αυτοσχεδιασμός

Με το που μπήκα μέσα στο ατελιέ, η πρώτη μου αυθόρμητη σκέψη ήταν “δεν είναι δυνατόν, αυτό είναι σκέτη αποτυχία. Πού θα γίνει η προβολή; Πού θα χωρέσει ο κόσμος; Πώς θα προλάβουμε να καθαρίσουμε σε δυο ώρες; Σιγά μην έχει ίντερνετ εδώ πέρα”. Σιγά σιγά ήρθαν και μερικοί άλλοι, στρωθήκαμε στη δουλειά, ήρθαν τα φαγητά, οι μπύρες φυσικά ήταν ήδη στο ψυγείο. Ο καθένας εντελώς αυθόρμητα αναλάμβανε να κάνει κάτι, δεν υπήρχε επικεφαλής, ο L. πήγε κι ήρθε δέκα οκτώ φορές στο σπίτι του, να φέρει σπάγγο, τραπεζομάντηλα, τον προτζέκτορα, ένα μαχαίρι (τελικά το μαχαίρι το ξέχασε, αλλά έφερε η Δ.) και δεν θυμάμαι καν τι άλλο. Μαζέψαμε τα καλώδια στις άκρες, γιατί κυκλοφορούσαν και πιτσιρίκια (πιτσιρίκια! σε εκδήλωση αλληλεγγύης προς τους Χαλλυβουργούς!), στρώσαμε τους πάγκους, κρεμάσαμε φωτογραφίες, φωτάκια και το πανώ, στήσαμε το μπαρ και το μπουφέ. Στον πάνω όροφο (ναι, έχει και πάνω όροφο το ατελιέ των 50 τετραγωνικών), στήσαμε τις καρέκλες και τον προτζέκτορα για την προβολή. Τις καρέκλες, τρόπος του λέγειν: καρέκλες, πάγκους, προλυθρόνες κι έναν παλιό καναπέ. Ό,τι νά’ναι, αλλά έτσι κι αλλιώς, οι περισσότεροι κάθισαν στο πάτωμα, στάθηκαν όρθιοι ή στις σκάλες. Και ναι, υπήρχε ίντερνετ.

Είχε πολλή πλάκα που όσοι έρχονταν έπρεπε να χτυπάνε κουδούνι για να μπουν και κάποιος έπρεπε να τρέχει να ανοιγοκλείνει πόρτες και να τους δείχνει το δρόμο τους στη λαβυρινθώδη διαρρύθμιση του κτηρίου. Είχαμε πει πως θα ορίζαμε “πορτιέρη”, ναι καλά: όποιος άκουγε το κουδούνι, πήγαινε κι άνοιγε.

Κι όλα ήταν μια χαρά, με μισή ωρίτσα καθυστέρηση, πφ, σιγά το πράγμα. Κανείς δεν κατάλαβε την καθυστέρηση, ο κόσμος έστηνε πηγαδάκια, έπινε τις μπύρες του μασουλώντας χαλβά, ελιόψωμο, τυροπιτάκια, quiches και τάρτες. Η προβολή έγινε, η σύνδεση με τους απεργούς έγινε, το skype μας τα χάλασε λιγάκι, αλλά δεν πειράζει, το χειροκρότημα στο τέλος ήταν πολύ ζεστό και όλοι ήταν χαμογελαστοί και συγκινημένοι. Ακόμα απορώ πώς χωρέσαμε πάνω από εκατό νοματαίοιεκεί μέσα.

Κι ύστερα στήσαμε μια χαρά τη ρεμπετοκατάστασή μας, καταστρατηγήσαμε στην πράξη τον αντικαπνιστικό νόμο, τα ήπιαμε, η Δ. έριξε τους χορούς της όπως πάντα, η Χ. και η Μ. κάνανε παραγγελιές , τα φώτα χαμήλωσαν κι οι υπόλοιποι ήμασταν καθισμένοι στο πάτωμα. Είχαμε πει πως τα παιδιά θα παίζανε για κανένα μισάωρο. Τέσσερις ώρες μετά, μας έδωσαν να καταλάβουμε πως το γλέντι πρέπει να τελειώνει, ο κόσμος έχει αρχίσει αραιώνει και τέλοσπάντων επικρατεί μια νύστα και μια κούραση.

Ναι, καλά, είναι δυνατόν να κόψεις τη ρεμπετοκατάσταση στη 1 τη νύχτα; Στο σπίτι με τη θέα υπήρχε τσίπουρο και ρακή. Μισή ώρα μετά, η παρέα πλέον μιλά μόνο ελληνικά και τα μπουκάλια αδειάζουν σιγά σιγά, ενώ οι φωνές δυναμώνουν, γιατί “τα σπίτια είναι χαμηλά σαν έρημοι στρατώνες” και γιατί “το νερό το κρύσταλλο ρέει απ’τις οθόνες” και γιατί τελικά “όταν φουντώνει ο πόλεμος, το αίμα δε μετριέται”. Κυρίως όμως, γιατί ο νους μας είν’αληταριό, κι εγώ έχω ένα ροζ ποδήλατο στο μπαλκόνι μου και είναι όντως πολύ αστείο. Σε λίγο το ποδήλατο στο μπαλκόνι θα έχει γίνει χιονοποδήλατο, στην κατάψυξή μου δεν έχει πια τσίπουρο ούτε ρακή, αλλά σήμερα είδα το χάραμα πριν να κοιμηθώ, από το κεκλιμένο παράθυρο.

Και κάπως έτσι, έκλεισα τα 35.

============================

ΥΓ-1. Ευχαριστούμε πολύ τον Κώστα Καλλέργη και τον Γιάννη Βάκρινο.
ΥΓ-2. Σόρρυ ρε συ Σπέκυ.
ΥΓ-3. Όσο ντεμοντέ κι αν θεωρούνται, οι συλλογικότητες είναι απλά αναγκαιότητα. Κι όσο ο κόσμος πάει στραβά, αυτές δεν μπορούν παρά να ανθίζουν. Όσο πιο στραβά, τόσο πιο πολλές, τόσο πιο δημιουργικές.

σοκαρισμένοι φαρισαίοι

Ετικέτες

Μπόλαρης, Υγεία, άστεγοι, κρίση

“Tο πρόβλημα είναι μεγάλο και όσο υπάρχει κρίση το πρόβλημα θα μεγαλώνει. Για το λόγο αυτό χρειάζεται μια σειρά δράσεων όπως η ύπαρξη υπνωτηρίων, κέντρων ημέρας για ψυχολογική υποστήριξη ακόμα και θέσεις εργασίας”, τόνισε.

Το πρόβλημα, κύριε Μπόλαρη (που αν θυμάμαι καλά, ήσασταν και υποψήφιος Περιφερειάρχης στη Θεσσαλονίκη, αλλά χάσατε από το Νομάρχη της καρδιάς τους. Τώρα γίνατε Υφυπουργός Υγείας, μπράβο, και εις ανώτερα), το πρόβλημα που λέτε, κύριε Υφυπουργέ μου, είναι όντως μεγάλο. Μόνο που δε λύνεται με υπνωτήρια και συσσίτια. Μια λύση θα ήταν να αποφάσιζε η “κυβέρνησή” σας να εκδίδει βιβλιάριο απορίας στους ανθρώπους που κοιμούνται στο δρόμο de facto, εφόσον κοιμούνται στο δρόμο, άσχετα με το αν τους λείπουν μερικά ένσημα. Που ξέρετε δα, γιατί τους λείπουν τα ένσημα, έτσι δεν είναι; Μάλλον επειδή, όσο ήταν “απασχολούμενοι”, ο μισθός τους ήταν χαρτζηλίκι και προφανώς προτιμούσαν να δουλεύουν μαύρα. Μια άλλη λύση, κύριε Υφυπουργέ μου, θα ήταν η “κυβέρνησή” σας να μην άφηνε σε έλευθερη πτώση τον αριθμό των θέσεων εργασίας και να μην πετσόκοβε τους μισθούς. Είναι μάλιστα ενδιαφέρον που προτείνετε εσείς ως λύση την δημιουργία θέσεων εργασίας. Ζητάτε δλδ να τις δημιουργήσει ποιος; Ο Μεγαλοδύναμος ας πούμε; Το μαγικό ραβδί του Μάγου του Οζ; Οι εξωγήινοι; Υφυπουργός είστε, τι σκατά κάνει η “κυβέρνησή” σας για το θέμα;
Μια τρίτη πιθανή λύση, ακόμα, θα ήταν η “κυβέρνησή” σας να έδινε λιγότερα λεφτά στις τράπεζες και περισσότερα στην άσκηση κοινωνικής πολιτικής. Πιθανά δε, οι άνθρωποι αυτοί να μην βρισκόντουσαν τώρα στο δρόμο, αν το κόμμα σας δεν είχε τζογάρει τα λεφτά των ασφαλιστικών ταμείων στη ρουλέτα των δομημένων (έτσι δεν τα λέγανε;). Λέω’γω τώρα.

“Ο πρωτοσύγκελος της Αρχιεπισκοπής Αθηνών πατέρας Μάξιμος Παπαγιάννης σημείωσε ότι χορηγούνται γεύματα από την Εκκλησία προτείνοντας όμως παράλληλα να βοηθηθούν από όλους τους φορείς οι άνθρωποι αυτοί, να ξαναβρούν την χαμένη τους αξιοπρέπεια. Πρότεινε επίσης να βρεθεί τρόπος να μην συσσωρεύονται οι νεόπτωχοι άστεγοι με ιδρυματικό τρόπο αλλά να δίδεται επιδότηση κατοικίας για ψυχολογικούς λόγους.”

Βασικά, το πρόβλημα θα μπορούσε να αντιμετωπιστεί, κύριε Πρωτοσύγκελέ μου, αν ο φορέας, τον οποίο εκπροσωπείτε φορολογούνταν κανονικά, αν όλες οι μεγαλο-επιχειρήσεις σαν και τη δική σας, φορολογούνταν με δίκαιο τρόπο. Μια άλλη πιθανότητα θα ήταν το μαγαζί σας να προσέφερε μερικά από τα ακίνητά του, για να στεγαστούν αυτοί οι άνθρωποι. Αν τους μισθούς των υπαλλήλων της επιχείρησής σας, δεν τους επωμιζόταν ο έλληνας φορολογούμενος, αλλά ο εργοδότης τους, δλδ το μαγαζί σας. Σε μια τέτοια περίπτωση, οι άνθρωποι αυτοί πιθανά θα είχαν εργασία και σπίτι, και άρα δεν θα χρειαζόντουσαν ψυχολογική υποστήριξη. Γιατί, got news for you, τα ψυχολογικά τους προβλήματα μάλλον οφείλονται στην ανεργία και στο γεγονός ότι δεν έχουν, κυριολεκτικά, πού την κεφαλήν κλίναι. Ξανα-λέω’γω τώρα.

Αλλά, εκτός από αδιάβαστοι, είστε και ανεπίδεκτοι μαθήσεως. Να δούμε πότε θα πάτε αδιάβαστοι, βέβαια, κι εσείς και όλος ο συρφετός του οποίου τα συμφέροντα, στην πραγματικότητα υπηρετείτε.

οριακό

Μου είχες πει πως θα ‘ρθει κάποια μέρα
που ό,τι αντικρίζω θα το ερωτεύομαι
τώρα αρχίζω και θυμάμαι

Καθώς η κρίση βαθαίνει και μεγεθύνεται, πληθαίνουν οι φωνές που διαμαρτύρονται εύσχημα, γράφονται ολοένα και περισσότερα αξιόλογα κείμενα, οξύνεται η διαλεκτική ενάργεια πολλών. Διαβάζω κι εγώ λοιπόν ένα σωρό αξιόλογα πράγματα, πελαγοδρομώντας. Λένε πως σε περιόδους μεταβατικές και κρίσιμες, σαν και τούτη που ζούμε, η πνευματική και καλλιτεχνική παραγωγή ανεβαίνει σε ποσότητα και ποιότητα. Λένε πως η δημιουργικότητα αυξάνεται με ρυθμό ανάλογο προς εκείνο της αύξησης των προβλημάτων και των αδιεξόδων.

Η γκρινιάρα πλευρά του εαυτού μου δεν μπορεί να αποφύγει ένα κακιασμένο και ενδεχομένως ρητορικό ερώτημα. Πόσοι από όλους τους ανθρώπους δεν θα αλλάξουν ρότα, όταν η διέξοδος προκύψει; Πόσοι και ποιοι θα μετεξελιχθούν σε δημόσια πρόσωπα, όταν τα πράγματα αλλάξουν; Πόσοι και ποιοι θα εξαργυρώσουν την δημιουργική παραγωγή της όμορφης πέννας τους και πιθανά τα δακρυγόνα που θα έχουν εισπνεύσει;

Κακία και γκρίνια. Φταίει ίσως το αδιέξοδο που προκύπτει από αυτό που θεωρώ δυσανάλογο λόγο (με τη μαθηματική έννοια της λέξης) λόγων (με τη φιλολογική έννοια) και πράξεων (με την κυριολεκτική έννοια). Δυο χρόνια μετά την έναρξη της κρίσης, μισό και κάτι χρόνο μετά την έναρξη των διαφόρων κινημάτων αγανακτισμένων καταληψιών και σκηνιτών, μοιάζει κάπως η κατάσταση σαν αγώνας δρόμου μεταξύ των αισώπειων λαγού και χελώνας. Η κυρίαρχη αντίληψη και πολιτική στο ρόλο του λαγού, το 99% στο ρόλο της χελώνας. Ένα σωρό απόψεις, κρίσεις και ρητορικές διατυπώνονται, ένα σωρό καταλήψεις ξεφυτρώνουν, ένα σωρό μέτρα ανακοινώνονται, η παραζάλη δεν κάνει διάλειμμα και το αποπροσανατολισμένο πλήθος παλεύει για την επιβίωση.

Στην Αθήνα, οι άστεγοι αυξάνονται με γεωμετρική πρόοδο. Στο Δουβλίνο, κατειλημμένος παραμένει ο προαύλιος χώρος μιας μεγάλης τράπεζας. Στη Λήδρας, ο προβοκατόρικα διαιρεμένος λαός (ή έστω το πιο φέρελπες μέρος του) ζωντανεύει τη νεκρή ζώνη σε πείσμα των αρχών και των δυο τόπων. Την ίδια ώρα ο Αρχιεπίσκοπος στέκεται στο πλάι του “νόμιμου και ηθικού” ηγούμενου, οι Αθηναίοι αγανακτισμένοι ξαναμαζεύονται δειλά, νέα μέτρα ανακοινώνονται, τα γεγονότα τρέχουν με ταχύτητα φωτός και δεν προλαβαίνεις καν να ενημερωθείς, πολλώ δε μάλλον να δράσεις. Η επιβίωση όπως πάντα αγώνας δρόμου.

Επανερχόμενη στο αρχικό ρητορικό και χολωμένο ερώτημά μου, αρνούμαι να ενσωματώσω τη ματαιότητα. Όχι όσο γνωρίζω πως υπάρχουν πλάι μου τέτοιοι άνθρωποι: “πλάι μου” όσα χιλιόμετρα κι αν μας χωρίζουν. Γιατί πλέον ο κόσμος είναι όντως ένα μικρό χωριό. Και γιατί τα περάσματα στενεύουν και οι επιλογές γίνονται δίπολα. Ακόμα κι όταν κάποιες συζητήσεις φαντάζουν περιττές ή χτυπάνε σε τοίχο, η δημοκρατία παραμένει το ζητούμενο. Δυόμιση χιλιάδες χρόνια ανθρώπινης περιπέτειας, γεμάτα πάλη, βία και λίγες ανακωχές, απλά δεν διαγράφονται, επειδή διαφωνούμε στο περιεχόμενο που δίνουμε στις λέξεις. Οι λέξεις δεν είναι ουδέτερες, η ουδετερότητα δεν ταιριάζει καν στις νεκρές ζώνες.

Οι νεκρές ζώνες, τα λουκετωμένα μαγαζιά, τα εγκαταλελειμμένα σπίτια ζωντανεύουν, τη στιγμή που κάποιος κολλάει πάνω τους μιαν αφίσσα. Όσο υπάρχουν άνθρωποι που κουβεντιάζουν για δημοκρατία και οραματίζονται αλλαγές, πριν καν πιουν τον πρωινό τους καφέ (ξέρεις εσύ), ο κόσμος θα διατηρεί παλλόμενο το δυναμικό της βελτίωσης. Οι πράξεις περιμένουν να νοηματοδοτηθούν, κι αν τούτη την ώρα μοιάζουμε μαγκωμένοι και διστακτικοί, αφού επιμένουμε να φλερτάρουμε με τη διαλεκτική, η ανάφλεξη είναι απλά θέμα χρόνου.

Η αισιοδοξία είναι πράξη επαναστατική, η εμπιστοσύνη στην ομορφιά είναι αναγκαιότητα.

αγάπη να υπάρχει

Είναι η όγδοη φορά, έχω πλέον την τεχνογνωσία, αλλά έχω συλλέξει και την Άρτα με τα Γιάννενα μέσα στην τελευταία δεκαετία και παίρνει χρόνο, έχει κούραση και μπόλικο άγχος. Στοιβάζοντας το παρελθόν μέσα σε κασόνια, χαρτόκουτα, βαλίτσες και σακούλες ΙΚΕΑ, δεν είναι η σωματική κούραση που με αδειάζει. Όχι μόνο. Δεν είναι ούτε η αλλαγή διεύθυνσης που πρέπει να δηλωθεί, οι συνδέσεις των αναγκαίων πολυτελειών του πολιτισμού μας που πρέπει να γίνουν, το ξεφύλλισμα του καταλόγου του ΙΚΕΑ και η έρευνα στα επιπλάδικα. Κι αυτά είναι, θέλω να τελειώνω επιτέλους.

Θέλω να τελειώνω επιτέλους με το παρελθόν. Να το αρχειοθετήσω, να κολλήσω ετικέτες στα ντοσιέ και να το παραχώσω στην αποθήκη. Τέλος. Αλλαγή κεφαλαίου. Εδώ στου δρόμου τα μισά, έφτασ’ η ώρα να σ’το πω, αποσυνδέω τα βαρίδια και λέω να πετάξω σαν το αερόστατο που μόλις κρέμασα στο φωτιστικό του υπνοδωματίου. Τι θέλει το αερόστατο για να πετάξει: λίγο ήλιο. Ήλιο θα βάλω κι εγώ στο καθιστικό μου, ήλιος να μπαίνει από τα παράθυρα του πέμπτου πλέον, ήλιος να φωτίζει τις κόκκινες στέγες που βλέπω από το παράθυρο της κουζίνας. Είναι αστείο, η μπροστινή πλευρά του σπιτιού κοιτάζει προς το παρελθόν, μ’ένα τρόπο.

Μπαίνοντας χτες στο άδειο σπίτι, το στομάχι μου βούλιαξε, βούλιαξε, βούλιαξε μέσα σε ένα “και τώρα;”. Και τώρα τέλειωσαν τα ψέματα, εδώ είσαι, σκάσε και κολύμπα. Σπρώξε τις κούτες, κουβάλα τις βαλίτσες και χμ, βάλε τη ρακή στην κατάψυξη να πιουν οι φίλοι που κουβάλησαν. Σήμερα ήταν λιγότερο άδειο, κάθε μέρα θα γεμίζει και περισσότερο, καθώς οι κούτες θα αδειάζουν, καθώς θα μπαινοβγαίνεις στα δωμάτια και στο σπίτι, θα φεύγεις το πρωί για τη δουλειά και θα γυρίζεις το βράδυ. Θα γεμίζει με στιγμές, γεγονότα, πράξεις και κυρίως επιλογές.

Αν κάτι έμαθα ως τώρα είναι πως το “για πάντα” δεν υπάρχει. Η ζωή έχει χιούμορ και φαντασία. Εκεί που δεν το περιμένεις, τα αναποδογυρίζει όλα και εσύ ξαναφτιάχνεις κούτες, φορτώνεσαι το σπίτι σου σαν τη χελώνα και πας γι’άλλα. Στην τελική, πόσα χρόνια ζούμε; Λίγα, πολύ λίγα για να χωρέσουν γκρίνιες, μιζέριες, φόβοι και παρεξηγήσεις.

Αν κάτι έμαθα τις τελευταίες πέντε μέρες είναι πως όσο αξίζουν οι αγαπημένοι φίλοι, δεν αξίζει τίποτα, τίποτα, Τ.Ι.Π.Ο.Τ.Α. σου λέω. Οι κούτες έγιναν πούπουλα, μόλις έσκασε η πρώτη πλακίτσα, το φόρτωμα έγινε χαβαλές και δεν πειράζει που οι τοίχοι είναι άδειοι και οι καρέκλες δεν φτάνουν. Δεν αντιπαλεύω τίποτα και κανέναν πλέον, έτσι είναι, αν έτσι νομίζετε, ρακή σε κούπες του καφέ -σε άλλη κούτα ήταν τα ρακοπότηρα, δε γαμεί, σάμπως θ’αλλάξει η γεύση της ή μήπως θα γελάσουμε λιγότερο;

Ωραία είναι τώρα που είμαστε όλοι εδώ, αύριο όμως θα είμαι μόνον εγώ και, ντάξει, δυσκολάκι. Αλλά και πάλι, οι στέγες έξω από το παράθυρο θα παραμένουν κόκκινες, τα βιβλία θα μπουν στα ράφια τους και, να δεις που θα μάθω επιτέλους και να μαγειρεύω, μόνο και μόνο για να γεμίζει το σπίτι με γέλια και ρακοποσίες.

Ποτέ μην πεις ποτέ. Να ρωτάς μονάχα πότε. Όλα, ό.λ.α. είναι πιθανό να συμβούν, φτάνει να τα σκεφτείς, ή μάλλον ειδικά αν δεν τα σκεφτείς. Ξέρω κάποιον που πήρε το δρόμο της επιστροφής, χαλάστηκε μα γνώμη δεν άλλαξε. Ξέρω και κάποιον που πήρε το δρόμο του φευγιού και τα βρήκε δύσκολα αλλά χαμογελάει ακόμα. Και κάνει σχέδια. Αυτό είναι το σημαντικό, τα σχέδια. Ξέρεις, ας πούμε, στο τέλος του μήνα μπορεί και να γιορτάσω τα γενέθλιά μου κάπου στη Μέση Ανατολή. Δεν το αποφάσισα ακόμα, δεν ξέρω αν μου φτάνουν τα φράγκα, σκασίλα μου κιόλας, θα φτάσουν, δεν χάνω τέτοια ευκαιρία, κι άλλωστε η ουσία είναι να φτάνει ο χρόνος. Η ουσία είναι να βλέπεις τις στιγμές σου και τα απροσδόκητα που αυτές φέρνουν σαν δώρα, να ζεις την ομορφιά, να κοιτάς τις κόκκινες στέγες και να σκέφτεσαι “τι καλά που είναι κόκκινες”, να ανοίγεις το παράθυρο να μπει ο ήλιος, να μη λες όχι, να μη λες φοβάμαι, να πηγαίνεις απλά εκεί που είναι να πας. Γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς και, άκου με, είναι ωραία που δεν γίνεται αλλιώς.

Ναι, ξέρω, ο κόσμος έχει φτάσει στο μη περαιτέρω, κάπου στην Αφρική σκοτώνουν κόσμο επειδή ανέβηκε η τιμή του πετρελαίου, στην Αθήνα η ανεργία κάνει πάρτυ και η πείνα είναι ante portas, μου είπαν για παιδιά που δεν πάνε στις σχολικές εκδρομές γιατί δεν φτάνουν τα φράγκα, ναι, θυμώνω, θυμώνω, εξοργίζομαι κιόλας. Όμως, δεν μπορώ να μη στο πω, θα σκάσω αν δεν στο πω: η καινούρια χρονιά μου έχει χαρίσει ήδη δύο δώρα. Θέλω να κόψω τα δυο μου δώρα κομματάκια και να στείλω στην Αφρική, στις οικογένειες των σκοτωμένων, να στείλω και στην Αθήνα, στους πεινασμένους.

Αγάπη να υπάρχει, σου λέω. Αγάπη, νοιάξιμο και συντροφικότητα. Όλα τα άλλα είναι μικρά.