Νιώθω τύψεις. Επειδή εδώ και 4-5 μέρες βιώνω το απόλυτο συναίσθημα της εγκατάλειψης, της απομόνωσης και του αποχωρισμού, ευρισκόμενη στην υπέρογκη καρακοσμάρα μου. Ο μικρόκοσμός μου έχει λάβει διαστάσεις συμπαντικές, επισκιάζοντας την πορεία των αγανακτισμένων Ισπανών προς το χωριό μου, τις συγγνώμες της Υπουργού, την αλαζονεία του υπερ-Υπερυπουργού, την υπέρτατη ντροπή της κοινωνίας, στην οποία δεν ζω πια.

Σε αυτήν εδώ την κοινωνία, όπου ζω, και που χάρηκα πολύ που επέστρεψα πριν από λίγες ημέρες, κανείς δεν μοιάζει να αγχώνεται επειδή ένα χρόνο και τέσσερις μήνες μετά τις εκλογές, παραμένει ακυβέρνητη. Σε αυτήν εδώ την κοινωνία, μια ακόμα απεργία των οδηγών λεωφορείων και τραμ δεν αποτελεί καμιά σπουδαία είδηση, κανείς δεν αναπαράγει τις αιτίες και τα αιτήματά της -παρά μόνο τις χρήσιμες πληροφορίες σχετικά με το ποιες γραμμές λειτουργούν. Γκρινιάζουν που δεν μπορούν να πάνε στη δουλειά τους, όπως σε όλα τα μήκη και πλάτη της πολιτισμένης Δύσης. Αλλά δεν πολυχαλιούνται που ο στρατός που συντηρούν με τους υπέρογκους φόρους που πληρώνουν, συμμετέχει στην διάπραξη ενός από τα ειδεχθέστερα εγκλήματα.

Δυο μέρες νωρίτερα, οι Ιντιγνάδος περνάνε 4 ώρες και βάλε από τη ζωή τους, οργανώνοντας την υποδοχή των ομο-Ιντιγνάδος εξ Ισπανίας που περπατούν σαν άλλοι Γκαριμπάλντηδες προς τις Βρυξέλλες εδώ και τόσες εβδομάδες. Η συζήτηση αναλώνεται στο πιο πάρκο είναι καλύτερο για να τους στεγάσουν. Για την ταμπακιέρα κουβέντα: γιατί περπατάνε αυτοί οι άνθρωποι τόσα χιλιόμετρα; Τι θέλουν να δέιξουν; Μήπως τους νοιάζει περισσότερο να πουν αυτό που έχουν να πουν, να φωνάξουν την οργή τους, να διεκδικήσουν το όραμά τους -από το αν το πάρκο όπου θα στήσουν τις σκηνές τους είναι κατηφορικό και έχει παροχή νερού; Παράνοια.

Μια μέρα μετά, 30 άνθωποι διαδηλώνουν μες την καρδιά του τουριστικού κέντρου, επειδή στη χώρα τους εντελώς πραξικοπηματικά η Σοσιαλιστική τους κυβέρνηση αναθεωρεί το Σύνταγμα χωρίς δημοψήφισμα. Τριάντα, άντε σαράντα ψυχές σε αυτή την πόλη θυμώνουν επειδή εκατομμύρια κόσμος δεν λαμβάνονται υπόψην από αυτούς που ψήφισαν, οι οποίοι καθιστούν τη δημοκρατία ράκος. Ντόπιοι και τουρίστες μας κοιτούν σαν εξωτικά ωδικά πτηνά που τραγουδούν “Lo llaman democracia y no lo es”. Είναι άραγε καλύτερα χωρίς κυβέρνηση;

Όλος αυτός ο αποπρσανατολισμός και η παράνοια λαμβάνουν τρομακτικές διαστάσεις. Αυτός ο κόσμος είναι ένα τέρας, ένα αλλοπρόσαλο σαρδανάπαλο πράγμα με χρωματικές ατασθαλείες, εκτρωματικές παραμορφώσεις και στρεβλές φωνασκίες. Μόνος σου νιώθεις απειροελάχιστος και αδύναμος, στέκεις έκπληκτος μπροστά στον παραλογισμό και την εξόφθαλμη διαστρέβλωση της πραγματικότητας. Μόνη μου, παρασύρομαι από το προσωπικό μου ογκώδες άγχος για την επικείμενη μετακόμιση, για τους λογαριασμούς τους χάρτινους με τα νούμερα, αλλά και τους άλλους τους εσωτερικούς, που παραμένουν ανοιχτοί να χάσκουν σαν μαύρες τρύπες, το άδηλο μέλλον, την αβέβαιη προοπτική, το τηλεφώνημα που δεν έγινε, ένα άλλο που έγινε, την εγκατάλειψη, την α π ο υ σ ί α. Χαώνομαι από τον προσωπικό πανικό, που είναι μικρός μπροστά στη φρίκη που κυκλοφορεί αβέρτα, ελεύθερη και προκληκτικά φερόμενη γύρω μου, και που λαμβάνει διαστάσεις χιονοστοιβάδας.

Η προσωπική χιονοστοιβάδα μοιάζει μικρότερη, ασήμαντη, αντιμετωπίσιμη, αν τη μοιραστείς. Η οικουμενική δυσθεώρητη φρίκη, από την άλλη, μπορεί και να εξαλειφθεί, αν την κόψεις κομματάκια και την περιγελάσεις με συντροφικότητα και αλληλεγγύη. Δύναμη μεθυστική οι υψωμένες γροθιές στον αέρα όταν συναντιούνται και ενώνονται. Όταν ξέρουν και βρίσκουν στόχο.