστροφή του ίδιου του Προέδρου είναι ανυπόφορη και μπορεί να αποβεί τορμακτικά επιβλαβής. Για την εταιρία, φυσικά. Και για την πρόοδο, υπέρ της οποίας αυτή δραστηριοποιείται. Κάτι πρέπει να γίνει…

Ingrid Heiderscheidt

Βασισμένη στο βιβλίο του Jean Ziegler (και εδώ), Η αυτοκρατορία της ντροπής, η Valérie Lemaître δημιούργησε αυτή την παράσταση, σε μια προσπάθεια να διεισδύσει στον κόσμο του τεχνοκρατισμού και των επιχειρήσεων. Ο στόχος της δεν ήταν μόνον να ασκήσει μια κριτική στη λειτουργία του καπιταλισμού και στις “παράπλευρες απώλειες” που αυτός γεννά, αλλά και να εντοπίσει τις ιδιαιτερότητες της ψυχολογίας των ανθρώπων που δραστηριοποιούνται εντός τέτοιων οργανισμών, και τα αρρωστημένα στοιχεία που διαπερνούν τις σχέσεις και τις προσωπικότητές τους. Άνθρωποι μόνοι, επικεντρωμένοι 100% στην (πολύ σημαντική και σοβαρή) δουλειά τους, που πλέον είναι προέκταση της ύπαρξής τους, αν όχι ταυτόσημη. Άτομα εντελώς αποκομμένα από το περιβάλλον και τον πραγματικό κόσμο, αποστερημένα από την ικανότητα να μεταφράσουν το οτιδήποτε σε κάτι άλλο εκτός από χρήματα, εξουσία και δύναμη. Αλλοτριωμένοι, αποξενωμένοι και εντελώς στεγνοί από συναισθήματα έχουν χάσει τελικά την επαφή τους με την πραγματικότητα -όχι μόνον εκείνη της κοινωνίας, αλλά και τη δική τους. Και όμως, κρατάνε το τιμόνι των σημαντικότερων οργανισμών ή υπηρεσιών και, τελικά, αποφασίζουν για τις τύχες του κόσμου (ή έστω μιας μεγάλης μερίδας του). Η Καρόλ, ο Μπερνάρ και ο Φιλίπ θα μπορούσαν να είναι στελέχη εταιρίας, υψηλόβαθμοι υπάλληλοι δημόσιας υπηρεσίας ή διεθνούς οργανισμού ή ακόμα και πολιτικοί. Κατά βάσιν είναι τεχνοκράτες -άρα μπορούν να προσαρμοστούν σε κάθε ένα από αυτά τα περιβάλλοντα -έτσι κι αλλιώς αυτά πλέον μοιάζουν απελπιστικά μεταξύ τους.

Στην άλλη πλευρά της ζυγαριάς, η Ζεραλντίν και η Ροζ (οι δυο γραμματείς), εντελώς αποπροσανατολισμένες, χαμένες στα οικονομικά τους προβλήματα και τα προσωπικά τους αδιέξοδα, προσπαθούν απλά να επιβιώσουν. Και αυτό, όχι απαραίτητα με επιτυχία. Η μία ελπίζει να τη βολέψει ως μετρέσα του αντιπροέδρου. Δεν έχει και πολλές επιλογές: κάνει πως πιστεύει τις γαλιφιές του, έτσι μπόρεσε να παραμείνει στους υψηλούς ορόφους. Η άλλη πάλι, καταλαβαίνει πολύ καλά τι της συμβαίνει, αλλά οι επιλογές της είναι φριχτά στενές: τα λεφτά της δεν φτάνουν για νοίκι, γι’αυτό μένει κρυφά σε μια ξεχασμένη αποθήκη της εταιρίας. Προσωρινά.

Clement Thirion

Το θέμα μπορεί να μην είναι εντελώς πρωτότυπο. Η καινοτομία του έγκειται, αφενός σε τεχνικά στοιχεία, καθώς η Λεμέτρ έχει εντάξει στη σκηνοθεσία της τη χορογραφία, τις πολεμικές τέχνες και μια καρικατούρα κινησιολογίας από το διαλογισμό. Παράλληλα, τα σκηνικά και τα κοστούμια, μέσα στη λιτότητά τους, λειτουργούν σχεδόν πρωταγωνιστικά στην παράσταση. Εξίσου και η μουσική επένδυση. Προφανώς, η πανέξυπνη σκηνοθεσία της Λεμέτρ δεν θα αναδεικνυόταν χωρίς το πολύ αξιόλογο καστ (Claire Bodson, Monia Douieb, Ingrid Heiderscheidt, Michelangelo Marchese, Clément Thirion).

Η παράσταση ανεβαίνει για τρίτη συνεχή χρονιά στο Public και μπορείτε να τη δείτε ως τις 17 Οκτωβρίου.

Στα 1896, ο Alfred Jarry ανέβασε τον Βασιλιά Υμπύ (Ubu roi), μια παράσταση που αργότερα θεωρήθηκε ότι προετοίμασε το έδαφος για σημαντικά ρεύματα στην τέχνη, όπως το θέατρο του παραλόγου, ο σουρεαλισμός και το νταντά. Ο Βασιλιάς Υμπύ κρίθηκε βλάσφημος και ακραίος, και ο Ζαρρύ κατηγορήθηκε πολύ γι’αυτό το έργο. Δεν ήταν βέβαια, και η πρώτη του φορά, αφού στη σύντομη ζωή του, το κωμικό εναλλασσόταν με το τραγικό συχνά, ενώ οι προκλήσεις πάσης φύσεως ήταν στην ημερήσια διάταξη. Ο Βασιλιάς Υμπύ, κατά μία έννοια, ήταν βλάσφημος, καθώς καταφέρθηκε εναντίον προσώπων και θεσμών που έχαιραν ευρείας εκτίμησης και ήταν συνυφασμένα με την κυρίαρχη αστική τάξη της εποχής.

Περισσότερο από έναν αιώνα και κάτι, ο Υμπύ είναι πάλι παρών, προσαρμοσμένος και ενημερωμένος για τα σύχγρονα δεδομένα. Τον λένε Νικολά και είναι βασιλιάς υποψήφιος για την γαλλική προεδρία. Χμ, χαμογελάσατε; Να ξέρετε πως πριν χαμηλώσουν τα φώτα και ξεκινήσει η παράσταση, ο δημιουργός της μας προειδοποιεί πως “Οποιαδήποτε ομοιότητα με πρόσωπα και καταστάσεις υπαρκτές είναι απολύτως τυχαία”.

Παρακολουθούμε λοιπόν μια άσχημη, κοντή φιγούρα που κινείται νευρικά και φωνασκώντας να διεξάγει μια θαυμαστή προεκλογική εκστρατεία. Σε όλη τη διάρκεια της εκστρατείας συνοδεύεται φυσικά, από την σύζυγό του, την Τσιντσιλά, η οποία ξεκλέβει χρόνο για να τηλεφωνήσει κρυφά στον εραστή της. Αντίπαλος του Νικολά στη διεκδίκηση του θρόνου της προεδρίας (όχι, δεν διαβάσατε λάθος), είναι η Αγία Σεγκολέν, που (δεν) υποστηρίζεται από τους συνεργάτες της του κόμματος: αυτοί είναι πολύ απασχολημένοι με το να διαφωνούν μεταξύ τους για όλα τα πιθανά θέματα. Φυσικά, η Αγία Σεγκολέν χάνει, δηλώνοντας πεπεισμένη πως ένας άλλος υποψήφιος στις ΗΠΑ θα της κλέψει τις ιδέες της εκστρατείας της, και υποσχόμενη πως θα ξαναείναι υποψήφια… πολλές φορές!

Στη διάρκεια της εκστρατείας, ο Νικολά επικαλείται θεσμικά ιδεολογήματα της άκρας δεξιάς, αλλά χρησιμοποιεί και τσιτάτα κλασικών της αριστεράς, όπως ο Ζαν Ζωρές. Δηλώνει πως θα αποτραβηχτεί σε μοναστήρι, για να συγκεντρωθεί μετά την εκλογή του, δυσκολεύεται πολύ να προφέρει την λέξη “δουλειά”, όταν δηλώνει πως μιλά εξ ονόματος της “Γαλλίας της δουλειάς, της Γαλλίας που σηκώνεται το χάραμα”: ο ίδιος όμως δεν μπορεί εύκολα να ξυπνήσει τα πρωινά, ενώ γιορτάζει την εκλογή του σε ένα ακριβό εστιατόριο. Το επόμενο πρωί, φορώντας το ρόλεξ του και τα ρέυ-μπαν γυαλιά του αποτραβιέται στο γιωτ πλούσιου φίλου του, τραβολογώντας και τη δύστυχη Τσιντσιλά. Αυτή τον παρατάει λίγο αργότερα.

Τα παραπάνω δεν είναι παρά μόνο το πρώτο δεκάλεπτο της καταπληκτικής παράστασης που παρακολουθήσαμε στο Public. Η παράσταση ανεβαίνει για τρίτη συνεχή χρονιά, σημειώνοντας μεγάλη επιτυχία. Εκτός από την πολύ πετυχημένη προσαρμογή του αυθεντικού κειμένου του Ζαρρύ στα… καθ’ημάς, το μυστικό της καλής συταγής εντοπίζεται σε δυο ακόμα στοιχεία: ο συγγραφέας Claude Semal επιλέγει και αυτός τον έμμετρο λόγο, θυμίζοντας κλασική κωμωδία. Επιλέγει επίσης να πρωταγωνιστήσουν… οι πολύ καλοφτιαγμένες μαριονέτες του Ivan Fox. Φυσικά, στο σπαρταριστό αποτέλεσμα συμβάλλουν οι φωτισμοί και η μουσική επένδυση.

Όπως εξηγεί ο δημιουργός της παράστασης, ο Νικολά εμφορείται από πολλά στοιχεία που τον καθιστούν ονειρεμένη πρώτη ύλη για τους γελοιογράφους και τους κωμικογράφους. Είναι κοντός και άσχημος, αλλά το πρόβλημα δεν είναι εκεί: το γελοίο συνίσταται στους τρόπους με τους οποίους προσπαθεί να καλύψει αυτά που θεωρεί ελαττώματα -χωρίς όμως να καλύπτει τα κόμπλεξ του: τακούνια, ακριβά εξαρτήματα, προσεκτική επιλογή όσων φωτογραφίζονται δίπλα του. Ακόμα, είναι απατημένος σύζυγος, ψεύτης, τυρανικός, συγκεντρωτικός, ερωτύλος, προδότης. Όλα αυτά έχουν για πολλούς αιώνες τροφοδοτήσει το θέατρο, την σάτυρα και την γελοιογραφία -το ευτύχημα (;) εν προκειμένω είναι πως όλα αυτά τα στοιχεία εντοπίζονται σε ένα και το αυτό πρόσωπο -που τυγχάνει να είναι και Πρόεδρος της Γαλλίας. Χρυσή συγκυρία για την κωμωδία.

Χαρακτηριστικά, ο Σεμάλ αναφέρει:

Ο Νικολά Σαρκοζύ είναι, εξ όσων γνωρίζω, ο μόνος υποψήφιος που διεξήγαγε προεκλογική εκστρατεία, ενώ η σύζυγός του πρωταγωνιστούσε στα πρωτοσέλιδα των κουτσμπολίστικων περιοδικών, μαζί με τον εραστή της. Πράγμα που δεν τον εμπόδισε, όπως και κανέναν Πρόεδρο που σέβεται τον εαυτό του, να χουφτώνει ό,τι κινείται, εγκαινιάζοντας το είδος “Δον Ζουάν κερατάς”. Το να κοροϊδεύεις τους ψηφοφόρους είναι επάγγελμα. Το να είσαι κερατάς είναι αποστολή. Δεν αμφιβάλλω πως η καινούρια του σύζυγος θα γράψει μερικές ακόμα σελίδες σε αυτή τη σαπουνόπερα.

Το θέατρο αγαπά τους ψεύτες, οι οποίοι είναι τόσο απολαυστικοί επί σκηνής, όσο είναι απωθητικοί στην αληθινή ζωή. Οι πολιτικοί έχουν συχνά την (ψευδή) φήμη ότι ανήκουν σε αυτή την κατηγορία. Όμως, είναι αλήθεια, όπως έλεγε ο Πασκουά, ότι οι προεκλογικές υποσχέσεις δεν δεσμεύουν παρά μόνον όσους τις πιστεύουν. Φταίνε οι πολιτικοί, που οι ψηφοφόροι είναι ηλίθιοι;

Αναμφίβολα, τα λογοπαίγνια τόσο με τα ονόματα των πρωταγωνιστών, όσο και στις στιχομυθίες, αποτελούν το αλατοπίπερο της παράστασης. Μετά την εκλογή του Βασιλιά Υμπύ/Νικολά στην Προεδρία, βλέπουμε τον Docteur Bernard Kouche-par-terre (*) να καταφτάνει στο παλάτι, ακολουθούμενος από την συνείδησή του (που απεικονίζεται από ένα σκουλήκι από λουτρ). Η άμοιρη συνείδηση προσπαθεί να τον πείσει για την ύπαρξή της, η οποία δεν επιβεβαιώνεται παρά μόνο από την αποφορά που εκπέμπει. Λίγο αργότερα, το σκουλήκι θα καταβροχθιστεί από τον κροκόδειλο του βασιλιά, ενώ εντός του παλατιού, ο Μπερνάρ θα ωρύεται:

-Γεννήθηκα, σοσιαλιστής και θα πεθάνω σοσιαλιστής!

Για να λάβει την απάντηση, διά στόματος Υμπύ:

-Μπορείς να γεννηθείς και να πεθάνεις και κομμουνιστής, αν σου αρέσει / αρκεί ανάμεσα στα δύο να γίνεις Υπουργός μου.
-Μα, εγώ έχω τις ιδέες μου! Το Κόσοβο, η Τιεν-Αν-Μεν…
-Μπορείς να κρατήσεις τις ιδέες σου / εφόσον θα υπηρετείς τις δικές μου.

Ο Bernard φυσικά αναλαμβάνει το πόστο του Υπουργού Καλών Εξωτερικών Υποθέσεων (Bonnes affaires étrangères).

And the rest is history…

(*) Couche par terre: ξάπλωσε κατάχαμα (συνηθίζεται να χρησιμοποιείται σαν εντολή προς τα σκυλιά).

==============================
Αδυνατώ να μην αναφέρω πως, στην παράσταση, ο Υμπύ/Νικολά ξαναπαντρεύται λίγες μέρες αφού τον παρατάει η Τσιντσιλά. Η νέα του σύζυγος ονομάζεται Μάρλα Καρόνι, είναι πριγκήπισσα της Μπολόνια και η ιδέα για το γάμο αυτό ανήκει στο στενό συνεργάτη του Brise-Couille Portefeux, Yπουργού DNA και Τσάρτερ!

Όλος αυτός ο κόσμος που ξεχύθηκε στους δρόμους το βράδυ της Κυριακής πανηγυρίζοντας, προφανώς είχε μεθύσει από το ίδιο σοσιαληστ(ρ)ικό κρασί που μέθυσε και ο Γιώργος τον ήλιο -σίγουρα ναι; Ανάμεσά τους σοσιαλίστριες ξανθιές με σαντρέ ανταύγειες, γαλλικό μανικιούρ και την αισθητική Εύας Καϊλή, σοσιαληστές με τζην και κοιλουμπόνι, κυρούλες σαν εκείνες που μαίνονταν κοσκωτόπληκτες, υπερασπιζόμενες τα πάμπερς στα τηλέφωνα του Γαργαλάκου πριν από 20 ακριβώς χρόνια, αλλά και μετανάστες που ελπίζουν, γιατί αυτοί δεν έχουν να θυμούνται τις “ακόμα καλύτερες μέρες”.

Ελπίζουν όλοι αυτοί σε καλύτερες μέρες; Σε εξυγίανση της δημόσιας ζωής και ανάκαμψης της οικονομίας; Στο καινούριο, το νέο και το διαφορετικό; Δύο τινά μπορούν να ισχύουν: Υπάρχει η περίπτωση της συλλογικής αμνησίας (ή μέθης από το ίδιο κρασί που μέθυσε κι ο ήλιος  -τα’παμε αυτά) για τους παλαιότερους και η πλήρης άγνοια για τους νεώτερους. Όλοι αυτοί βρίσκονταν σε χρονοκάψουλα εδώ και αρκετά χρόνια, και βγήκαν ξαφνικά αλαλάζοντες “Σήκω Αντρέα για να δεις το παιδί της αλλαγής” (ποιας Αλλαγής; Της Μαργαρίτας δεν είναι;). Η δεύτερη περίπτωση εναρμονίζεται πλήρως με την λογική της παροιμίας “ο πνιγμένος από τα μαλλιά του πιάνεται”. Πιθανό βρίσκω το δεύτερο σενάριο μεν, αλλά τόσος ενθουασιασμός, ρίγος, δέος και παράκρουση πριν καλά καλά η σωτηρία να αποδειχθεί -έστω και κατ’ελάχιστον- ρεαλιστική;

Κάνοντας μια από τις (αγαπημένες και συνήθεις) παρεκβάσεις, ας σημειώσουμε ότι το μεγάλο ατού του Γιώργου είναι το επίθετό του. Η καταγωγή του από το μπαμπά και από τον παππού του. Ο ίδιος (και οι αμερικανοτραφείς ίματζ μέηκέρς του) δοκίμασε να μας πείσει ότι κομίζει το νέο, το διαφορετικό, το φρέσκο. Ως προς το πρώτο, μπορεί κανείς να θυμηθεί τα love-to-hate-them-80s: τις ρεμούλες, τους πράσινους διορισμούς, τα πράσινα καφενεία, την Αυριανή, το Γιαννόπουλο, το κωλόσπιτο, τα ζεϊμπέκικα, τη Ρίτα, τη Μιμή, τον ξάδερφο της Μιμής, τον αείμνηστο Μένιο, το “ανθρωποειδές ΕΣΥ”, τον αείμνηστο Τρίτση (που είχε γράψει θρησκευτικά) -αλλά κυρίως και πάνω από όλα αυτή την τρομακτική προπέτεια, την αηδιαστική αλαζονεία, που χαρακτήριζε τους πράσινους γενίτσαρους. Κι έτσι, υπάρχει μια πιθανότητα να αναιρούνται οι υποσχέσεις του Γιώργου, ή έστω να υπονομεύονται αισθητά.

Ο Γιώργος μας λέει πως αυτά είναι “η παιδική ασθένεια του κινήματος”, που τώρα μεγάλωσε, εμβολιάστηκε και την ξεπέρασε. Α, ναι; Και τότε, Γιώργο μου, τι δουλειά έχουν ο Πάγκαλος κι ο Μπένυ στην Κυβέρνηση; Προφανώς, ούτε καν ο Γιώργος που τόσο κόπτεται για την ρήξη με το παρελθόν, την οποίας φορέας εμφανίζεται πως είναι, δεν κατάφερε να τα βάλει με το καθεστώς, το βαθύ κόμμα, το μηχανισμό. Ούτε καν αυτός: ο γιος του μπαμπά του (που, ντάξει, αν μη τι άλλο, είχε τσαμπουκά).

Επανερχόμενη στα πιο πάνω δύο τινά, τολμώ να θέσω κι ένα τρίτο: αυτοί ελπίζουν να τη βολέψουν. Με κάποιο τρόπο, όποιος κι αν είναι αυτός -πιθανά όχι τόσο καινοτόμος και “φρέσκος” όσο οι ονομασίες των καινούριων Υπουργείων. Αυτό το σενάριο μοιάζει ρεαλιστικότερο, πιο προσιδιάζον στους φορείς του δικομματισμού, και δη στην πράσινη (οψίμως κυπαρισσί) εκδοχή του.

Έχει πλάκα πάντως αυτό το λούστρο με το οποίο προσπαθεί να επιχρίσει το “Κίνημα” ο Γιώργος και οι ίματζ μέηκερς. Αυτό το μακιγιάζ ανανέωσης, τεχνοκρατισμού, LSE, MIT και λοιπών σπουδαίων πανεπιστημιακών τίτλων, αυτός ο αέρας χαλαροδεμένης γραβάτας, λάπτοπ και χαρτοφύλακα, έρχεται να δέσει γλυκά με την πλαστική σημαία και τις πλαστικές ιδέες που διαπερνούν τα συνθήματα με κεντρική αναφορά στο μπαμπά του γιου του. Τα χίλια πρόσωπα του ενωμένου και δυνατού Πασόκ, που, με τον αέρα των δέκα πόντων και των 160 ουσάρων του, έχει το θράσσος να μετονομάζει το Υπουργείο του φον Μαρκογιαννάκη σε “Προστασίας του Πολίτη” (!) (λες και θα τα ξεχάσουμε τα ΜΑΤ του Σημίτη), να αναθέτει στην φορέα πολιτισμού/σύζυγο νυχτόβιου βαρύμαγκα το Υπουργείο Τουρισμού (άλλωστε μια προϋπηρεσία σε γυμνές φωτογραφίσεις είναι απαραίτητη για να διαφημιστούν καλύτερα οι πανέμορφες παραλίες μας). Ο θρίαμβος της πλαστικής σημαίας, της πλαστικής σακούλας, της πλαστικής εικόνας, του σουπερφίσιαλ και του εντυπωσιασμού του τίποτα (που έλεγε και ο Πάγκαλος, θυμάστε;).

Αναρωτιέμαι, ειδικά οι μετανάστες που πανηγύριζαν με τις πλαστικές πράσινες σημαίες, δεν έχουν ακούσει ποτέ για τις υποσχέσεις χωρίς αντίκρυσμα; Είναι πιθανό η νέα κυβέρνηση να δοκιμάσει να επανορθώσει, για παράδειγμα, την καταφανή αδικία που συμβαίνει εις βάρος των παιδιών των μεταναστών που γεννήθηκαν στην Ελλάδα ή να ψιλοδιορθώσει την απαράδεκτη πολιτική περί των αιτήσεων ασύλου -κατά πάσα πιθανότητα, με τον γνωστό, συνήθη τρόπο που αντιμετωπίζει και τους γηγενείς υπηκόους της: με απίστευτη γραφειοκρατεία, με το σταγονόμετρο, με δεκάδες προϋποθέσεις, χαρτούρα, χιλιάδες υποσχέσεις, έτσι ώστε και αυτοί να είναι δέσμιοι, μονίμως θύματα εκβιασμού, αλλά γεμάτοι ελπίδα. Ως και ημείς υμείς (?).

Η ιστορία επαναλαμβάνεται με θλιβερό και γελοίο τρόπο. Ζούμε στιγμές 1981. Παρακαλώ, ξυπνήστε με, μετά την επόμενη κυβέρνηση Μητσοτάκη.

Ως ευσυνείδητος πολίτης που είμαι [και (πολιτικόν) ζώον], την επαύριο της προκύρηξης των εκλογών, έκλεισα αμέσως εισιτήριο με τον πάλαι ποτέ εθνικό μας αερομεταφορέα. Αυτό συνέβη στις αρχές του Σεπτέμβρη. Ως γνωστόν, ο εθνικός αερομεταφορέας έχει πλέον γίνει σαουδαραβικός. Η εξέλιξη αυτή σηματοδότησε κάποιες αλλαγές: για παράδειγμα, όσοι ταξειδεύαμε συχνά με Ολύμπικ και είχαμε συλλέξει μίλια, έπρεπε να τα καταναλώσουμε μέχρι το τέλος του Σεπτέβρη, αλλιώς τα μίλια θα χάνονταν -ή μάλλον θα πήγαιναν υπέρ βωμών και Βγενό.

Έτερος νεωτερισμός που συνετελέσθη, ήταν πως η καινούρια διοίκηση της εταίρας -ε, παρντόν, την εταιρίας, ήθελα να πω- προέβη σε αλλαγές των σλότς, είτε με στόχο την εξοικονόμηση χρημάτων, είτε με στόχο τον ανταγωνισμό των αντιπάλων της (λέγε με Ετζήαν και Ίζιτζετ). Όλα καλά. Τι γίνεται, όμως με μας που αγοράσαμε εισιτήρια πριν την υλοποίηση αυτών των κοσμογονικών αλλαγών;

Και τι σε κόφτει εσένα; -θα αναρωτηθείτε. Θα σας πω: αλλαγή σλοτ, συχνά συνεπάγεται αλλαγή ωραρίου. Αν εγώ προμηθεύτηκα το εισιτήριό μου με ωράριο Χ, αλλά αυτό άλλαξε εν τω μεταξύ, τότε:

α. Η εταιρία οφείλει να με ενημερώσει
β. Ενδέχεται το νέο ωράριο να μη με εξυπηρετεί (αλλά ας πρόσεχα! Δε μπορεί κοτζάμ εταιρία σαουδαραβική να ασχοληθεί με τα δικά μου προβλήματα!).

Προ ημερών πληροφορήθηκα ότι κάποια δρομολόγια άλλαξαν, εξαιτίας των καινούριων σλοτς. Οι ενδιαφερόμενοι ενημερώθηκαν από την εταιρία. Εγώ προς το παρόν, δεν έχω λάβει καμία ενημέρωση, πλην όμως, μου μπαίνουν ψύλλοι στα αυτιά. Διότι, ξέρω από Ελλάντα. Αν φτάσω πχ στο αερόδρομιο και η πτήση μου έχει ήδη πετάξει για τόπους θερμούς και κλίματα ηπιότερα, ποία η θέσις μου, κυρίες και κύριοι;

Σκέφτηκα, λοιπόν, ότι ο σοφός λαός έχει δίκιο, των φρονίμων τα παιδιά πριν πεινάσουν μαγειρεύουν, κι αποφάσισα να ρίξω τα μούτρα μου και να επικοινωνήσω εγώ με την εταιρία. Καλά να πάθω: πιο εύκολο είναι, αγαπητοί μου, να πάρεις τηλέφωνο τον Ομπάμα, παρά την Ολύμπικ.

Βήμα 1ον: καλώ τα γραφεία της εταιρίας στο αεροδρόμιο του Βρυξελλοχωρίου
“Δεν ξέρουμε!” απαντά η νεανίς γαλλιστί “Δεν εξυπηρετούμε πια την Ολυμπιακή”. Τουτέστιν, κοτζάμ εταιρία ΔΕΝ έχει πλέον εκπροσώπηση στο ταπεινό Βρυξελλοαεροδρόμιο.

Βήμα 2ον: καλώ τον Ελ. Βελ.
“Δεν ξέρουμε!” απαντά ετέρα νεανίς “Μόνο για πτήσεις εντός την ίδιας ημέρας ενημερώνουμε εμείς. Να καλέσετε την εταιρία!”

Βήμα 3ον: καλώ την Α.Μ. την Ολύμπικ (για όσους έχουν συχνές επαφές μέσω τηλεφώνου με την Υψηλότητά της, το γνωστό νουμεράκι, το σατανικό, με τα πολλά εξάρια)
“Α, όχι σε αυτό του νούμερο. Να καλέσετε ετούτο!”

Βήμα 40ν: καλώ το νούμερο που μου υπέδειξαν.
Και συμβαίνει το εξής: Ηχογραφημένο μήνυμα τύπου “για το άλφα πατήστε το 1, για το βήτα πατήστε το 2″. Πατώ το 4 (το θεματάκι μου ήταν το δέλτα). Ηχογραφημένο μήνυμα που ενημερώνει πως η συνομιλία μου θα καταγραφεί, για “λόγους καλύτερης εξυπηρέτησης” (sic). Ε, άμα είναι να μας εξυπηρετείτε καλύτερα, φακελώστε μας, κύριε Βγενό μου, θα το αντέξουμε!

Και μετά παίζει μουσική. Που διακόπτεται από διαφημιστικά μηνύματα. Που τα ακολουθεί μουσική. Και πάλι. Και ξανά. Επί 20 λεπτά. Ώσπου… η γραμμή κόβεται. Ξαναδοκιμάζω. Τα ίδια. Η γραμμή ξανακόβεται. Επί ένα ολόκληρο ρημαδοπρωινό, προσπαθώ να επικοινωνήσω με την Σαουδαραβέζικη Ολύμπικ, τη μπραντ νιου, που θα την ιδιωτικοποιούσαν και ωπ! Το μαγικό ραβδί θα τη μεταμόρφωνε από βάτραχο σε πρίγκηπα! -αλλά ως τώρα, έχω πάρει να μη σας πω τι, γιατί δε μου το επιτρέπει η γαλλική μου παιδεία.

Ε, ο πρίγκηπας είναι πολύ μπίζυ, πολύ ψηλομύτης ή πολύ στ’@@ρχίδια του, και δεν απαντά.

Εγώ, άραγε, την παρασκευή θα πετάξω;

================================

UPDATE / ταν ταν! ταν ταν!

Xάρη στο καταπληκτικό Κουπέπι 2 και τον φανταστικό του πράκτορα, έμαθα πως η πτήση μου δεν έχει αλλάξει, και (φτου φτου φτου), θα πετάξουμε κανονικά: όπερ έδει δείξαι, βέβαια…
Μερσί Κουπέπ!

Πριν από, χμ, 27 χρόνια, ήμουν ένας σπόρος τόσος δα, με καστανά κοντά μαλλιά, κομμένα οβάλ (χάλια). Φορούσα μπλε ποδιά κι ήμουν από τα ελάχιστα παιδάκια -βρισκόμασταν στον σωτήριον έτος 1982, το πολυτονικό είχε καταργηθεί, μαζί και το “Αλφαβητάρι”, και οι ποδιές. Από μια αλλόκοτη άποψη των γονιών μου, όμως, φορούσα ποδιά. Δε με πολυπείραζε, η αλήθεια είναι, ήμουν χαζός σπόρος. Επαναστάτησα στην Γ’ Δημοτικού και η ποδιά κατέληξε στα βάθη κάποιας ντουλάπας.

Σε αντίθεση με το Σεπτέμβρη της προηγούμενης χρονιάς, δεν έκλαιγα γοερά στην αυλή του σχολείου, ούτε αρνιόμουν να μπω στην τάξη. Ένα χρόνο πίσω, η είσοδός μου στο νηπιαγωγείο ήταν μια υπερπαραγωγή γεμάτη θρήνους, κατάρες και ολοφυρμούς. Απλά δεν είχα καμία όρεξη να αφήσω τη ζεστασιά του σπιτιού, τη μαμά μου και το κρεβάτι μου, για να πάω σε ένα μέρος με το οποίο τίποτα δε με έδενε, να μαθαίνω τραγουδάκια και κάνω κολλάζ. Τα θυμάστε τα κολλάζ; Από τότε τα σιχάθηκα και δεν μπορώ ούτε να τα βλέπω.

Ως πρωτάκι, όμως, δεν έκλαψα και ήθελα να πάω στο σχολείο. Βοήθησε σε αυτό και το γεγονός πως τελικά, η νηπιαγωγός μου ήταν καταπληκτική και μας έκανε μια αποτελεσματικότατη πλύση εγκεφάλου για το πόσο σπουδαία πρόσωπα θα ήμασταν ως πρωτάκια. (Μπούρδες, μεταξύ μας: ήμασταν τα χαζοπούλια του σχολείου κι εύκολη λεία για τα μεγαλύτερα παιδιά, αλλά αυτά δε μας τα είχε πει η πανούργα νηπιαγωγός).

Μου έχει μείνει, πάντως, στο μυαλό η πρώτη σελίδα από τη “Γλώσσα μου”: αυτή με το κοριτσάκι και το μήλο. Και θυμάμαι πως είχα γεμίσει μια σελίδα με ολοστρόγγυλα “ο” -και λίγες μέρες μετά μια άλλη σελίδα με “ι” μπαστουνάκια. Θυμάμαι ακόμα και το εξώφυλλο από “Τα Μαθηματικά μου” -και την αποστροφή που μου προκαλούσε: ένα βιβλίο γεμάτο αριθμούς: μπλιαχ.

Θυμάμαι και τη δασκάλα μας, την κυρία Καλλιόπη (Καλλιόπη τι;) που ήταν η ίδια ως την Γ’ Δημοτικού. Και ακόμα, την τεράστια αυλή του σχολείου γεμάτη πεύκα -μα ήταν δυσθεώρητη αυτή η αυλή! Ή μάλλον έτσι έμοιαζε. Όταν ξαναπέρασα από το σχολείο, πολλά χρόνια μετά, δε μου φάνηκε και τόσο τεράστια. Ίσως επειδή έκτοτε ψήλωσα αρκετά, αν και όχι και τόσο αισθητά, για να λέμε και την αλήθεια.

Τελικά, δεν θυμάμαι και πολλά πράγματα από το Δημοτικό, κι ακόμα λιγότερα από την Α’ τάξη. Αρχίζοντας αυτό το κείμενο, νόμιζα πως θα είχα να γράψω ένα σωρό πράγματα. Μπα. Προφανώς, οι αναμνήσεις από το Γυμνάσιο και το Λύκειο είναι πολύ περισσότερες, δεμένες μάλλον με μπόλικη πίεση, πολύ διάβασμα και ατέλειωτη βαρεμάρα. Όσο το σκέφτομαι, μολονότι τότε νόμιζα πως μου άρεσε το σχολείο, δεν ήταν και τόσο σπουδαία. Καλύτερα είναι τώρα. [Λες να είναι ακόμα καλύτερα, μετά τα 33? ]

======================================
Το ποστ αυτό γράφτηκε, επειδή ζήλεψα από την Αλεπού και το Μπαμπάκη. Το ομολογώ. Κι είχω και καιρό να αναρτήσω “προσωπικά δεδομένα”, βρήκα λοιπόν, μια καλή ευκαιρία.

Και ναι λοιπόν, αγαπημένες κυρίες, κύριοι και μικρά παιδιά, ήρθε η ώρα που όλοι περιμένατε! Ο μέγας κοντόσταυλος της ελληνικής δημοκρατίας προκήρυξε εκλογές επικαλούμενος το μέγα εθνικό ζήτημα. Θαρρείτε επειδή φοβήθηκε πως όσο το καθυστερεί, τόσο το χειρότερο γι’αυτόν και το μαντρί του; Όχι δα, κακοήθειες! Την πατρίδα σκέφτεται βέβαια ο άνθρωπος, όσο την σκεφτόταν και τόσα χρόνια που για χάρη της έκανε λέβελινκγ στην playstation κάθε βράδυ!

Όμως ο λαός είναι αχάριστος και, κατά τα φαινόμενα, θα τον αποπέμψει από το θρόνο -ένα θρόνο που τόσο του κόστισε σε εργασία, ταξίδια και λέβελινγκ. Και, κατά πώς φαίνεται, θα πασάρει τον θρόνο σε κείνο το τυπάκι με το μουστάκι που μιλάει ελληνικά με σουηδικό λεξιλόγιο και αμερικάνικη γραμματική. Που βέβαια το τυπάκι δεν το έχει δοκιμάσει ο λαός, εξού και λέει να του δώσει μια ευκαιρία. Τόσα χρόνια, αυτό δεν κάνει άλλωστε; Δίνει ευκαιρίες σε τυπάκια, τρένα, αλλαγές και ραντεβού με τις ιστορίες (για αγρίους) και χάνει ευκαιρίες ο ίδιος (ο λαός) να κάνει μόνος του την αλλαγή. Αλλά, τι να κάνεις; Έχει και τσάμπιονζ λιγκ, μη σου πω και παγκόσμιο τσάμπιονσιπ στο μπάσκετ. Κακό τάιμινγκ.

Και τώρα που θα αναλάβει -λένε- το τυπάκι, θα απλώσει το μαγικό του ραβδί και όλα θα γίνουν αλλιώς! Τέρμα η κρίση, τέρμα η φτώχεια, τέρμα η ανεργία, φραγμός στην εγκληματικότητα, κανένα πρόβλημα με τους μετανάστες, την παιδεία, την υγεία, όλα αυτά δηλαδή που εδώ και 35 χρόνια όλοι αυτοί λένε πως τα φτιάχνουν. Τώρα πια θα μπει τάξη! Γιατί, βέβαια, πριν δεν ήταν το τυπάκι στην εξουσία. Ή ταν ο αρχιερέας της διαφθοράς. Που το τυπάκι φρόντισε να τον στείλει από κει πού’ρθε, καθαρίζοντας την κόπρο του Αυγεία και επανιδρύοντας το κόμμα, έχοντας ξεκόψει από τα βλαβερά στοιχεία.

Επανιδρύοντας; Χμ, όχι, ο άλλος δεν ήταν με την επανίδρυση του κράτους; Τούτος ήταν με την συμμετοχική δημοκρατία… Ή μήπως ανάποδα τα λέω;

Το θέμα είναι πως δεν έχει καμία μα καμία σημασία αν το κόμμα του τυπάκι βασίλεψε επί 19 χρόνια, αλλά “παρέδωσε” χάος δις. Τώρα θα ξαναπαραλάβει, βέβαια, χάος, αλλά ξέρει αυτό, όλα τα φτιάξει. Άλλωστε, δεν είναι το ίδιο κόμμα: είναι το μπραντ νιου πασόκ που αστράφτει καινουργίλα, που τα κάνει αόρατα.

Με μπλε και πράσινους κόκκους.

ΥΓ. Στις δεκαοχτώ σοσιαλισμό και τα μυαλά στα κάγκελα λέμε!

Trier - Μεγαρο κοντα στα ρωμαϊκά τείχη

Trier - Από το σπίτι του Karl Marx

 

Μόναχο - Υπαίθρια συναυλία στα πλαίσια του φεστιβάλ κλασικής μουσικής

Salzburg

Bled - Σλοβενία

Τεργέστη, Ιταλία

Ένα Φίατ στην Τεργέστη!

Porec, Κροατία - Βασιλική Αγ. Ευφροσίου

Porec, Κροατία

Αγορά στο Porec

Vodnjan, Kροατία

Pula, Κροατία - το Κολοσσαίο

Brestovica, Κροατία

Cres, Κροατία

Cres, η παραλία Beli, Κροατία

 

Mali Losinj, Κροατία

Mali Losinj, Κροατία

Vinjerac, εθνικός δρυμός, Κροατία

Zadar, Άγιος Ντόνατ, Κροατία

Split, Κροατία

Split, το Μαυσωλείο του Διοκλητιανού, Κροατία

Dubrovnik, Κροατία

Dubrovnik, Κροατία

Kotor, Μαυροβούνιο

Kotor, Μαυροβούνιο

Ρositelj, Ερζεγοβίνη

Mostar, Ερζεγοβίνη

Mostar, Ερζεγοβίνη

Mostar, Ερζεγοβίνη

Mostar, κροάτικος τομέας, Ερζεγοβίνη (!)

Mostar, Snippers allée, Ερζεγοβίνη

Σαράγεβο, Βοσνία

Σαράγεβο, Βοσνία - Bascarcija

Σαράγεβο, Βοσνία, το τζαμί Gazi Husrev Bej

Σαράγεβο, Βοσνία

Σαράγεβο, Βοσνία - City bar

Βελιγράδι, εκεί που ο Σάββα συναντάει το Δούναβη

Βελιγράδι - αντινατοϊκή διαμαρτυρία στην πλ. Μιχάηλοβα

Βελιγράδι, ο James Joyce στη Skadarska!

Βελιγράδι, το βομβαρδισμένο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας

Σκόπια

Σκόπια

Οχρίδα

Οχρίδα

Οχρίδα, αρχαίο θέατρο

Οχρίδα

Bitola (Μοναστήρι), κεντρική πλατεία

Bitola, Shirok sokak

Φλώρινα

Νυμφαίο

Νυμφαίο (Φλάμπουρο)

Νυμφαίο (Φλάμπουρο)

Πάτρα - Ρίo

San Marino

Como, Ιταλία

Lugano, Ελβετία

Ticino, Ελβετικές Άλπεις, λίγο πριν το τούνελ του Gotthard

Sursee, Ελβετία

Μαντεύεις την πορεία; Δεκατέσσερις χώρες σε περίπου ένα μήνα. Μια ελικοειδής διαδρομή μέσα από τους αυτοκινητόδρομους, τις πόλεις και τις εξοχές της Ευρώπης. Μια βόλτα στη γεωγραφία και την ιστορία. Μια εμπειρία γεμάτη ανθώπους, γεύσεις, τοπία, ποτά και κουβέντες. Κανένα νόημα δεν έχει να απαριθμήσω επισκέψεις, μνημεία, μουσεία, παραλίες, χωριά και εστιατόρια. Είναι πολλά και καλύτερα να πας να τα ανακαλύψεις μόνος σου.

Οι “θύτες” και τα “θύματα” κολυμπάνε πλάι πλάι στις ακτές της Αδριατικής. Δεκατέσσερις χώρες -ή μήπως μόνο τρεις; Τέσσερις; Μία; Δύσκολα μαθηματικά, όσο δύσκολο είναι να διακρίνεις αν οι Σέρβοι μιλάνε άλλη γλώσσα από τους Κροάτες, αν οι χοροί της Αυστρίας διαφέρουν από της Ελβετίας, αν στην Οχρίδα τρως διαφορετικά πράγματα από τη Φλώρινα. Περνώντας τα σύνορα της Σερβίας με τη Μακεδονία (ή όπως θες, πες την), μας καλησπέρισαν στα ελληνικά. Το καλύτερο τσεβάπ το φάγαμε στο Μόσταρ, αλλά στο Σαράγεβο ήπιαμε την καλύτερη ρακή. Και τα πρασινογάλανα νερά της Αδριατικής είναι εντελώς λάδι, μοιάζουν με της Λευκάδας και είναι σκέτη απόλαυση, κι ας είναι τίγκα στους τουρίστες.

Γιατί αυτή η χώρα δεν είναι πια μία; Τι σκατά τους χωρίζει τόσο, ώστε να σπείρουν τα μισά της βουνά με νεκροταφεία και ερείπια; Είναι χαωμένοι, αλλά γλεντάνε και ζουν καλά, χωρίς πολλά λεφτά. Αυτό που μόλις έγραψα είναι πολύ κλισέ, αλλά είναι έτσι. Κι άλλο τόσο αληθινό είναι πως το Βελιγράδι είναι γεμάτο υποκαταστήματα της Τράπεζας Πειραιώς, στα Σκόπια το κινητό μου πιάνει Cosmofon και στο ραδιόφωνο παίζει μια διαφήμιση του “Γκερμάνος”, στο Novi Sad τα κλαμπ παίζουν Χατζηγιάννη στα σέρβικα, ενώ στην Κροατία υπάρχει ένα Lidl για κάθε 50 κατοίκους. Γι’αυτό, αυτή η χώρα δεν είναι πια μία -αλλά έξι υποκαταστήματα του Lidl και της Eurobank. Παρ’όλα αυτά, σχεδόν σε κάθε πόλη βρίσκεις ένα κεντρικό δρόμο με το όνομα “Marshala Tita”.

Bijelo Dugme – Pljuni i zapjevaj moja Jugoslavijo

Lepa Brena – Jugoslovenka (Hajde da se volimo 2)

Φέτος το καλοκαίρι, δε μου έλειψαν καθόλου τα κυκλαδονήσια.

______________________________________________
Πάλι καλά που κατάφερα να ξεχωρίσω μόνο τόσες λίγες φωτογραφίες!
Τα βιδεάκια είναι μια ανιδιοτελής προσφόρά της Παρτιζάνας.

…που πάει να πει “ήλθεν η ώρα μας”!

Καλό καλοκαίρι.

Ραντεβού το Σεπτέμβρη (όταν ανοίξουν τα σχολεία).

Να’στε καλά και να προσέχετε.

(Κι απ’το πεζοδρόμιο!)

Βγαίνεις στο μπαλκόνι να ποτίσεις τα λουλουδάκια σου και το βρίσκεις… κομμένο στα δύο από το αντίσκηνο ενός μυστήριου κοκκινωπού τύπου!

Μα, μες τη μέση του μπαλκονιού, κυρά μου, ήρθες να πλέξεις το σπιτικό σου; Από τον τοίχο μέχρι το βασιλικό απέναντι! Κόβεις το μπαλκόνι στη μέση, και προβληματίζομαι που δε θέλω να σε ξεσπιτώσω -αλλά και αυθαίρετο μες την αυλή μου;

Η λύση τελικά δόθηκε από τον δυνατό αέρα που δε νοιάστηκε να ξεσπιτώσει το φτωχό μας καταληψία. Αυτός επέμεινε και δοκίμασε να στήσει το τσαντήρι του λίγο πιο πέρα, αλλά και πάλι ο αέρας του το χάλασε. Τα μάζεψε κι αυτός λοιπόν κι έφυγε. Θα δοκίμασε μάλλον την τύχη του σε πιο απάνεμο μπαλκόνι!

Η πρωθυπουργική κατοικία στο Ρέυκιαβικ

Έχοντας υπόψην ότι πρόκειται για την πιο “πρόσφατα δημιουργημένη” χώρατου πλανήτη, για ένα νησί με έντονη γεωλογική δραστηριότητα και πολλά μοναδικά στον κόσμο φαινόμενα, σίγουρα ξεκινάς για την Ισλανδία, περιμένοντας πως ό,τι δεις θα είναι για πρώτη φορά. Μέχρι πριν από μερικούς μήνες ήταν μια από τις πλουσιότερες και ακριβότερες χώρες του κόσμου -όχι πια. Προσπαθείς να φανταστείς αν τα σημάδια της κρίσης θα είναι φανερά, πώς μπορούν 300 χιλιάδες άνθρωποι να είναι αυτάρκεις, ζώντας σε μια τόσο άγονη και αφιλόξενη γη.

Το Κοινοβουλιο Άλθινγκ στο Ρευκιαβικ

Το μεγαλύτερο μέρος της επιφάνειας του νησιού είναι καλυμμένο με παγετώνες, χιόνια για το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου και λάβα. Και κάτω από μια παγωμένη και άγονη επιφάνεια, με πολύ χαμηλή βλάστηση (όπου αυτή υπάρχει), να ξέρεις πως γίνεται… ο χαμός: πως η γη βράζει, κυριολεκτικά. Παντού υπάρχουν αναθυμιάσεις αερίων που προέρχονται από τα έγκατα της γης, ενώ η τελευταία έκρηξη ηφαιστείου σημειώθηκε πριν από μόλις 25 χρόνια και η λάβα κάλυψε πολύ μεγάλο μέρος του. Η γεωγραφία αλλάζει ακόμα και σήμερα, αφού υπάρχουν νησάκια στα πέριξ που αναδύθηκαν μόλις πριν από 30 χρόνια.

Ομαδικος...βιασμος αθώας παπιας στη λιμνη Tjiörn στο Ρευκιαβικ

 Το νησί ήταν γνωστό και στους Αρχαίους Έλληνες, οι οποίοι το αποκαλούσαν Θούλη. Πολλά παράξενα έχουν συμβεί σε αυτόν τον τόπο, όπου οι Νορβηγοί κατέφυγαν για να αποφύγουν τη βαριά φορολογία και την απολυταρχία και ανακατεύτηκαν με τους Κέλτες.

Αναμνησεις μιας κοινωνικης αναταρχης - Ρευκιαβικ

Εδώ ιδρύθηκε το πρώτο Κοινοβούλιο στη μετά Χριστόν εποχή, το 930. Το ονόμασαν Άλθινγκ και οι πρώτες του συνεδριάσεις λάμβαναν χώρα στην ύπαιθρο. Σήμερα, εξακολουθεί να ονομάζεται με τον ίδιο τρόπο και στεγάζεται σε ένα ταπεινό σπιτάκι στην κεντρική πλατεία του Ρέυκιαβικ. όπως και η πρωθυπουργική κατοικία που είναι μια πρώην φυλακή.

Η θεα απο την Hallgrimskirkja -Ρευκιαβικ

Στο Ρέυκιαβικ μπορεί κανείς να επισκεφτεί πολλά ενδιαφέροντα μουσεία, πολιτιστικές εκδηλώσεις, καφέ, εστιατόρια και μπαρ, αλλά και μια αγορά εμπνευσμένη από τις πιο σύγχρονες τάσεις του design. Οι Ισλανδοί είναι φιλόξενοι και πολύ εξυπηρετικοί και χαμογελαστοί, με εκείνο τον ιδιαίτερο ήπιο σκανδιβαβικό τρόπο. Αγαπούν πολύ τη μουσική και εκφράζονται πολύ από την ζωγραφική. Γενικά, οι τέχνες αποτελούν αγαπημένες ασχολίες τους.

Ιλουστρασιον γκραφιτι στο Ρευκιαβικ

Ενδιαφέροντα tips: το Ιστορικό μουσείο (πολύ μεγάλο, καλά οργανωμένο και στημένο εμπλουτισμένο με διαδραστικές δραστηριότητες αξιοποιώντας τις σύγχρονες τεχνολογίες), το Σπίτι του Πολιτισμού που φιλοξενεί την έκθεση των saga χειρογράφων /έκθεση κινηματογράφου / φωτογραφίας / μοντέρνας τέχνης / πλούσια βιβλιοθήκη,το σπίτι του νομπελίστα Halldor Laxness.

Thingvellir - η λιμνη

Στο Ρέυκιαβικ επιβάλλεται μια βόλτα στο εντυπωσιακό λιμάνι, τη μεγάλη λίμνη πίσω από την κεντρική πλατεία και στο λόφο της τεράστιας και επιβλητικής Hallgrimskirkja, μιας θεόρατης εκκλησίας με εκπληκτική θέα προς τη θάλασσα.

Geysir

Αντίθετα προς την κοινή προκατάληψη, το κλίμα της Ισλανδίας δεν είναι “πολικό”, αλλά μοιάζει με των άλλων σκανδιναβικών χωρών, χάρη στην επίδραση του Γκόλφστρημ. Πάντως μια ισλανδική παροιμία λέει πως “αν δεν σου αρέσει ο καιρός, περίμενε 15 λεπτά”, υποδηλώνοντας πόσο άστατες είναι οι καιρικές συνθήκες στην περιοχή. Σε κάθε περίπτωση, φέτος στις 15 Μαΐου έπεσαν τα τελευταία χιόνια και δέκα μέρες αργότερα, εμείς φορούσαμε χειμωνιάτικα, ενώ πολλοί Ισλανδοί κοντομάνικα.

Myvatn, κοντά στη Jardbodin

Καλύτερα βέβαια να πάει κανείς καλοκαίρι, που οι μέρες είναι μεγάλες και οι θερμοκρασίες ανεκτές και οι δρομοι προς την ενδοχώρα προσβάσιμοι, καθώς λόγω καιρικών συνθηκών θεωρούνται επικίνδυνοι και δεν είναι ανοιχτοί για 8 με 9 μήνες το χρόνο.

Καταρρακτες Gullfoss

Ιδανικά, αφού δει κανείς το Ρέυκιαβικ, το καλύτερο που έχει να κάνει, είναι να νοικιάσει ένα τζιπ και να κάνει το γύρο του νησιού. Αν, όμως, ο επισκέπτης δεν διαθέτει τουλάχιστον δυο εβδομάδες, θα δυσκολευτεί να επιλέξει ποια μέρη να δει. Πάντως, στο γραφείο τουρισμού, θα βρει έναν κατάλογο με όλες τις ισλανδικές φάρμες που νοικιάζουν δωμάτια -πρόκειται για τον καλύτερο τρόπο να δει κανείς τη χώρα, γνωρίζοντας λίγο και την καθημερινότητα των ντόπιων.

Ηφαίστειο Hekla

Να δείτε στο Νότο: τη λίμνη του Thingvellir, όπου εικάζεται πως έγιναν και οι πρώτες συνεδριάσεις του Κοινοβουλίου και το Geysir με τους θερμούς πίδακες (η θερμοκρασία του νερού φτάνει του 200 βαθμούς Κελσίου, οπότε μην πλησιάσετε πολύ!). Το μεγάλο γκέυζερ ενεργοποιείται μόνο όταν υπάρχει έντονη υπόγεια δραστηριότητα (και άρα προμηνύεται σεισμούς) με το ύψος του νερού να φτάνει τα 100 μέτρα, ενώ το μικρότερο είναι μονίμως ενεργό και εκτοξεύει τα ζεστά νερά του κάθε 10 λεπτά μέχρι τα 30 μέτρα ύψος.

Καταρρακτες Skogar

Τους καταρράκτες Gullfoss, Skogar και Sjelmalandsfoss, το ηφαίστειο Hekla (ο δρόμος ως εκεί είναι ανοικτός μόνο το καλοκαίρι) και τις μαύρες παραλίες του χωριού Vik. Εκεί κοντά μπορείτε να βρεθείτε και σε δύο από τους μεγαλύτερους παγετώνες! 

Vik

Οι βόλτες στα δυτικά φιορδ προσφέρουν εκτός από τα υπέροχα τοπία και εικόνες από φωλιές των ενδημικών πούφιν, αλλά και παρατηρητήρια φαλαινών. Τα βόρεια φιορδ, αυτές οι εντυπωσιακές δαντέλες, μας οδηγούν στη δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας, το Ακουρέυρι (με 17 χιλιάδες κατοίκους και πανεπιστήμιο).

Vik

Η διαδρομή προκαλεί δέος. Το τοπίο είναι σεληνιακό, σχηματισμένο από βράχους και λάβα, οι βουνοκορφές απότομες, ενώ τα μόνα ζωντανά πλάσματα που συναντά κανείς είναι άλογα και πρόβατα. Τα ζώα είναι πολύ κοινωνικά, καθώς έχουν υπόψην τους ότι το μέρος τους ανήκει και ο άνθρωπος είναι επισκέπτης. Αν είστε τυχεροί, μπορεί ένα μωρό πρόβατο να ξεφύγει από το χωράφι και τη μαμά του και να έρθει να το χαϊδέψετε! Γενικά, η απόλυτη ησυχία διακόπτεται μόνο από τις φωνές των πουλιών.

Engimyri

Μετά το Ακουρέυρι, βρίσκεται η λίμνη Myvatn. Το αλλόκοτο σχήμα της οφείλεται στις εκρήξεις των κοντινών ηφαιστείων, και στον τρόπο που διαχύθηκε η λάβα τους. Η λάβα προκάλεσε και την δημιουργία ψευδοκρατήρων, καθώς συναντούσε το κρύο νερό της λίμνης. Η ατμόσφαιρα μυρίζει έντονα θειάφι λόγω των αναθυμιάσεων.

Grugar

Η Myvatn λοιπόν, είναι προστατευόμενος υδροβιότοπος, στάση και τόπος αναπαραγωγής για πολλά  αποδημητικά και ενδημικά πουλιά. Επιτρέπεται -ή μάλλον, επιβάλλεται- το birdwatching, όπως και ένας περίπατος στα λιβάδια και τα βοσκοτόπια. Οι λιγοστοί κάτοικοι ζουν από τον τουρισμό και την κτηνοτροφία, ενώ η ενέργεια παράγεται από το εργοστάσιο που αξιοποιεί την γεωθερμική δραστηριότητα του τόπου.

Akureyri

Eyjafjördur

 Στο Dimmubogir, βρίσκουμε μια μεγάλη έκταση με ποικίλες και εντυπωσιακές γλυπτικές δημιουργίες της λάβας. Η πλήρης βόλτα διαρκεί δύο ώρες, ενώ η πρόσβαση είναι δωρεάν. 

Godafoss

Myvatn

Το ταξείδι στην Ισλανδία είναι μια σπουδαία εμπειρία. Είναι μια καλή αφορμή για να προσεγγίσει κανείς την φύση, αλλά όχι με την παραδοσιακή έννοια, της στυλιζαρισμένης πρασινάδας ενός πάρκου. Η φύση της Ισλανδίας είναι άγρια, ακατέργαστη και επιβλητική, ενώ είναι και μια καλή ευκαιρία για επανάληψη στην πράξη, όσων είχαμε μάθει στο μάθημα της φυσικής στο σχολείο. 

Ψευδοκρατήρες Skutustadir

*Οφείλω πολλές ευχαριστίες στην mondouble, για τις πολύτιμες οδηγίες που μου χάρισε, κατά την “οργάνωση” του ταξειδιού.

Myvatn

*Οι ώρες που αναγράφονται στις φωτογραφίες δεν είναι οι αληθινές, αλλά βέλγικες: η ισλανδική είναι δύο ώρες νωρίτερα από την αναγραφόμενη.

Myvatn, Reykjahliδ

Myvatn, Vogafjos

Myvatn

Ηφαίστειο Hverfjall, Myvatn

Ηφαίστειο Hidarfjall, οπως φαίνεται από την κορυφή του Hverfjall

Η "γοτθική εκκλησία": ένας από τους πολλούς σχηματισμούς που φιλοτεχνησε η λάβα στο Dimmubogir - Myvatn

Myvatn

Keflavik

η αφισα της παραστασης

Ένα μέρος της ομορφιάς των κλασικών κειμένων οφείλεται στη διαχρονικότητά τους, στο γεγονός πως ακούγονται φρέσκα και επίκαιρα, ακόμα και μερικούς αιώνες αργότερα. Όταν μάλιστα πρόκειται για καλογραμμένα, σπιρτόζικα και έξυπνα κείμενα, τότε η απόλαυση είναι σίγουρα πολύ μεγαλύτερη και εγγυημένη.

Ο Μολιέρος είναι αναμφισβήτητα ένας από τους πολυγραφότερους και πιο αναγνωρισμένους -και αναγνωρίσιμους- Γάλλους συγγραφείς. Ο Μολιέρος ήταν πανέξυπνος και κατόρθωνε να επιβιώνει εντός της βασιλικής αυλής, όσο κι αν στηλίτευε τα κακώς κείμενα, όσο κι αν κορόιδευε εκείνα που θεωρούσε γελοία. Αυτό οφείλεται στην πονηριά του αφενός, χάρη στην οποία πετύχαινε να ασκήσει δριμύα κριτική με τον πιο σκερτσόζικο και χαριτωμένο τρόπο. Σίγουρα, πάντως οφείλεται και στο μεγάλο του ταλέντο: ο Μολιέρος χρησιμοποιεί τη γλώσσα, έτσι ώστε να εξυπηρετεί τον στόχο του κειμένου, αλλά και κάνοντάς την να μοιάζει ολοκαίνουρια, φρέσκια, ζωντανή -και προφανώς, οι θεατρικές παραστάσεις του Μολιέρου, όσο έξυπνες κι αν είναι οι ιστορίες, θα ήταν κατώτερες χωρίς το αναγνωρίσιμο στη γλώσσα πνεύμα του (witt).

Και είναι πραγματικά αξιοθαύμαστο το γεγονός ότι κατάφερε να μείνει εντός της Αυλής, κατάφερε να μην τον πετάξουν έξω κλωτσηδόν, ενώ τα κείμενά του σχολιάζουν φαρμακερά την αριστοκρατία, την ανοησία των αξιωματούχων, την φαυλότητα, την κουτοπονηριά και την δουλικότητα των υψηλών κύκλων, και πάνω από όλα, χμ, την Εκκλησία. Η οποία Εκκλησία στα χρόνια του Μολιέρου ήταν ισχυρότατη (μιλάμε για πολύ πριν τη Γαλλική Επανάσταση και τον πλήρη διαχωρισμό Κράτους-Εκκλησίας στην Γαλλία) και αγαστός συνεργάτης του Βασιλιά (που ήταν ο εργοδότης του Μολιέρου). Παραστάσεις όπως ο Ταρτούφος ή οι Σοφές γυναίκες είναι πραγματικά αξιοπερίεργο πώς ανέβηκαν στην βασιλική σκηνή.

Βέβαια, ο φίλος μας ο Μολιέρος, όσο ξύπνιος, καταφερτζής και πονηρούλης κι αν ήταν, την λογοκρισία δεν την γλίτωνε πάντα. Όταν λοιπόν το παράκανε, οι διάφοροι Καρδινάλιοι ασκούσαν όλη τους την επιρροή στον Βασιλιά, με αποτέλεσμα τα κείμενά του να πετσοκόβονται, ο αριθμός των παραστάσεων να μειώνεται και οι κριτικοί να φέρονται στον συγγραφέα με σκληρότητα. Παρά ταύτα, ο Μολιέρος την κριτική του στην Εκκλησία και την υποκρισία της την άσκησε μια χαρά, κι ένα έξοχο παράδειγμα (εκτός φυσικά από τον Ταρτούφο) είναι ο Δον Ζουάν (που προφανώς λογοκρίθηκε αρκούντως).

O Olivier Massart στο ρολο του Sganarelle

Με την πρώτη ματιά, ο Δον Ζουάν μοιάζει να μην είναι τίποτα παραπάνω από ένας έκλυτος αριστοκράτης που έχει αναγάγει την ακολασία σε ύψιστη τέχνη. Καρδιοκατακτητής, σπάταλος, επιπόλαιος, κόλακας, καλοπερασάκιας και υποκριτής, ξέρει να μιλά όμορφα και να πετυχαίνει το στόχο του, είτε αυτός είναι η πρόσβαση στην καρδιά μιας γυναίκας είτε σε υλικά αγαθά. Με αυτό τον τρόπο, φυσικά, σκανδαλίζει τόσο τον υπηρέτη του Σγκαναρέλ, όσο και τον πατέρα του. Ο πρώτος δεν έχει βέβαια την δυνατότητα να φέρει αντιρρήσεις στον κύριό του και δέχεται καρτερικά όλες τις ιδιοτροπίες του κάνοντας τον σταυρό του -ακόμα και όταν αναγκάζεται να πράξει εντελώς αντίθετα προς την πίστη του. Γιατί ο Σγκαναρέλ είναι ο μόνος υποστηρικτής της Εκκλησίας και της θρησκείας μέσα στο έργο. Ή αν όχι ο μόνος, σίγουρα ο πιο αγνός και άδολος. Ο πατέρας του Δον Ζουάν από την άλλη, εξίσου θρησκευόμενος, παρουσιάζεται σαν ένας συντηρητικός αριστοκράτης, ενώ υπονοείται πως η πίστη του υποβοηθάται και από όχι αγνά συμφέροντα.

Όπως και να έχει, ο Δον Ζουάν είναι μάλλον μια προσωπικότητα, πολύ μπροστά από την εποχή της. Είναι ένας άνθρωπος που αγαπά την ελευθερία του και το μόνο που θέλει είναι να απολαύσει τη ζωή και τον έρωτα. Απέναντί του στέκεται η Εκκλησία και οι κάθε λογής αρχές, με τους περιορισμούς και τους κανόνες τους. Ο Δον Ζουάν αντιπροτείνει την ευκολία και τις χαρές μιας απλής ζωής χωρίς δεσμεύσεις. Η αλήθεια είναι πως έχει ένα στήριγμα: το χρήμα και την ταξική του καταγωγή. Ενάμιση αιώνα πριν τη Γαλλική Επανάσταση, ο Μολιέρος δεν είχε ακόμα την άνεση να ριζοσπαστικοποιήσει περισσότερο τον ήρωά του. Πάντως, ακόμα και ο κλονισμός του αγνωστικισμού του Δον Ζουάν, με αφορμή την εμφάνιση ενός “φαντάσματος” είναι προσωρινός. Η μεταστροφή του κρατά πολύ λίγο -μαζί της και η χαρά του πατέρα του-, και στο τέλος ο ήρωάς μας επιστρέφει στις γνωστές “κακές” του συνήθειες.

Το γνωστό μας στέκι ανέβασε την παράσταση αυτή στο τέλος της σεζόν που μας πέρασε, σε σκηνοθεσία Michel Kacenelenbogen και με πρωταγωνιστές τους καταπληκτικούς Serge Demoulin (Δον Ζουάν) και Olivier Massart (Σγκαναρέλ). Η σκηνοθεσία προβάλλει την διαχρονικότητα του έργου μέσα από λιτά και αχρονικά σκηνικά και αντίστοιχα κοστούμια και χρησιμοποιεί το βίντεο με πολύ εύστοχο τρόπο, για να υποδηλώσει το υπερφυσικό. Πολύ καλή είναι η μουσική επένδυση, ενώ το καστ απογειώνει την παράσταση.

Όσοι πιστοί εν Βελγίω, μπορείτε να την δείτε μεταξύ 21 και 30 Οκτωβρίου, καθώς ανεβαίνει ξανά για δεύτερη σεζόν.

Η εμπρηστική σεζόν άνοιξε και καλά κρατεί, για μια ακόμα χρονιά. Πέρα από τα ατυχήματα (μπρφχχχ, οκ, λέμε τώρα και καμιά μλκία) -που, τι να κάνεις;-, υπάρχουν φυσικά τα συμφέροντα (όπως οι φωτιές στο Ζευγολατιό, τον Υμηττό ή την Εύβοια).

Αυτό εδώ όμως ξεπερνά αυτά τα στενά και συμβατικά πλαίσια των εμπρησμών. Είναι μια ακόμα απλή απόδειξη ότι στην Ελλάδα η έννοια της κοινωνικής αγωγής δεν υπάρχει ούτε στα λεξικά. Για να το δούμε λίγο: το κράτος απαλλοτριώνει ατομικές ιδιοκτησίες σε μια περιοχή που θεωρήθηκε και χαρακτηρίστηκε Εθνικό πάρκο. Χρειάστηκε λοιπόν, τα ελληνόπουλα να προβούν σε μια πράξη, η οποία συνήθως τους προκαλεί από ναυτία και κομάρες, μέχρι πολλαπλά εγκεφαλικά. Και μάλιστα για ποιον; Για το φυσικό περιβάλλον; Μουαχαχα, καλό.

Αλλά, όπως και να΄χει, το έκαναν, γιατί δεν γινόταν αλλιώς (*). Κατόπιν, το κράτος φαίνεται πως τους αποζημίωσε, αλλά αυτοί θεώρησαν ανεπαρκή την αποζημίωση. Εντάξει, αυτά συμβαίνουν. Τι κάνεις, λοιπόν; Πας στα δικαστήρια, είπατε; Τι λε’ ρε φίλε; Και τι είναι εδώ; Σουηδία ή Ελβετία; Σιγά! Αφού είναι έτσι το κράτος, μία λύση υπάρχει: στάχτη και burberry! Αφού δε μπορώ να το “αξιοποιήσω” εγώ το οικοπεδάκι (που ξέρω πώς να το αξιοποιήσω, αμέ! Τσιμέντο να γίνει!), να μη μπορεί κανένας: το καίω για να μάθουν -και γιατί έτσι γουστάρω!

Πέρα από αντικοινωνική συμπεριφορά, άγνοια, μικροψυχία και ταπεινά εκδικητική διάθεση, η πράξη αυτή μαρτυρά και pure ηλιθιότητα: βλαμμένε Ζακυνθινέ, εσύ θα το βλέπεις καμμένο, σε όλους τους άλλους (και το κράτος) προκαλείς έμμεση και πιο μακροπρόθεσμη ζημιά -αλλά, εσύ ο ίδιος, ηλίθιε, εκεί που είχες δέντρα και δροσιά, θα έχεις λάβρα και ασχήμια.

Είναι σαν εκείνο το ανέκδοτο: επειδή ο βλάχος “επαρχιώτης” δε μπορούσε να πάρει δική του Μερσεντές, έκαψε τη Μερσεντές του γείτονα. Τρίτος Κόσμος -confirmed και με τη βούλα.

__________________
(*) Πιθανότατα θα γινόταν και αλλιώς, για όσους είχαν το σωστό βύσμα, και πιθανότατα κάποιοι το είχαν, εφόσον πολύ κοντά στο Εθνικό πάρκο υπάρχουν κάποια αυθαίρετα. Αλλά αυτό είναι πταίσμα, μπροστά στα υπόλοιπα.