Έχω ένα φρονιμήτη που με ταλαιπωρεί δυο χρόνια τώρα. Όλο πάει να φυτρώσει κι όλο το μετανιώνει. Πριν από λίγες μέρες, είδα στον ύπνο μου ένα τοκετό. Ξύπνησα με μια αίσθηση απελευθέρωσης, délivrance τη λένε οι Γάλλοι και μάλλον είναι πιο δηλωτική του συναισθήματος η λατινική λέξη. Όπως όταν έχεις μόλις τελειώσει μια δουλειά, το συγύρισμα του σπιτιού ας πούμε, όταν έχεις ξεφορτωθεί ένα μπελά, έχεις ξεμπερδέψει με μια ταλαιπώρια. Υποθέτω πως έτσι πρέπει να νιώθουν τα μωρά όταν βγουν τα δόντια τους, οι γυναίκες μετά τον τοκετό, οι φαντάροι που απολύονται.

Μια έκφραση που απεχθάνομαι είναι οι “γκαστρωμένοι καιροί”. Πέραν της αισθητικής μου αντίρρησης (γενικά το γκάστρωμα είναι μια λέξη που μου φέρνει ναυτία), αναρρωτιέμαι ποιοι καιροί είναι στέρφοι. Υπήρξαν άραγε εποχές στείρες; Τούτη δω σίγουρα δεν είναι τέτοια, προφανώς εγκυμονεί, απλά ο τοκετός της μοιάζει να καθυστερεί και το αποκύημά της είναι άδηλο. Όταν βλέπω στο δρόμο εγκύους, με πιάνουν ανάμεικτα συναισθήματα. Σκέφτομαι πόσο επιθυμητό είναι το μωρό που θα γεννηθεί, τι ζωή άραγε να το περιμένει, πόσα νιώθουν οι γονείς του γι’αυτό, αλλά και ο ένας για τον άλλο, τι έκρηξη συναισθημάτων να συνέβη την ώρα της σύλληψης. Παράξενο που μιλάμε για “σύλληψη” σε αυτό το κόντεξτ. Ένα έμβρυο συλλαμβάνεται: ομοίως κι ένας εγκληματίας ή ένας διαδηλωτής. Λες και η κυοφορία αποτελεί μια μορφή εγκλεισμού. Φυλακισμένο λοιπόν το έμβρυο στη μήτρα της μητέρας, αυτό το μικρό κελί που του παρέχει τροφή, ασφάλεια, ζεστασιά, αλλά του στερεί την ελευθερία. Μια από τις σχετικές παραξενιές της γαλλικής γλώσσας είναι πως ο τοκετός ονομάζεται ακριβώς και délivrance, απελευθέρωση: της μητέρας από το βάρος, του εμβρύου από τον εγκλεισμό.

Όταν πάλι βλέπω στο δρόμο κυοφορούντα ζώα, σκύλους ή γάτες, με πιάνει ένας αδιόρατος φόβος, ένας πανικός σχεδόν. Ίσως επειδή στο μυαλό μου, τα αδέσποτα ζωντανά στην Ελλάδα (εδώ δεν έχουμε τέτοια), περνάνε μια κακόπαθη ζωή, συνήθως. Κι ένα εγκυμονών τέτοιο ζώο είναι ακόμα πιο ευάλωτο, διατρέχει μάλλον περισσότερους κινδύνους από τον υποσιτισμό και την κακομεταχείριση, δεδομένης και της δυσκίνητης φύσης του.

Σε λίγο βέβαια, πιθανόν να βλέπουμε στο δρόμο και αδέσποτες εγκύους γυναίκες, δεδομένου πως τα νεογέννητα πλέον κρατούνται όμηροι στα μαιευτήρια, μέχρι οι μητέρες να βρουν τα απαραίτητα λύτρα για την απελευθέρωση των μωρών. Έγκλειστα βρέφη σε παγερά μαιευτήρια και θερμοκοιτίδες, επειδή οι μανάδες τους είναι φτωχές. Στερημένα από την πρώτη μητρική τρυφερότητα και αγκαλιά, από το πρώτο μητρικό γάλα, επειδή δε βγαίνουν τα φράγκα.

Ποτέ μου δε χώνεψα το γεγονός ότι τα μεγαλύτερα θαύματα αυτού του κόσμου, τα πιο ονειρικά δώρα της ζωής, ο έρωτας, η εγκυμοσύνη και η γένηση, στο πλαίσιο του δυτικοχριστιανικού βδελυρού πολιτισμού μας, είναι δεμένα με βρόμικο περιτύλιγμα: βρόμικες λέξεις και υπονοούμενα, ένοχες σιωπές γύρω από όλα όσα τα συνοδεύουν, πονηρά χαζογελάκια, ακόμα και φρικαλέες μέθοδοι βασανιστηρίων που στοιχειώνουν τη σεξουαλικότητα. Ποτέ μου δε χώνεψα το γεγονός ότι η γυναίκα θεωρείται βρόμικη επειδή έχει περίοδο. Ποτέ μου δε χώνεψα όλο αυτό το περίβλημα ηθικής που βασανιστικά φυλακίζει την ουσία της απελευθέρωσης. Τώρα, καλούμαστε να χωνέψουμε, να αποδεχτούμε και το γεγονός ότι ένα μωρό άμα τη αφίξη του στο μάταιο τούτο κόσμο, υποχρεώνεται να στερηθεί τα πρώτα μητρικά χάδια, επειδή οι γονείς του είναι φτωχοί. Κλείνουμε λοιπόν τον κύκλο της ποινικοποίησης του έρωτα και της κυοφορίας, εκτός από ηθικά και ταξικά. Άλλωστε πότε έπαψαν να είναι άρρηκτα δεμένα αυτά τα δύο; Μπας κι ήρθε πια ο καιρός να αποφασίσουμε να το δούμε κιόλας, να το καταλάβουμε, για να γίνει πλέον και ο τοκετός των εγκυμονούντων καιρών;

Και εν τω μεταξύ, εγώ περιμένω να αποφασίσει ο φρονιμήτης μου να φυτρώσει. Από τραπεζίτες πάλι, και εγώ και η κοινωνία, είμαστε κομπλέ.