Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι
τώρα αρχίζω και θυμάμαι
Καθώς η κρίση βαθαίνει και μεγεθύνεται, πληθαίνουν οι φωνές που διαμαρτύρονται εύσχημα, γράφονται ολοένα και περισσότερα αξιόλογα κείμενα, οξύνεται η διαλεκτική ενάργεια πολλών. Διαβάζω κι εγώ λοιπόν ένα σωρό αξιόλογα πράγματα, πελαγοδρομώντας. Λένε πως σε περιόδους μεταβατικές και κρίσιμες, σαν και τούτη που ζούμε, η πνευματική και καλλιτεχνική παραγωγή ανεβαίνει σε ποσότητα και ποιότητα. Λένε πως η δημιουργικότητα αυξάνεται με ρυθμό ανάλογο προς εκείνο της αύξησης των προβλημάτων και των αδιεξόδων.
Η γκρινιάρα πλευρά του εαυτού μου δεν μπορεί να αποφύγει ένα κακιασμένο και ενδεχομένως ρητορικό ερώτημα. Πόσοι από όλους τους ανθρώπους δεν θα αλλάξουν ρότα, όταν η διέξοδος προκύψει; Πόσοι και ποιοι θα μετεξελιχθούν σε δημόσια πρόσωπα, όταν τα πράγματα αλλάξουν; Πόσοι και ποιοι θα εξαργυρώσουν την δημιουργική παραγωγή της όμορφης πέννας τους και πιθανά τα δακρυγόνα που θα έχουν εισπνεύσει;
Κακία και γκρίνια. Φταίει ίσως το αδιέξοδο που προκύπτει από αυτό που θεωρώ δυσανάλογο λόγο (με τη μαθηματική έννοια της λέξης) λόγων (με τη φιλολογική έννοια) και πράξεων (με την κυριολεκτική έννοια). Δυο χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, μισό και κάτι χρόνο μετά την έναρξη των διαφόρων κινημάτων αγανακτισμένων καταληψιών και σκηνιτών, μοιάζει κάπως η κατάσταση σαν αγώνας δρόμου μεταξύ των αισώπειων λαγού και χελώνας. Η κυρίαρχη αντίληψη και πολιτική στο ρόλο του λαγού, το 99% στο ρόλο της χελώνας. Ένα σωρό απόψεις, κρίσεις και ρητορικές διατυπώνονται, ένα σωρό καταλήψεις ξεφυτρώνουν, ένα σωρό μέτρα ανακοινώνονται, η παραζάλη δεν κάνει διάλειμμα και το αποπροσανατολισμένο πλήθος παλεύει για την επιβίωση.
Στην Αθήνα, οι άστεγοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο Δουβλίνο, κατειλημμένος παραμένει ο προαύλιος χώρος μιας μεγάλης τράπεζας. Στη Λήδρας, ο προβοκατόρικα διαιρεμένος λαός (ή έστω το πιο φέρελπες μέρος του) ζωντανεύει τη νεκρή ζώνη σε πείσμα των αρχών και των δυο τόπων. Την ίδια ώρα ο Αρχιεπίσκοπος στέκεται στο πλάι του “νόμιμου και ηθικού” ηγούμενου, οι Αθηναίοι αγανακτισμένοι ξαναμαζεύονται δειλά, νέα μέτρα ανακοινώνονται, τα γεγονότα τρέχουν με ταχύτητα φωτός και δεν προλαβαίνεις καν να ενημερωθείς, πολλώ δε μάλλον να δράσεις. Η επιβίωση όπως πάντα αγώνας δρόμου.
Επανερχόμενη στο αρχικό ρητορικό και χολωμένο ερώτημά μου, αρνούμαι να ενσωματώσω τη ματαιότητα. Όχι όσο γνωρίζω πως υπάρχουν πλάι μου τέτοιοι άνθρωποι: “πλάι μου” όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν. Γιατί πλέον ο κόσμος είναι όντως ένα μικρό χωριό. Και γιατί τα περάσματα στενεύουν και οι επιλογές γίνονται δίπολα. Ακόμα κι όταν κάποιες συζητήσεις φαντάζουν περιττές ή χτυπάνε σε τοίχο, η δημοκρατία παραμένει το ζητούμενο. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης περιπέτειας, γεμάτα πάλη, βία και λίγες ανακωχές, απλά δεν διαγράφονται, επειδή διαφωνούμε στο περιεχόμενο που δίνουμε στις λέξεις. Οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες, η ουδετερότητα δεν ταιριάζει καν στις νεκρές ζώνες.
Οι νεκρές ζώνες, τα λουκετωμένα μαγαζιά, τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ζωντανεύουν, τη στιγμή που κάποιος κολλάει πάνω τους μιαν αφίσσα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που κουβεντιάζουν για δημοκρατία και οραματίζονται αλλαγές, πριν καν πιουν τον πρωινό τους καφέ (ξέρεις εσύ), ο κόσμος θα διατηρεί παλλόμενο το δυναμικό της βελτίωσης. Οι πράξεις περιμένουν να νοηματοδοτηθούν, κι αν τούτη την ώρα μοιάζουμε μαγκωμένοι και διστακτικοί, αφού επιμένουμε να φλερτάρουμε με τη διαλεκτική, η ανάφλεξη είναι απλά θέμα χρόνου.
Η αισιοδοξία είναι πράξη επαναστατική, η εμπιστοσύνη στην ομορφιά είναι αναγκαιότητα.
Πόσες φορές θα στρίψει αυτή η σφαίρα ώσπου ν’ αρχίσω πια να “με” εμπιστεύομαι, ώσπου να πάψω να “σε” φοβάμαι; (στα “με” και “σε” βάλε τα γνωστά)
Καλημέρα!
Αφού η αισιοδοξία είναι πράξη επαναστατική και η εμπιστοσύνη στην ομορφιά είναι αναγκαιότητα, η ανάφλεξη είναι απλώς θέμα χρόνου… (ας ελπίσουμε, τουλάχιστον).
Καλημέρα Κροτίνι.
Τουλάχιστον υπάρχουν άνθρωποι σα και του λόγου σου που βάζουν τα πράγματα σε μια σειρά.Η ιστορία έχει διδάξει.Ξέρουμε δηλαδή.Κι αυτός είναι ο εχθρός.Η γνώση.Η γνώση πως δε θα αλλάξει τίποτα.Αυτή μας βάζει σε αδράνεια.Είμαστε λίγοι και θα μείνουμε ακόμη λιγότεροι.Είμαστε οι τύποι που σπάμε τα κοντάρια της σημαίας και ξεσκίζουμε τα πανιά της.Της κάθε σημαίας.Πράσινης ,γαλάζιας κόκκινης…
Σήμερα ξεκίνησαν να κόβουν το ρεύμα.Βρήκαν περίοδο.Στη Βόρεια Ελλάδα έχει τρελές θερμοκρασίες.Κάποιοι δεν έχουν ρεύμα.Γιατί;Κάποιοι θα ουρλιάξουν.Κάποιοι άλλοι θα γίνουν αρχηγοί.Κάποιοι θα εξαργυρώσουν.Κάποιοι θα τους στηρίξουν.Κάποιοι θα γαμήσουν το μέλλον των παιδιών τους,των παιδιών μας.Κάποιοι θα παχύνουν επικίνδυνα.Και κάποιοι θα απομείνουΜε να κοιτάμε τα αστέρια και να τα βάζουμε σε σειρά,οργανώνοντας το δικό μας σύμπαν,ο ένας στη πλάτη του άλλου,ερωτευμένοι κι απόμακροι,ερωτευμένοι με μιαν Άνοιξη,Γενάρη μήνα.Ελπίζω να μη φανεί κι αυτό το σχόλιο σαν spam.Έλεος με τη βλακεία το wordpress.Να σαι καλά.Συγνώμη για το χώρο κι ευχαριστώ.
Όμως η αισιοδοξία εκλείπει κι η ομορφιά γίνεται όλο και πιο δύσκολο να ιδωθεί. Αργούμε
Χαμένο Επεισόδιο, ναι, χμ, έτσι.
Θεωρέμα, ναι, χμ, έτσι.
Scary rabbit, σε γλύτωσα από τα σπαμ.
Νομίζω πως η ιστορία δεν έχει κυκλική πορεία, οπότε μπορούμε να αναμένουμε (ή ακόμα καλύτερα, να κάνουμε) την έκπληξη.
Ρενάτα, είναι θέμα οπτικής γωνίας. Κι εγώ θα ήθελα να πήγαιναν πιο γρήγορα τα πράγματα, αλλά καταλαβαίνω γιατί δεν πάνε, κι αυτό είναι μια αρχή.
κουτάβι στην παρούσα φάση είμαστε σχεδόν “υποχρεωμένοι” να είμαστε αισιόδοξοι (αλλιώς θα σπάμε φαρμακεία για τα χάπια μας)
Υ.γ λες από το κίνημα να προκύψουν νέος Τζουμάκας και νέα Δαμανάκη?
Αγαπητή μικρή ξενιτεμένη, τι μας δίδαξε ο Αίσωπος;
Μη το κόβεις, συνέχισε τη σκέψη σου πάνω σε αυτό το 99%.
…don’t worry be happy…
Ξέρω’γω ρε συ ρεμάλι; Όλα τα βρίσκω πιθανά πλέον.
@akisste, ναι, αυτό ήταν και το δικό μου point, ντάξει, εγώ είμαι και λίγο ανυπόμονη, αλλά irrelevant, το θέμα είναι τι γίνεται στον κόσμο.
Δεν ξέρω αν κολλάει σαν σχόλιο, αλλά εγώ θα το πω ;-p
Διαβάζω αυτές τις μέρες το The collapse of complex societies” του Joseph A. Tainter. Είναι αρχαιοόγος και το έγραψε το 1988. Το βιβλίο είναι επιστημονικό σύγγραμα, με τα ανάλογα references και επιχειρήματα, παραδείγματα και στοιχεία… Αφού καταρρίπτει όλες τις έως τώρα θεωρίες για το γιατί καταρρέουν οι πολύπλοκες κοινωνίες μας στοιχειοθετεί, αναλύει και τεκμηριώνει τη δική του. Η οποία στηρίζεται σε κάτι που λέγεται the law of diminishing returns. (Ας βοηθήσει κάνας μεταφραστής να δούμε πως το λέε στα ελληνικά) Σύμφωνα λοιπόν με αυτή τη θεωρία, οι κοινωνίες γίνονται ολοένα και πιο πολύπλοκες προκειμένου να αντιμετωπίζουν και να λύνουν προβλήματα. αλλά από ένα σημείο και μετά η αυξανόμενη πολυπλοκότητα που απαιτείται, αρχίζει και γίνεται τόσο “απαιτητική” σε χρόνο κι ενέργεια ώστε να καθίσταται μη αποδοτική σε αναλογία. Κάποια στιγμή λοιπόν η καμπύλη απόδοσης αρχίζει και φθίνει. Και κει αρχίζουν τα προβλήματα… Αυτός το έβλεπε αυτό στη δική μας κοινωνά/πολιτισμό απο το 1988. Φτάσαμε ως το 2012 και θα έλεγα ότι το πρόβλημα είναι χειρότερο από ποτέ. Η κατάρρευση λοιπόν πλησιάζει. Μου τη δίνει να ακούγομαι σαν συνομωσιολόγος αλλά…αλλά! Έτσι αισθάνομαι, τι να κάνω?
Δεν ξέρω, δε μου μοιάζει και πολύ πειστικό σαν επιχείρημα, αλλά διστάζω να το κρινω χωρίς να έχω διαβάσει το σκεπτικό του ολοκληρωμένα.
Όσο περισσότερο διαβάζω, τόσο πιο πειστικό γίνεται.. Η τελευταία μου ανάρτηση είναι σχετική με το θέμα και υπάρχει και link/βίντεο παρουσίασης του θέματος από τον συγγραφέα αν ενδιαφέρεσαι!