Τόσο μακριά, τόσο κοντά

Ετικέτες

exantas, guatemala, Γιώργος Αυγερόπουλος, Εξάντας

ΤΟ Δ.Ν.Τ. βρίσκεται στη Γουατεμάλα από το 1984. Τα τελευταία εφτά χρόνια η χώρα εμφανίζει εντυπωσιακή οικονομική ανάπτυξη που θα ζήλευαν πολλά ανεπτυγμένα κράτη. Ο μέσος όρος αγγίζει το 4%! Ωστόσο, την ίδια στιγμή, το 1 στα 2 παιδιά κάτω των 5 ετών υποφέρει από την πείνα και τον υποσιτισμό.

Αυτά διαβάζουμε στην εισαγωγική παράγραφο που παρουσιάζει το ντοκυμαντέρ “Wonderful macroeconomics” του Εξάντα και του Γιώργου Αυγερόπουλου. Το ντοκυμαντέρ προβλήθηκε το Σάββατο στις Βρυξέλλες, στα πλαίσια του Festival des Libertés. Η αίθουσα ήταν γεμάτη, το χειροκρότημα στο τέλος πολύ ζωντανό και η συζήτηση που ακολούθησε αρκετά ενδιαφέρουσα.

Για το ντοκυμαντέρ δεν έχω να σχολιάσω πολλά, πέραν του ότι είναι εξαιρετικό, να το δείτε οπωσδήποτε, και πως προβάλλει εικόνες από ένα κατά πάσα πιθανότητα πολύ κοντινό μέλλον που μας αφορά. Ένα από τα συγκλονιστικότερα σημεία του βρίσκεται προς το τέλος της ταινίας, όταν παρουσιάζεται ο αγώνας των εκτοπισμένων στην περιοχή του El Estor Μάγιας, ώστε να μην ξανα-εκτοπιστούν από την Καναδέζικη εταιρία εξόρυξης GMI και την γουατεμαλέζικη συνεργάτιδά της  EXMIBAL. Η γη την οποία κατέλαβαν, μετά από χρόνιες διώξεις και εκτοπισμούς, στο El Estor, είναι πλούσια σε κοιτάσματα νικελίου. Τρεις φορές προσπάθησε να τους διώξει από εκεί η αστυνομία με βίαιο τρόπο, καίγοντας τις καλύβες τους και τρομοκρατώντας τους. Και τις τρεις φορές επανήλθαν. Την τέταρτη, η επέμβαση διενεργήθηκε από το security της εταιρίας, και αυτοί δεν αστειεύονται: εμφανίστηκαν με κανονικά όπλα και ματσέτες, σκορπώντας το θάνατο και τη φρίκη. Η γυναίκα του δασκάλου που σκοτώθηκε σε αυτή την επιχείρηση, προσπαθώντας να σώσει τα παιδιά που είχαν εγκλωβιστεί στην φλεγόμενη καλύβα-σχολείο, λέει πως θα συνεχίσουν τον αγώνα για να μη χάσουν τη γη τους. Πού αλλού να πάνε άλλωστε;

Αυτοί οι Μάγιας αποτελούν και τον πιο ευάλωτο πληθυσμό, τα δικά τους παιδιά υποφέρουν κυρίως από τον υποσιτισμό. Είναι άλλωστε οι φτωχότεροι των φτωχότερων. Τα παιδιά τους συχνά τρέφονται μόνο με φασόλια και χόρτα. Σύμφωνα με μία από τις μητέρες που μίλησαν στο ντοκυμαντέρ, οκτώ μέρες το μήνα δεν έχουν να φάνε απολύτως τίποτα.

Τα νούμερα βέβαια ευημερούν και η Γουατεμάλα αποτελεί μια γη τις επαγγελίας για επενδύσεις και “ανάπτυξη”.

Στη συζήτηση που ακολούθησε την προβολή του ντοκυμαντέρ, με εντυπωσίασε το σχόλιο που έκανε κάποιος θεατής, ο οποίος με δυο λόγια είπε πως φταίνε και οι καταναλωτικές συνήθειες του “πρώτου κόσμου”, και πως αν εμείς πάψουμε να καταναλώνουμε προϊόντα που προέρχονται από χώρες-θύματα τέτοιας εκμετάλλευσης, κάποια στιγμή η πολιτική αυτή θα αλλάξει, αφού οι μεγάλες εταιρίες δεν θα πουλάνε πια τα αγαθά τους. Εξηγούμαι ευθύς εξαρχής, δεν έχω τίποτα εναντίον της τακτικής του μποϋκοτάζ, αποφεύγω να αγοράζω μπανάνες Τσικίτα, ρούχα H&M και Zara, και προϊόντα της procter&gamble. Προσωπικά, πάντως το κάνω περισσότερο για λόγους προσωπικής ηθικής, παρά επειδή πιστεύω πως θα φέρει κάποιο αποτέλεσμα. Σκεφτείτε λίγο, στις τωρινές συνθήκες ύφεσης και κρίσης, στην Ελλάδα, αν οι βέλγικες ντομάτες είναι φτηνότερες από τις ελληνικές, και ο μήνας δε σας βγαίνει με τίποτα, εσείς ποιες ντομάτες θα αγοράσετε; Ποιος μπορεί να σας κατηγορήσει, αν αγοράσετε τις βέλγικες (εκτός από το στομάχι και τα αισθητήρια όργανα της γεύσης και της όσφρησής σας) ; Όταν ο σκληρός ανταγωνισμός οδηγεί στο να είναι αισθητά ακριβότερα τα προϊόντα fair trade (τύπου oxfam) από τα κοινά βιομηχανικά των πολυεθνικών, πώς να ψωνίσει αγωνιστικά και με αίσθημα αλληλεγγύης η μέση νοικοκυρά; Και τέλοσπάντων, πόση πρόσβαση έχει όλος ο πληθυσμός τόσο στην πληροφορία, όσο και στα fair trade προϊόντα; Πόσες φορές δεν έχουμε δει την ικανότητα που διαθέτουν οι μεγάλες corporations να αποκλείουν από την αγορά τους μικρούς και “δικαιότερους ή υγιεινότερους” ανταγωνιστές τους, που τους χαλάνε τη σούπα, κάνοντας χρήση θεμιτών τε και αθέμιτων μέσων;

Ορθότατη, δικαιότατη και αξιολογότατη η λογική και πρακτική του μποϋκοτάζ. Μόνο που ο πόλεμος στην Παλαιστίνη και οι φρικαλεότητες στη Γάζα, δεν έχουν σταματήσει επειδή κάνουμε μποϋκοτάζ στα ισραηλινά προϊόντα.

Εν πάση περιπτώσει, να δειτε το ντοκυμαντέρ οπωσδήποτε. Η Γουατεμάλα δεν βρίσκεται τόσο μακριά όσο νομίζουμε.

Reagisci

Ετικέτες

nanni moretti

 

Μου το θύμισε ο @masha_neval, το ριτουήταρα, το γουγλοπλάσαρα, το βάζω κι εδώ. Αγαπώ το Νάννι Μορέττι.

Τις τελευταίες μέρες τη νιώθω κι εγώ αυτή την απόγνωση και την αίσθηση παράλυσης που μοιάζει να έχει ο Μορέττι στην παραπάνω σκηνή, αυτό το πνίξιμο στο λαιμό, που λες πως θα σκάσεις, θα κάνεις μπαμ πραγματικά. Που νιώθεις πως κάτι πρέπει να γίνει κι αφού δεν το κάνουν οι άλλοι, θα το κάνεις εσύ, γιατί απλά δεν γίνεται αλλιώς, αλλά κάπως δεν ξέρεις τι να κάνεις και παλατζάρεις λίγο, στη φάση, αν κάνω κάτι ό,τι νά’ναι, παίζει να κάνω και μλκία, οπότε, να κάνω ή να μην κάνω; Κάνεις τελικά, μερικές φορές όντως κάνεις μλκία, άλλες φορές βγαίνει σε καλό, εξαρτάται εν πολλοίς από το state of mind σου, από την ευρηματικότητα της στιγμής, από την έμπνευση, από τις συγκυρίες, από-δεν-ξέρω-κι-εγώ-τι.

Αλλά απλά δεν γίνεται να μην κάνεις, γιατί αν δεν κάνεις, εκτός που θα σκάσεις, θα το μετανιώνεις και για οχτώ τέρμινα, θα μείνεις με την απορία και θα χάσεις και τον ύπνο σου, άστο καλύτερα, βουρ και κάντο, και βλέπουμε.

Παίζω και με την ιδέα να μην κάνω, έτσι γι’αλλαγή, να αλλάξω κατηγορία, να πάρω ας πούμε καλλιτεχνικά (τα ροζ στο τρίβιαλ, ξες), πού ξέρεις, μπορεί και να πεταρίσει τελικά η πεταλούδα στο Πεκίνο, μπορεί και να ευθυγραμμιστούν για μια φορά τα άστρα και να έρθουν αλλιώς (όχι τα άστρα, τα επίγεια). Παίζω ακόμα και με την ιδέα να δω μπας και μπορώ να αποδεχτώ αυτά που αρνούμαι να δεχτώ, έτσι γι’αλλαγή, μια φορά να μην κατεβάσω καντήλια, όχι επειδή θα καταπιώ αποδεχτώ, αυτά που δε με βολεύουν, αλλά επειδή θα συμφιλιωθώ μαζί τους (λες; μπα).

Για πρώτη φορά μετά από δεν ξέρω πόσα χρόνια εδώ μέσα έχω δύο ντραφτ στο ντάσμπορντ, που τα στριφογυρίζω από δω, τα τσιγαρίζω από κει, αλλά παραμένουν ντραφτ. Επειδή γενικά πάσχω από ψυχαναγκασμό, ποτέ δεν άφηνα ντραφτ για πάνω από ας πούμε δυο μέρες. Ή που πάμπλις, ή που ντηλήτ. Αυτά τα δυο ντραφτ, έμειναν, λιγάκι επίτηδες, λιγάκι από έλλειψη χρόνου, λιγάκι από έλλειψη διάθεσης, λιγάκι από πολλά τσίπουρα και βότκες (συνοδεία άλλων καταχρήσεων). Δε θα τα ντηλήτ, δεν ξέρω αν θα τα πάμπλις, ας πάω κόντρα στον εαυτό μου για μια φορά, εκείνο το μ@λ@κισμένο εαυτό που δε μπορεί να ανεχτεί τα ασυγύριστα και τα άπλυτα πιάτα στο νεροχύτη, ας αποδεχτώ επιτέλους τα άπλυτα (πιάτα) και τα αμάζευτα (τυριά και ποτήρια) στο τραπέζι του σαλονιού, γιατί η προτεραιτότητα τώρα είναι άλλη, άλλο συγύρισμα και άλλη ακαταστασία, η εντροπία έχει τη χάρη της και το μπουρδέλο επίσης, δε με αναγνωρίζω καν.

Η προτεραιτότητα είναι άλλη, με ρώταγες τις προάλλες αν σκέφτομαι να αλλάξω δουλειά αφού αυτή δε μου αρέσει και αφού (είπες εσύ, όχι εγώ) αυτή δεν κάνει για μένα, μπορώ και καλύτερα, σπουδαιότερα, ουσιαστικότερα. Μπορώ. Θέλω; Έχω άλλη προτεραιότητα, αυτό σου απάντησα, κι ανάθεμα κι αν κατάλαβες φιλαράκι τι εννοούσα. Δεν κατάλαβες, χαώθηκες και πάλι με τα δικά σου και πώς δεν έπρεπε να το (ξανα)κάνεις αυτό και πάλι μου ήρθε στο μυαλό εκείνο των Archive που έχει κολλήσει στο ρηπήτ εδώ και κάτι μήνες, αλλά που εσύ δεν το ξέρεις, ακούς άλλα. Αφού δεν το’χεις και δεν καταλαβαίνεις, πού να σου εξηγώ τώρα. You either get it or not. Ε, #not. Έχω φτάσει να σκέφτομαι και να λειτουργώ με χάσταγκ, μένσια και πάμπλις. Όχι πάμπλις, λοιπόν, ντραφτ. Ντραφτ, ασυμμάζευτα ποτήρια, mode provisoire κι ό,τι γίνει. Στο κάτω κάτω, σου’πα, άλλες οι προτεταιότητές μου σε αυτή τη φάση.

Βασική ας πούμε προτεραιότητα να μην χρειάζεται να (σου) διηγηθώ κάτι, για να χωνέψω πως συνέβη και πως το έζησα. Να μη χρειάζεται να μοιραστώ για να πάρω τη χαρά του βιώματος. Είναι ψιλο-ακροβασία, βασικά, οκ, δεν τό’χεις, το ξέρω, αλλά μήπως τό’χω κι εγώ; Είναι πάντως.

Αύριο, που λες, δεν έχω πλάνο. Συμβαίνει συχνά τον τελευταίο καιρό. Από anticipation κι επειδή οι (πουτ@νες) οι παλιές δομές αντιστέκονται, τα συγυρίζω μες το κεφάλι μου, τα οργανώνω, τα τακτοποιώ και τελικά γίνονται αλλιώς. Ε, αφού αλλιώς θα γίνουν, τι να σπαταλάω ενέργεια να τα κανονίσω; Δεν είναι και καιρός για σπατάλες. Από την άλλη όμως, κι αυτή εξαναγκαστική αδράνεια, η αναμονή, το να-δεις-που-κάτι-θα-γίνει, κούραση και σπατάλη ενέργειας επίσης. Αν τελικά ξαναβρεθούν τα ασυμμάζευτα ποτήρια στο τραπέζι, θα σου πω μερικές ιστορίες που δε σου είπα, γιατί προοικονόμησα πως σιγά να μη σε νοιάζουν και γιατί κακώς θεώρησα πως δε με ένοιαζε να στις πω. Είχα χάσει και όλη μου την απαράμιλλη ευφράδεια, χρόνια είχα να το πάθω αυτό το speaker’s block (καλά ήταν, λέω ex post) και είπα, άστο μωρέ μην τις ψάχνεις τις λέξεις τώρα, πιες εκεί άλλο ένα τσίπουρο καλύτερα, βούλωστο εν πάση περιπτώσει, δε βαρέθηκες τόσα χρόνια να μιλάς.

Βασικά δεν έχω απάντηση άλλη από αυτό το reagisci, αντίδρασε επιτέλους, κάνε κάτι.

Et ceci n’est pas un texte politique. Pas du tout. Ceci n’est pas un texte tout court, d’ailleurs. Ceci est une partie de moi-même. Et je sais même pas comment il a été mis sur l’écran, comment est-ce possible que je vais appuyer sur le bouton bleu, ici à côté, à gauche. Euh ben, dis donc…

[Παραλίγο που λες να ντηλήτ.]

Ηρώων Πολυτεχνείου και Γρηγορίου Λαμπράκη -γωνία

Στρατιώτες έρχονται
Πάνε, ρωτάνε γιατί πολεμήσαν

Δεν έχω τι άλλο να γράψω. Άλλωστε, ειπώθηκαν όλα για τότε και για τώρα. Και όλοι ξέρουμε ποιος είναι αυτός. Όπως και τότε, σκάνε γκαζάκια, επικρατεί αναταραχή, ανασφάλεια, ρευστότητα, οι μέρες είναι πονηρές.

Θυμάμαι ένα σκιτσάκι του ΚΥΡ, στο οποίο είναι γραμμένα σε ένα τοίχο Δεκεμβριανά, Ιουλιανά, Απριλιανά, Ιουνιανά, Σεπτεμβριανά, 4η Αυγούστου και ένα τυπάκι από κάτω μονολογεί “Ευτυχώς έμειναν και μερικοί μήνες για να μη θυμάμαι τίποτα”.

Τελειώνουν οι μήνες, τελειώνουν οι ώρες, οι μέρες της αφθονίας τους είναι μετρημένες; Το Πολυτεχνείο δεν ήταν γιορτή, και τέτοιες μέρες (αλλά πλέον όχι μόνο τέτοιες μέρες), σκέφτομαι ονόματα:
Γρηγόρης Λαμπράκης, Σωτήρης Πέτρουλας, Αλέκος Παναγούλης, Ιάκωβος Κουμής, Σταματίνα Κανελλοπούλου, Μιχάλης Καλτεζάς, Νίκος Τεμπονέρας, Αλέξανδρος Γρηγορόπουλος. Κάποιοι από αυτούς γίνανε δρόμοι. Κι έχουν τη δική τους ιστορία. Όπως και ο Καραμανλής, ο(ι) Παπανδρέου, ο Σημίτης. Όλες αυτές οι θλιβερές φιγούρες που στοιχειώνουν ζωές και καθημερινότητα.

Όπως και νά’χει, εμείς έχουμε τους στίχους και τα τραγούδια μας, έχουμε καθαρά πρόσωπα και όλη αυτή τη βρομιά και την ξεφτίλα, τις υπερβαίνουμε.

Δε θα σε δώσω του φονιά

καλτσοδέτες

Ψηφίστηκαν πριν από δυο χρόνια, βάσει του πλάνου ότι υπήρχαν λεφτά. Πέντε μήνες αργότερα σέρβιραν μιαν αλήθεια, που πολλοί ήξεραν ήδη, και βάση αυτής της αλήθειας (ότι λεφτά τελικώς δεν υπήρχαν), το αποτέλεσμα ήταν η εμπλοκή της χώρας στην περιπέτεια της τρόικας. Η περιπέτεια που ξεκίνησε με τρείς νεκρούς, σύντομα κατέστη σαφές πως ηταν προαναγγελθείς θάνατος. Μαγειρεμένος προ των εκλογών. Των εκλογών που χάρισαν μια αυτοδυναμία κίβδηλη με το μπόνους των 40 εδρών χάρη στη χουβαρντοσύνη του εκλογικού νόμου. Στους 18 μήνες που ακολούθησαν, το τρίπτυχο του θρησκευτικού δόγματος του Σικάγου “ιδιωτικοποιήσεις-περικοπές-απορρύθμιση“, εφαρμόστηκε απαρέγκλιτα, με χρήση της τακτικής εναλλαγής του “There Is No Alternative” με το “Δεν Υπάρχουν Άλλα Μέτρα”, με στόχο την πρόκληση σοκ και δέους, την παραζάλη των πολιτών, ώστε ναρκωμένοι να μην αντιδρούν. Η συνταγή, δοκιμασμένη και πολλάκις αποτυχημένη, εφαρμόζει την ίδια λογική είτε πρόκειται για πολιτικούς κρατούμενους σε κελιά δικτατοριών, είτε πρόκειται για ολόκληρους λαούς: είτε πρόκειται για χούντες, είτε για πολέμους, είτε για “εκδημοκρατισμό” (aka φιλελευθεροποίηση).

Δέκα οκτώ μήνες μετά, και ενώ οι πολίτες ετούτοι μοιάζουν να μασάνε κομμάτι λιγότερο από όσο μάσησαν άλλοι (θες επειδή έχουν χούντες και προτεκτοράτα στη συλλογική τους μνήμη; θες επειδή είναι λίγο αντιδραστικοί; θες επειδή αυτό που συμβαίνει είναι πρωτοφανές ακόμα και για τα δικά τους δεδομένα;), η κορύφωση του δράματος παλατζάρει μεταξύ γκροτέσκας φαρσοκωμωδίας και τραγικού δράματος. Μέσα σε δέκα μέρες, κατόπιν της σαφέστατης έκφρασης απονομιμοποίησης του πολιτικού κατεστημένου από το λαό, και ενώ οι νεκροί έχουν γίνει τέσσερις, έχει συναφθή μια συμφωνία της οποίας τις λεπτομέρειες ακόμα δεν γνωρίζει κανείς, πλην όμως κρίνεται απαραίτητη η εφαρμογή της. Έχει ανακοινωθεί ένα δημοψήφισμα-δεδηλωμένη μπλόφα διά στόματος acting Πρωθυπουργού στην ΚΟ, και ενώ κανείς δεν είχε ενημερωθεί. Έχει προκύψει ένα last minute dinner κατόπιν του οποίου οι πάτρωνες υπαγόρευσαν το μοναδικό eligible ερώτημα για το δημοψήφισμα-μπλόφα, αλλά και τη μόνη eligible απάντηση, αλλιώς “τη βάψατε”. Πρόκειται για πρωτοφανή εκβιασμό προς ένα λαό και ανάμειξη στα εσωτερικά ενός κράτους. Ο acting Πρωθυπουργός έχει ζητήσει την ψήφο εμπιστοσύνης από τη Βουλή -για να πει μετά “okie dokie, θενκς για την ψήφο εμπιστοσύνης, αλλά τελικά παραιτούμαι και θα γίνει άλλη κυβέρνηση”. Εν τω μεταξύ, το πολίτευμα, η νομιμότητα, η κυβέρνηση και η εφαρμογή της συμφωνίας, επί ένα 24ωρο κρέμονται -και καλά- από την απόφαση πολιτικών προσωπικοτήτων απείρου κάλλους και διαμετρήματος όπως η Εύα Καϊλή (κανένα άλλο σχόλιο) και πρώην Υπουργών-ογκόλιθων πολιτικής και ιδεολογικής σταθερότητας, όπως η Λούκα Κατσέλη (just to give you two names).

Eπί δύο ολόκληρες μέρες, μαδάμε μαργαρίτες “θα παραιτηθεί; δεν θα παραιτηθεί;” και αναμένουμε στο ακουστικό μας. Επί δύο ολόκληρες μέρες, μαδάμε κι άλλες μαργαρίτες σχετικά με το αν ο acting αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης “θα πει τελικά το ναι”, ώστε να συνέλθει εις γάμου κοινωνίαν με τον πολυπόθητο πρωθυπουργικό θώκο. Ο ένας παραιτείται-δεν παραιτείται, ο άλλος αναλαμβάνει-δεν αναλαμβάνει. Ο Πρόεδρος της Δημοκρατίας καλείται επιτέλους να δικαιολογήσει το μισθό του, οργανώνει συνάντηση των δύο, σαν προξενήτρα, μπας και τους τα φτιάξει. Μάλλον πετυχαίνει το ειδύλλιο -και καλείται δεύτερη συνάντηση, μαζί μετα συμπεθέρια, να γιορτάσουμε τους αρραβώνες. Αλλά τελικά, τσα! Μας την έσκασε! Δε θα γίνει συνάντηση πολιτικών αρχηγών, after all, επειδή -λέει- οι ηγέτες της αριστεράς αρνήθηκαν να παραστούν στην παρωδία δημοκρατικής επίφασης. Και πότε ίδρωσε τ’αυτί σας για τους ηγέτες της αριστεράς ωρέ παληκάρια, για να ιδρώσει τώρα;

Και εν μέσω σεναρίων και διαρροής καταλόγων με πιθανά ονόματα πριγκήπων/τεχνοκρατών “κοινής αποδοχής” -πότε αποδεχτήκαμε από κοινού τον Παπαδήμο και δεν το θυμάμαι; πότε αποδεχτήκαμε τον Διαμαντούρο για να κάνει κάτι άλλο εκτός από την ευρωπαϊκή γλάστρα στο Στρασβούργο, θυμείστε μου λιγάκι-, μια ολόκληρη χώρα βρίσκεται ένα βήμα πριν τον κλινικό θάνατο, και τουλάχιστον άλλες τέσσερις, στριφογυρίζουν νευρικά τα δαχτυλά τους, στην αίθουσα αναμονής της ΜΕΘ του χρηματοπιστωτικού συστήματος.

Δημοκρατία: πολιτικό σύστημα, σύμφωνα με το οποίο ο λαός κατέχει την εξουσία. Πολιτειακοί θεσμοί, Σύνταγμα, κυρίαρχος λαός, εθνική κυριαρχία. Λέξεις που έχασαν κάθε νόημα πια. Έπεα πτερόεντα, κύμβαλα αλλαλάζοντα. Λέξεις στημένες στα 6 μέτρα και πυροβολημένες από κοστούμια Hugo Boss και ταγιεράκια Giorgio Armani: σοβαρά, υπεύθυνα, με αίσθημα καθήκοντος: “χτίζουμε την Ελλάδα που μας αξίζει”, “ή αλλάζουμε ή βουλιάζουμε”. Αυτά τα δωσίλογα κοστούμια και ταγιέρ υψώνουν το δάχτυλο και καταγγέλουν ένα λαό, με την κατηγορία της έλλειψης σεβασμού προς τους θεσμούς. Τους θεσμούς που οι ίδιοι προηγουμένως έχουν καταστήσει κουρελούδες και ρετάλια, άξια μονάχα για τις μονάδες διαχείρισης απορριμάτων που ποτέ τους δεν ήταν άξιοι να οργανώσουν. Ούτε καν αυτές. Ούτε καν ένα σκουπιδότοπο της προκοπής δεν στάθηκαν ικανοί δεν θέλησαν να φτιάξουν σ’αυτή τη χώρα. Έτσι, για τα μάτια του κόσμου, αδερφέ.

Ρετάλια. Ένας θίασος ατάλαντων, που δεν κρατά πλέον καν τα προσχήματα. Ένα μπουλούκι σαλτιμπάγκων που παίζουν τους κομπάρσους σε ένα κακοπαιγμένο έργο, μια παρωδία διαχείρισης ενός συστήματος που αργοπεθαίνει, παρασύροντας το σύμπαν στον επιθανάτιο ρόγχο του. Ένα τσίρκο που παίζει ζογκλερικά με τα κουρέλια της συνταγματικής νομιμότητας, την ίδια ώρα που ανθρώπινες ζωές ακροβατούν χωρίς δίχτυ προστασίας από κάτω.

Και κάποιοι ασχολούνται ακόμα, σκανδαλισμένοι τάχα, με τις καλτσοδέτες.