L’initiatrice
Μετά το χωρισμό της, και ενώ είναι σε διαδικασία μετακόμισης, η Λευκή γυναίκα πηγαίνει στο παλιό άδειο σπίτι της και βρίσκεται αντιμέτωπη με μία καταληψία! Η Αντάμα είναι από τη Γουινέα-Μπισάου, και είναι η κόρη της Νούρα. Η Νούρα είχε δουλέψει για τη Λευκή Γυναίκα ως οικειακή βοηθός, αλλά καταδικάστηκε σε φυλάκιση στο Βέλγιο επειδή βρέθηκε ένοχη για διενέργεια κλειτεριδεκτομής. Η Νούρα έχει τέσσερις κόρες και η Αντάμα είναι η μόνη που εξαιρέθηκε από αυτό το βάρβαρο έθιμο: η μητέρα της, έχοντας συνειδητοποιήσει πόσο ταπεινωτική και οδυνηρή είναι αυτή η διαδικασία, κατόρθωσε να διασώσει μόνο τη μικρότερη κόρη της, θέτοντας σε κίνδυνο ολόκληρη της οικογένεια: μια “ολόκληρη” γυναίκα είναι ντροπή για μια οικογένεια, σε αυτό τον πολιτισμό.
Παρόλα αυτά, η Νούρα δεν είχε κατορθώσει να ξεφύγει εντελώς από τη μικρή κοινωνία της καταγωγής της. Ακόμα και όταν κατέφυγε στο Βέλγιο, η γενιά της την εξανάγκαζε να εφαρμόζει το έθιμο στα κορίτσια της μικρής τους κοινότητας: παράνομα, κρυφά και παρά τη θέλησή της.
Καθώς η Αντάμα μένει έγγυος, ο κίνδυνος να αποκαλυφθεί το μη ακρωτηριασμένο σώμα της είναι πρόδηλος, γι’αυτό η μητέρα της, τη στέλνει να γεννήσει στο Βέλγιο και της υποδεικνύει να αναζητήσει τη βοήθεια της Λευκής Γυναίκας.
Η συνάντησή τους αρχικά είναι πλήρης δυσπιστίας, φόβου και άρνησης. Εξελίσσεται όμως σε σύγκριση και σύγκρουση νοοτροπιών και πολιτισμών, για να καταλήξει στη φιλία -αφού τελικά τις συνδέει η φύση τους, η αλληλεγγύη τους ενάντια στον ακρωτηριασμό και η αγωνία τους να πείσουν τους ομοεθνείς της Αντάμα για το πόσο λάθος, πόσο επικίνδυνο είναι αυτό το έθιμο. Ο δεσμός τους βαθαίνει, αφότου πληροφορούνται την είδηση του θανάτου της αδερφής της Αντάμα, η οποία πέθανε κατά τη διάρκεια του τοκετού, εξαιτίας προφανώς της κλειτεριδεκτομής.
Η Babetida Sadjo είναι ηθοποιός, 26 ετών και κατάγεται από τη Γουινέα-Μπισάου. Εδώ και χρόνια ήθελε να δημιουργήσει ενα έργο για την κλειτεριδεκτομή, και τελικά το κατάφερε, με τη βοήθεια του Pietro Pizzuti, ο οποίος έγραψε το κείμενο. Η παράσταση παίχτηκε εδώ, με μεγάλη επιτυχία. Το κλειδί της επιτυχημένης προσπάθειας βρίσκεται στο γεγονός ότι αποφεύγεται το βαρύ κλίμα, η πένθιμη αντιμετώπιση ενός ομολογουμένως δύσκολου θέματος: το κείμενο περιστρέφεται κυρίως γύρω από την γυναικεία φύση, προσπαθεί να εξηγήσει την ψυχοσύνθεση μια υγιούς και “ολόκληρης” γυναίκας έναντι μιας ακρωτηριασμένης. Η Αντάμα είναι προφανώς πολύ θυμωμένη, ενώ η Λευκή Γυναίκα προβληματίζεται και μπερδεύεται, καθώς διστάζει να επέμβει έντονα, αντιλαμβανόμενη πως είναι ξένη και de facto θα αντιμετωπιστεί εχθρικά και καχύποπτα. Πέφτει στην παγίδα του “σεβασμού προς την πολιτιστική ιδιαιτερότητα”, που κρύβει επί της ουσίας και το αίσθημα ανωτερότητάς της.
Η σκηνοθεσία του Guy Theunissen αναδεικνύει το θέμα και τις προσωπικότητες των πρωταγωνιστριών μέσα από ένα πολύ λιτό σκηνικό και μια μαγική μουσική επένδυση. Η παράσταση ντύνεται πανέξυπνα από το βίντεο που τη συνοδεύει σε ορισμένα σημεία, ενώ οι δυο πρωταγωνίστριες καταθέτουν την ψυχή τους στην σκηνή.
Όλα αυτά, βέβαια, αφορούν στο καθημερινό γεγονός. Γιατί, φυσικά, υπάρχει πάντα και η σκληρή πραγματικότητα.
Φοβερό θέμα!!! Είχα διαβάσει πριν από χρόνια το βιβλίο της Γουόρις Ντίρι και είχα φρίξει. Αυτό που με συγκλονισε είναι το κείμενο του Ovi. Πραγματικά, έχω μείνει με το στόμα ανοιχτό…
Ενδιαφέρον έργο. Θα σταθώ εδώ
Πέφτει στην παγίδα του “σεβασμού προς την πολιτιστική ιδιαιτερότητα”…
Σε αυτή την παγίδα πέφτουν συχνά οι – αφελείς – λευκοί, που εκλαμβάνουν την ανοχή απέναντι στην βαρβαρότητα ως σεβασμό της πολιτιστικής ιδιαιτερότητας! Είχε γίνει παρόμοια κουβέντα παλιότερα και στης σερ ανφάν – εδώ κι επίσης εδώ, από όσο θυμάμαι.
Δεν είχα σκοπό να πολιτικολογήσω, αλλά δε γίνεται να μην αναφέρω την πολιτιστική και εκπαιδευτική προσφορά – πέρα από τη συμβολή στον αντιαποικιακό αγώνα των λαών – που είχαν τα μαρξιστικής ιδεολογίας αντάρτικα στην Αφρική και αλλού. Μετά βέβαια ήρθαν κάποιοι “προοδευτικοί” και “δημοκράτες” λευκοί για να πείσουν τους μη λευκούς πρώην υποτελείς τους ότι ο Μαρξ είναι παρωχημένος και δώσαν πάλι την εξουσία στους ταλιμπάνηδες και τους… μάγους της φυλής!
Όι όι μάνα μου! :ΟΟΟΟΟ
Δείτε και το Secret of the dawn… Παρόλο που δεν είναι ιδιαίτερα σκληρό (κάπου είχα πετύχει ένα πολύ σκληρότερο στο παρελθόν) είναι συγκλονιστικό. Και βέβαια, κλασσικά, θα πω για μια ακόμα φορά, διαβάστε αν σας δοθεί η ευκαιρία και το Gyn/Ecology της Mary Daly, παρόλο που είναι αρκετά παλιό και σίγουρα υπάρχουν αρκετά νεώτερα, δίνει μια προοπτική που νομίζω ωφελεί να την γνωρίζουμε.
πωπω.. είχα διαβάσει προ ετών ένα βιβλίο με αυτό το θέμα.. κάτι με λουλούδι και έρημο είχε να κάνει ο τίτλος.. ίσως αυτό που λεέι η αλεπού.. και είχα φρικάρει.. και νομίζω ο λόγος ήταν για να μην πέρνει ευχαρίστηση η γυναίκα από το σεξ.. παπα.. μεγάλη φρίκη..
:)
την καληνύχτα μου..
Γιατί όμως με σε; (τώρα είσαι που επώνυμη θα σου την πέφτουμε!
)
Άσε Κροτ, κι εγώ έπαθα πλάκα με το κείμενο του ovi. Όλοι ξέρουμε μέσες άκρες ότι εφαρμόζεται ακόμα, αλλά δεν φανταζόμουν ότι είχε τέτοια έκταση. Όσο για την πολιτισμική ιδιαιτερότητα, νομίζω ότι είναι θέμα ορίων. Η αποχή από το αλκοόλ μπορεί να θεωρηθεί πολιτισμική ιδαιτερότητα, η ανθρωποθυσία όχι. Αν και, με εξαίρεση τα ακραία παραδειγματα, η ενδιάμεση γκρίζα ζώνη είναι τεράστια και μάλλον δύσκολο να οριστεί με ακρίβεια. Δύσκολα θέματα…
“Πέφτει στην παγίδα του “σεβασμού προς την πολιτιστική ιδιαιτερότητα”, που κρύβει επί της ουσίας και το αίσθημα ανωτερότητάς της.”
τί είπες τώρα;; πολύ δύσκολα θέματα με πολλές φορές μπερδεμένα (στο μυαλό μας) όρια για το πόσο είναι σωστό να επέμβουμε… αλλά βέβαια η αλήθεια είναι ότι οφείλουμε να επέμβαίνουμε μόνο όταν ο άλλος κάνει κακό στην υγεία του ή στην υγεία κάποιου άλλου. Και φυσικά όταν μας ζητάει βοήθεια. Εχει πολύ ζουμί αυτή σου η φράση…
Πράγματι, το Secret of dawn, που λέει η Σοφία, αξίζει.
Για το “έθιμο” αυτό έμαθα πριν χρόνια μεταφράζοντας για το ελληνικό τμήμα της Διεθνούς Αμνηστίας, η οποία το έχει συμπεριλάβει στις δράσεις της. Από όσο γνωρίζω η προσέγγιση και η ενημέρωση γίνεται προς δύο κατευθύνσεις, προς τους θρησκευτικούς εκπροσώπους της κοινότητας που βαφτίζουν αυτό το έθιμο θεϊκη εντολή αλλά και προς τις ίδιες τις γυναίκες, οι οποίες εμφανίζονται να το υποστηρίζουν και ακόμα να το επιθυμούν προκειμένου να μπορούν να σταθούν στην κοινωνία τους με την καθαρότητα, την αναγνώριση και το κύρος που προσδίδει αυτή η διαδικασία. Νομίζω ότι στόχος είναι η απόλυτη εξασφάλιση ότι η γυναίκα δεν έχει πια τη σωματική δυνατότητα να απολαμβάνει το σεξ και συνεπώς δεν πρόκειται να το αναζητήσει ποτέ εκτός γάμου, άρα παραμένει δια βίου ενάρετη και ο πατέρας και αργότερα ο σύζυγος είναι σίγουρος…
το linkακι “μέρες του 44″ δε δουελεύει…
Όταν σφίγγομαι … κάνω πλάκα !
Λες να φταίει τελικά το … προπατορικό ;;;
Πολλά και έχουν στο παρελθόν και συνεχίζεται αυτό είναι τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν οι γυναίκες (μικρές – μεγάλες) όπου γης …
Και δεν λένε και να ξυπνήσουνε …
Σε χαιρετώ !
Σε είδα στην εφημερίς και έχω να σου πω το εξής: “γράφεις” εξαιρετικά! Χε!
Ειχε κάνει ο Εξάντας ένα ντοκυμαντερ για το θέμα. Θα ήθελα να μάθω πραγματικα πώς προέκυψε το όλο έθιμο!!
Αλεπού, της Ντίρι το βιβλίο δεν το διάβασα και δεν ξέρω αν θα την πάλευα κιόλας, αλλά και το Slave που διάβασα αρκετό είναι…
Τσαλ, ενισχύοντας αυτό που λες, έχω διαβάσει πως στην Ανγκόλα είχε μειωθεί η έκταση εφαρμογής του εθίμου επί σοσιαλιστικού καθεστώτος. Αυτό που με προβληματίζει είναι πως αν αυτό συνέβη με τη βία, δεν βοηθάει και πολύ μακροπρόθεσμα, καθώς σε αυτή την περίπτωση ο απλός κόσμος που θεωρεί τα έθιμά του ιερά, όσο βάρβαρα κι αν είναι, απλά φανατίζεται και δεν καταλαβαίνει γιατί πρέπει να τα σταματήσει.
Από την άλλη, δεν βλέπω εύκολα ποια θα μπορούσε να είναι η λύση, δεδομένου ότι στην “ελεύθερη” Δύση έχεις υψηλά ποσοστά στους κύκλους των μεταναστών από αυτές τις χώρες, κι ας διώκεται ποινικά η πρακτική. Στο Βέλγιο για παράδειγμα, σύμφωνα με το πρόγραμμα της παράστασης έχεις 3000 κοριτσάκια το χρόνο. Και στην Ελβετία 7000. Για σκέψου, 10000 σε δυο μόνο ευρωπαϊκές χώρες (κι από τις μικρότερες κιόλας).
Όσο για τα περί “ανωτερότητας των πολιτισμένων λευκών” (σκέτη αηδία είναι η φράση, αλλά δεν έχω καμιά καλύτερη πρόχειρη), μεγάλο θέμα, Τσαλ. Και δεν είναι καθόλου εύκολη η θέση σου, έτσι κι αλλιώς. Το κλειδί είναι μάλλον στο να εξηγείς αυτό που πιστεύεις, χωρίς να δασκαλίζεις: αλλά θέλει αν είσαι λίγο απόλυτος, ειδικά σε θέματα όπως αυτό.
Σοφία, σωστό, το ντοκυμαντέρ του Εξάντα είναι πολύ καλή δουλειά για το θέμα.
Κάνα λινκάκι για την ταινία;
Κούλπα, είναι το βιβλίο που αναφέρει η Αλεπού. Οι αιτίες και η προέλευση του εθίμου δεν είναι πολύ σαφείς πάντως.
Μαύρο πρόβατο, εντάξει, ένα ορθογραφικό έκανα κι εγώ: το διόρθωσα, merci pour le mentionner!
["Μου αρέσουν οι παρατηρήσεις, διορθώνομαι" -χα χα χα!].
Κουπέπι, δύσκολο και περίπλοκο, όντως. Πάντως, ναι, η διαφύλαξη της σωματικής ακεραιότητας και της αξιοπρέπειας είναι θεμελιώδες ανθρώπινο δικαίωμα, τέλος. Υπάρχουν διεθνείς συμβάσεις, νόμοι και κανόνες που τα κατοχυρώνουν. Θα μου πεις, ψύλλοι στ’αχυρα, σε τέτοιες περιπτώσεις. Όπως και να’χει πάντως, δεν μπορεί να συνεχίζεται αυτό το πράγμα.
Φοραδίτσα, όπως και να το κάνουμε, από όπου κι αν το δούμε, κάθε φορά που ένας δυτικός (λευκός/ευρωπαίος ή αμερικάνος, όπως θες πες το) προσεγγίζει κάποιον άνθρωπο από τις αναπτυσσόμενες χώρες (τριτοκοσμικό/αφρικάνο ή ασιάτη/παγανιστή ή μουσουλμάνο, όπως θες πες το και πάλι), στη ρίζα αυτής της προσέγγισης υπάρχει de facto η αίσθηση της ανωτερότητας, του αφ’υψηλού, λόγω οικονομικής κατάστασης, μόρφωσης, καταγωγής, και ένα σωρό άλλων ιδεολογημάτων. Ακόμα και όταν λες “σέβομαι τα έθιμά τους, κι ας διαφωνώ. Είναι δικαίωμά τους να τηρούν τις παραδόσεις τους”, από πίσω κρύβεται μια λογική “ΕΓΩ είμαι μορφωμένος και γι’άυτό όχι μισαλλόδοξος, ΕΓΩ διδάχτηκα την αξία της πολυπολιτισμικότητας, ΕΓΩ ξέρω περισσότερα από εκείνους”. Είτε μας αρέσει, είτε όχι, σε ένα 90% των περιπτώσεων αυτό ισχύει, έστω και υποσυνείδητα. Δυστυχώς.
Διόνα, όντως οι προσπάθειες για να σταματήσει αυτό το έθιμο έτσι λειτουργούν. Στο ντοκυμαντέρ του Εξάντα που ανέφερε η Σοφία, παρουσιάζεται μια ομάδα ανθρώπων που γυρίζουν τα χωριά και εξηγούν, προσεγγίζουν φιλικά, ερμηνεύουν. Πολλοί από αυτούς είναι ντόπιοι και αυτό είναι πολύ ενθαρρυντικό.
Μία από τις ερμηνείες είναι και αυτή που δίνεις, από όσο έχω ακούσει.
Compasso,τα έκανα λίγο χάλια με τα λινκάκια. Να το: http://herrkstories.wordpress.com/2009/10/15/gap/
Φάρε, πάντως το συγκεκριμένο έθιμο χρονολογικά ανάγεται σε εποχές πολύ πριν τον καπιταλισμό. Από την άλλη, οι άνθρωποι αναπαράγουν αυτά που έμαθαν, δεν μπορούν να συμπεριφερθούν με άλλο τρόπο από αυτόν που γνωρίζουν, συνήθως.
Θεωρέμα, αχέμ!
Παρτιζάνα, είναι αυτό που λινκάρει η Σοφία. Ως προς την προέλευση, το κείμενο που συνοδεύει το ντοκυμαντέρ, αναφέρει:
“Πρόκειται για ένα αρχαίο έθιμο μύησης που επιβιώνει μέχρι σήμερα, κατά κόρον στην Αφρική, αν και απαντάται και σε ορισμένες χώρες της Ασίας και ελάχιστες της Μ. Ανατολής. Η αφετηρία του χάνεται στα βάθη των αιώνων της αφρικανικής παράδοσης. Σύμφωνα με έναν αρχέγονο μύθο του Μαλί, σε κάθε ανθρώπινο ον τη στιγμή της γέννησής του υπάρχει και το αρσενικό και το θηλυκό φύλο. Στον άνδρα το θηλυκό βρίσκεται στην ακροβυστία, και στη γυναίκα το αρσενικό βρίσκεται στην κλειτορίδα. Έτσι, με την περιτομή και την κλειτοριδεκτομή αντίστοιχα, συντελείται σωματικά και κοινωνικά το πέρασμα των παιδιών στην ενηλικίωση, και ο άνδρας και η γυναίκα πια θεωρούνται έτοιμοι να παντρευτούν.”
Μια άλλη ερμηνεία είναι αυτή που ανέφερε και η Διόνα.
άσπρο και μαύρο σε φόντο κόκκινο. και η αξιοπρέπεια εγκλωβισμένη στο ανθρώπινο σώμα.
Η ενημέρωση και η αφύπνιση για θέματα σαν κι αυτό επιβάλλεται . Και το να κατορθώνεται κάτι τέτοιο μέσα από ένα θεατρικό έργο είναι πρωτότυπο, ενδιαφέρον και αξιέπαινο, ιδιαίτερα όταν, όπως λες, γίνεται με τρόπο που ο θεατής δεν ψυχοπλακώνεται .
Με το ποστ του Ovi έχω μείνει άφωνη .
Κροτ,
Εκμεταλλεύομαι την “πάσα” (ποδοσφαιρική βραδιά και απόψε γαρ) για την Αγκόλα για να προπαγανδίσω άλλη μια φορά τη διεθνιστική αλληλεγγύη του κουβανικού λαού και τη συμβολή της Κουβανικής Επανάστασης στον αντιαποικιακό αγώνα της Αφρικής:
Προπαγανδιστικό βίδεο #1
Προπαγανδιστικό βίδεο #2
Από κει και πέρα, μια επανάσταση, ακριβέστερα μια ριζοσπαστική σοσιαλιστική επανάσταση, συνήθως δε γίνεται με ροδοπέταλα ούτε βελούδα. Γίνεται με δυναμικό τρόπο. Και προκειμένου να εδραιωθεί ασφαλώς και θα αντιμετωπιστούν αποφασιστικά τα αντιδραστικά αντεπαναστατικά στοιχεία, όπως παλιά αριστοκρατεία, πράχτορες του ιμπεριαλιμού, ηγεμονίσκοι, τοπάρχες, σκοταδιστές ρασοφόροι, μουλά(ρα)δες κ.α. Βέβαια δεν αρκεί αυτό, αν δεν καταβληθεί παράλληλα τιτάνια προσπάθεια επιμόρφωσης του λαού, ώστε να ξεπεράσει τις προκαταλήψεις και τα βάρβαρα έθιμα και να αποχτήσει παιδεία σύγχρονη, ανθρωπιστική, σοσιαλιστική! Τους δε αστούς πασιφιστάς, καουτσκιστάς και… ουιλσονιστάς τους παραδίδω στην πύρινη κριτική του σ. Βλαδίμηρου Ίλιτς!
Ο… ιμπεριαλιστικός ντεζινφορματσιστικός δαίμων έβαλε δάχτυλο πάλι!
Αυτό είναι το σωστό προπαγανδιστικό βίδεο #2!
Πάντως είναι τραγικό ότι μια ολόκληρη μονοθεϊστική θρησκεία, όπως είναι το ισλάμ, θεωρεί με αξιωματικό τρόπο τη γυναίκα ως υποδεέστερο ον, κάτι σαν άτομο με ειδικές ανάγκες, που ανήκει εξ ολοκλήρου στον ιδιοκτήτη της.
Μ-π
[Μόνο ΝΕΑ, στο CNN, τίποτα ακόμα;]
Συκ, σύντομος και περιεκτικός (όχι σαν κάτι άλλους που μιλάνε 100 ώρες!).
Άουρα, πραγματικά νομίζω πως όταν η τέχνη μπαίνει στην υπηρεσία τέτοιων στόχων και καταφέρνει να μην γίνεται μελοδραματική ή προπαγανδιστική, αυτό είναι σπουδαία επιτυχία και για τον στόχο και για την τέχνη και μπορεί να δώσει πολύ ενδιαφέροντα αποτελέσματα.
Τσαλ, σιγά μην δεν έπιανες την πάσα εσύ!
Δεν συμφωνώ απόλυτα με αυτό που λες. Θεωρώ τελειως αναποτελεσματικό -και εξίσου σκοταδιστικό- να δοκιμάζεις να ξεριζώσεις με τη βία και χωρίς να εξηγείς το γιατί, συνήθειες, πιστεύω και έθιμα τέτοιου τύπου. Δε σε βγάζει πουθενά: δες τους Πολωνούς, είναι ο πιο θρησκευόμενος λαός στην Ευρώπη. Λογικότατο το βρίσκω, με το να απαγορεύεις και να κυνηγάς, όντας απλά σε θέση ισχύος, δεν φέρνεις ουσιαστικό αποτέλεσμα. Ο κόσμος πιάνει απλά την απαγόρευση και φανατίζεται περισσότερο υπέρ του απαγορευμένου, άκριτα, χωρίς να αναρωτιέται αν αυτό είναι σωστό ή λάθος και γιατί.
Ελπίζω να αντιλαμβάνεσαι πως δεν είμα υπέρ καμιάς εκκλησίας τύπου Βατικανού ούτε υπέρ καμιάς κλειτεριδεκτομής, έτσι; Απλά βρίσκω αναποτελεσματικές τις απαγορεύσεις, γενικότερα.
Μ-π, δεν έχω διαβάσει το Κοράνι. Μου έχουν πει πως το ίδιο το Κοράνι δεν μιλά υποτιμητικά για την γυναίκα. Αλλά πως η ζημιά προέκυψε από κείμενα συνοδευτικά και ερμηνείες του Κορανιού από κάθε λογής “σοφούς”. Εδώ παντως μιλάμε για ένα έθιμο που:
α. είναι παλαιότερο από το Μουσουλμανισμό
β. εφαρμόζεται και από Χριστιανούς της Αφρικής, άρα δεν συνδέεται με καμιά θρησκεία.
Επίσης, δε νομίζω πως ο χριστιανισμός φέρθηκε και πολύ καλά στις γυναίκες, έως ότου οι ίδιες ξύπνησαν (όσες ξύπνησαν) και διεκδίκησαν αυτά που δικαιούνται.
Μάιν Χερρ, ντας ιστ schon γκενούγκ μιτ ντίζεμ ούνζινεν αρτίκελ!!
Γι αυτό μίλησα για αξιώματα. Όπως είναι γνωστό από την πορεία των ανθρωπιστικών θεωριών, η χρήση τους εξαρτήθηκε παντού και πάντα από τα συμφέροντα που χρησιμοποίησαν αυτές τις θεωρίες ως ιδεολογικό άλλοθι για την εμπέδωση της ταξικής του κυριαρχίας. Είναι πάντως αλήθεια ότι η κλειτοριδεκτομή, όπως και η περιτομή, είναι παλαιότερο έθιμο που ενσωματώθηκε στην ισλαμική παράδοση. Η κλειτοριδεκτομή σε πολύ περιωρισμένους γεωγραφικά χώρους της Αφρικής, ενώ η περιτομή παντού.
Με μια έννοια δεν είχε καμιά σημασία η αξιωματική θέση του χριστιανισμού που σε μια εποχή δουλοκτησίας κήρυττε την ισότητα ανδρών-γυναικών, ελεύθερων και δούλων. Το ίδιο βιώθηκε και στην εποχή της διαστρέβλωσης του σοσιαλισμού, όπου στη θέση των επιτροπών λαϊκής βάσης, μπήκαν οι κομματικές οργανώσεις.
Απλώς στην περίπτωση του ισλάμ, δεν είναι σαφές πόσο το αυστηρό ιδεολογικό πλαίσιο μπορεί να επιτρέψει ένα μετασχηματισμό, όπως έγινε στον χριστιανικό κόσμο, χωρίς βαθύτατη ρήξη.
Όσον αφορά τη θέση της γυναίκας στο θεωρητικό σύστημα του ισλάμ, η υποτίμηση και η αντικειμενοποίηση δεν προέρχεται από τα χαντίθ (δηλαδή τις ερμηνείες) αλλά από το Κοράνι.
Παράδειγμα:
“Οι πιστοί δούλοι του θεού θα έχουν πολύτιμες ανταμοιβές. Θα έχουν γλυκούς καρπούς και θα είναι τιμημένοι στους κήπους των απολαύσεων, αναπαυόμενοι σε πολυθρόνες κι’ αντικρύζοντας ο ένας τον άλλον.
Θα περνά από χέρι σε χέρι ένα κύπελλο με τρεχούμενο νερό, που θα είναι δροσερό και γλυκό για όσους πίνουν, και δε θα τους ερεθίζει και δε θα τους μεθά, και θα έχουν δίπλα τους παρθένες γυναίκες με μεγάλα λαμπερά μάτια, που θα μοιάζουν με μικρά καλοφυλαγμένα αυγά.” (Κοράνι κεφ. 37)
———-
“Οι άντρες είναι υπεύθυνοι για τις γυναίκες επειδή ο Αλλάχ έφτιαξε τον άντρα να υπερέχει από τη γυναίκα και επειδή οι άντρες ξοδεύουν την περιουσία τους για να υποστηρίξουν τις γυναίκες. Οι καλές γυναίκες έτσι είναι υπάκουες και δεν αποκαλύπτουν τα απόκρυφα σημεία τους (σ.τ.σ. μεταξύ αυτών, το κεφάλι, οι αστράγαλοι και τα χέρια.)
Εκείνες που δε θα πειθαρχήσουν, προειδοποιείστε τες, βαλτε τες σε χωριστά κρεβάτια και χτυπήστε τες. Αν μετά σας υπακούσουν, συγχωρήστε τες. Ο Αλλάχ είναι Μεγάλος, Ύψιστος.” (Κοράνι, κεφ. 4, 34)
Μ-π
Λιγάκι μπερδεύτηκαν τα πράγματα στο παραπάνω σχόλιό μου, γιατί στο κείμενο που πρωτοέγραψα, πρόσθεσα και άλλα πράγματα χωρίς να τα δω συνολικά, οπότε το τελικό βγαίνει λίγο ασύντακτο. Σόρι!
Μ-π, κανένα πρόβλημα, είναι σαφές νομίζω το σχόλιο. Πάντως, η περιτομή εφαρμόζεται και στον Ιουδαϊσμό, θυμίζω πως και οι Χριστιανοί γιορτάζουν την Υπαπαντή.
Γενικά, για μένα το κλειδί εντοπίζεται στο σημείο που λες πως “η χρήση τους εξαρτήθηκε παντού και πάντα από τα συμφέροντα που χρησιμοποίησαν αυτές τις θεωρίες ως ιδεολογικό άλλοθι για την εμπέδωση της ταξικής του κυριαρχίας”. Συμφωνώ με αυτή τη θέση.
Σε προ-μονοθεΐστικές κοινωνίες, όπως αυτές που εφάρμοσαν την κελιτεριδεκτομή, δεν ξέρω αν είναι δόκιμο να μιλήσουμε για “ταξική κυριαρχία”, θα ήταν ίσως λίγο πρωθύστερο. Πάντως, το έθιμο βοηθά στην εμπέδωση μιας μορφής κυριαρχίας, ίσως και περισσότερων: του άντρα προς τη γυναίκα, του μάγου της φυλής προς τα υπόλοιπα μέλη ενδεχομένως κλπ.
Όσο για την εξάπλωση του εθίμου, τα στοιχεία από τον Εξάντα είναι πολύ αποκαλυπτικά.
ἀλὸ ντῆερ! Χάου ντοῦ γιοῦ ντοῦ;
Πάντως και μένα με προβληματίζει που πρέπει (;) να σταματάει ο σεβασμός στην πολιτιστική ιδιαιτερότητα των άλλων. Τι ορίζεται ως πολιτιστική ιδιαιτερότητα. Από την άλλη μου την έσπαγε η υποκρισία των δυτικών μετά την 11/9 όταν έσκιζαν τα ρούχα τους για τιςγυναίκες με τις μπούρκα στο Αφγανιστάν. Λες και όλα έγιναν για να βγάλουν αυτές τη μπούρκα. Φυσικά δεν νομίζω να υπάρχουν πολλοί που ασχολούνται ακόμα μ’ αυτές τις γυναίκες για τις οποίες όλα έμειναν όπως ήταν.
Αλίμονο, γνωρίζω καλά πως δεν είσαι καμιά θεούσα, παιδί του Μάη του ‘68 είσαι (αν και μάλλον ούτε καν στη σκέψη των μελλοντικών γονιών σου τότε) και πιστεύεις στο… “Απαγορεύεται το απαγορεύεται!”. Λόγω του νεαρού της ηλικίας σου λοιπόν σου συγχωρείται ο αριστερισμός, παιδικη άσθένεια του κομμουνισμού κατά τον Βλ. Ίλιτς.
ΥΓ: Ίσως σε ενδιαφέρει αυτό (μπορεί και να το χω ξαναπροτείνει)
Τζα!…είπα να περάσω για ένα φιλάκι,μια αγκαλίτσα κι ένα “i’ve missed you!”, προτού καταλήξω στο εγκαταλελειμμένο μου σπιτάκι για μια καλή φασίνα…
Σμούτς*
Καλά τα λες, μόνο μια μικρούλα παρατήρηση.
Ο καπιταλισμός είναι η φυσική συνέχεια όλων των άλλων συστημάτων (πάνω σ΄αυτά πάτησε για να αναπτυχθεί), γι αυτό και το … “έθιμο” συνεχίζεται ακόμα !
Θερμή καλημέρα !
τρομακτικό
διάβασα και την ιστορία στο όβι…
απίστευτα τα επιτεύγματα του πολιτισμού έναντι της φύσης καμιά φορά
Καλημερούδια !
Τι να πω; Το θέμα αυτό είναι ανατριχιαστικό. Κροτ, παρόμοια με αυτά που γράφει ο Όβι έχω ακούσει και εδώ, δυστυχώς.
Κροτκαγια, είμαι η γνωστή γνωστή σου, αλλά είπα να τηρήσω τους κανόνες κ να σε προσφωνήσω με το ιστοόνομά σου. Μόλις σήμερα κατάφερα να μπω στο ιστολόγιό σου, το οποίο είναι μια έκπληξη παραπάνω από ευχάριστη. Ένας μικρόκοσμος ολόκληρος κόσμος, τόσο καθημερινός όσο και παγκόσμιος. Το θέατρο για παράδειγμα ως πράξη προσωπικής απόλαυσης ή ανάγνωσης γίνεται αυτομάτως μέσω του ιστολογίου πράξη και σκέψη δημόσια και αφορά περισσότερους ανθρώπους.
Λοιπόν, σε χαιρετίζω με μερικούς στίχους της Κ. Δημουλά: «Στους όμοιούς μου ομιλώ./ Στους διαφορετικούς εμίλησα παλιότερα/ γελώντας πως υπάρχουν.»
Τους αφιερώνω στο ιστολόγιό σου.
Και συνεχίζω με στίχους της Κ. Δημουλά που ταιριάζουν, νομίζω, στο αποτρόπαιο θέμα του θεατρικού έργου που έχεις αναρτήσει:
«Κορίτσια – οικείο τρυφερό παιχνίδι/ κατάλληλο δώρο για κούκλες μικρής ηλικίας – / κείνται στα φορεία του ήλιου./ Εβιάσθη η διάπλασή τους, όπου νά’ ναι/ θα αποκτήσουν αραπάκι χώμα νόθο/ Συ μάλλον ο Πατέρας». Ο τελευταίος στίχος αναφέρεται στον Θεό.
Πολλά φιλιά ηλεκτρονικά keep up the good work
Γειαααααααααα !
Αγαπητή κροτ θίγεις ένα πολύ ευαίσθητο θέμα, αυτό της συνύπαρξης των δυο κόσμων, της άθρησκης Δύσης του Διαφωτισμού και των δικαιωμάτων του ανθρώπου και του πολίτη και του θρησκόληπτου αντι-ηδονικού Μουσουλμανισμού.
Δεν έχει τόσο σημασία η θεωρία (ιερά κείμενα) όσο η πρακτική, και έτσι η φανατική φύση του Μουσουλμανισμού υποδέχτηκε και αποδέχτηκε με όλη της τη ψυχή το φριχτό θηλυκοκτονικό αυτό έθιμο.
[Αλήθεια μπορείς να μου στείλεις μια πηγή που να δείχνει ότι ακόμη και χριστιανοί εφαρμόζουν το έθιμο; Δεν θα μου φαινόταν περίεργο, απλά δεν το έχω ξανακούσει].
Όσο για την επίλυση του θέματος μέσω της παιδείας κλπ. είναι σαν να μπαίνει κάποιος στον θάλαμο αερίων όπου εξόντωναν τους εβραίους και να διαβάζει στους Ναζί τη χάρτα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.
Πολύ σωστή η άνωθεν τελευταία παράγραφος …
Πολύ πολύ Καλημέρα σας !
Ναι !
Βαγγέλαξ, α, για δες!
Dame 31, είναι πολύ δύσκολο το ερώτημα που θέτεις. Πραγματικά πιστεύω πως βαθιά μέσα του, κανένας σχεδόν δυτικός, ακόμα κι αν είναι εθελοντής που ζει σε αυτές τις χώρες με στόχο να βοηθήσει τους ντόπιους πληθυσμούς, μπορεί να νικήσει το ενδόμυχο αίσθημα ανωτερότητας μέσα του. Έχουμε μάθει από πολύ μικροί να νιώθουμε καλύτεροι και πιο πολιτισμένοι και δνε ξεριζώνεται εύκολα αυτό. Το παράδειγμα που φέρνεις το επιβεβαιώνει.
Τσαλ, πάλι καλά, πάλι καλά!
Εύη, κοίτα να δεις, όλα τα φαντάσματα ξύπνησαν!
Φάρε, ενδεχομένως, αν και είναι λίγο γραμμική αυτή η σκέψη. Πάντως, έχει ενδιαφέρον να δει κανείς ποια έθιμα επιβιώνουν όλων των κοινωνικών αλλαγών μεταφερόμενα από το ένα σύστημα στο άλλο και ποια όχι.
Αγκνίρα, ειδικά για την Ελβετία είχε αναφορά στο πρόγραμμα το θεατρου και ανέφερε ένα αστρονομικό νούμερο μερικών χιλιάδων. Κι είναι ένα ζήτημα ποια πρέπει να είναι η στάση των αρχών ενός κράτους απέναντι σε αυτά τα φαινόμενα.
Χρυσάνθη, ω μα τι εύχάριστη έκπληξις! Ευχαριστώ για την αφιέρωση! Και είναι τελικά θαυματουργό το διαδίκτυο!
Μάρκο, πολύ ενδιαφέρουσα η παρατήρησή σου. Σε σχέση με την πηγή που ζητάς βρήκα αυτό το απόσπασμα
“Ο κ Τερά, παρά την αντίληψη που θέλει τη βάναυση πρακτική να πηγάζει από το Ισλάμ, είναι χριστιανός. Κι ενώ πράγματι, πολλοί ιμάμηδες και πιστοί μουσουλμάνοι πιστεύουν ότι η κλειτοριδεκτομή είναι υποχρεωτική από το Κοράνι προκειμένου η γυναίκα να καθίσταται «καθαρή», διαπιστώνεται αφ’ ενός ότι η πρακτική είναι εξίσου διαδεδομένη μεταξύ των πιστών και άλλων θρησκειών, αφ’ ετέρου ότι δεν εφαρμόζεται σε χώρες όπως η Σαουδική Αραβία, το Ιράν και το Ιράκ, που αποτελούν το «σκληρό πυρήνα» του Ισλάμ!”.
Είναι από το λινκ του Εξάντα που παρέθεσε η Σοφία πιο πριν. Δεν ξέρω πώς μπορεί κανείς να το επαληθεύσει, αλλά εμπιστεύομαι τον Αυγερόπουλο. Άλλωστε το είχα διαβάσει και σε ένα βιβλίο μαρτυρία μιας κοπέλας από το Σουδάν (το Slave).
Συμφωνώ μαζί σου πως οι πρακτικές έχουν σημασία, αφού τελικά αυτές αποκρυσταλλώνονται στην πραγματικότητα, και επιβιώνουν. Νομίζω πάντως πως η δαιμονοποίηση του Ισλάμ δεν βοηθάει γιατί φανατίζει. Η ισορροπημένη και ψύχραιμη αντιμετώπιση βέβαια παρουσιάζει δυσκολίες στην εφαρμογή της.
Μπορεί η παιδεία να μοιάζει με ασπιρίνη, δεν έχεις άδικο. Πάντως, δεν έχω και πολλές αντιπροτάσεις.
[Αράχνες πιάσαμε εδώ μέσα, θα επανέλθουμε σιγά σιγά].