Έλλη Παππά
Είναι πολύ βαρετές όλες αυτές οι κοινοτυπίες του τύπου “έφυγε ένας σπουδαίος άνθρωπος”, “όλο και λιγοστεύουν τέτοιες προσωπικότητες” και τα συναφή. Άδειες κουβέντες, χωρίς αξία, λόγια που πρέπει να ειπωθούν από τους μεγαλοσχήμονες. Όσοι έχουν διαβάσει την Εντολή, όσοι έχουν δει τον “Άνθρωπο με το γαρύφαλλο”, ακόμα κι αν δεν έζησαν στις ταραγμένες εκείνες εποχές, ένιωσαν τουλάχιστον ένα μικρό τσίμπημα στο στομάχι, διαβάζοντας την είδηση του θανάτου της Έλλης Παππά.
Νομίζω πως εκτός από “σπουδαίος άνθρωπος”, η Έλλη Παππά ήταν ένας νέος άνθρωπος. Είναι δυσεύρετα τα νέα μυαλά με τις φρέσκες ιδέες, τα μυαλά που βρίσκονται σε διαρκή αναζήτηση και που δεν παίρνουν τίποτα ως δεδομένο. Και νομίζω πως η Έλλη Παππά ήταν ένας τέτοιος τύπος και γι’αυτό δεν είναι κοινοτυπία εν προκειμένω να ειπωθεί πως “άφησε ένα δυσαναπλήρωτο κενό”. Όλοι θα έχουν να πουν για την δυνατή γυναίκα, την ηρωΐδα, τους συμβολισμούς περί έρωτος και επανάστασης.
Ο Νίκος Μπελογιάννης και η Έλλη Παππά κατά τη διάρκεια της πολύκροτης δίκης
Αλλά, εδώ φαντάζουν λίγα και μικρά όλα αυτά. Βαρετά και κοινότυπα, επειδή έχουν ειπωθεί τόσες πολλές φορές που είναι πια τετριμμένα. Για μένα είναι σα να έφυγε ένας κοντινός μου άνθρωπος, ένας σπουδαίος επιστήμονας, μια σημαντική συγγραφέας, ένα φωτεινό και ζωντανό πνεύμα. Κι ακόμα πιο αξιόλογη ήταν, επειδή ήταν πάντα διακριτική, δεν επιδίωκε τους εντυπωσιασμούς ούτε τιμές και δόξες. Και τι να τα κάνεις άλλωστε όλα αυτά, όταν έχεις περάσει μια ζωή σαν τη δική της;
Για όσους δεν την γνωρίζουν, και δυστυχώς είναι μάλλον πολλοί, ιδού ένα δείγμα γραφής, ένα παράδειγμα για το πώς μπορείς να διατυπώσεις επιστημονικά αλλά και πολύ πολύ απλά μια επιστημονική πραγματικότητα -αλλά και πώς μπορείς να αγαπάς τον τόπο σου, χωρίς να λειτουργείς αντικοινωνικά, έχοντας ειδικό βάρος πολύ μεγαλύτερο από δέκα χιλιάδες εθνικόφρονες φελούς.
Εδώ μπορείτε να δείτε μια καλογραμμένη, πλήρη και ουσιαστική καταγραφή της πορείας της Έλλης Παππά. Εκτός από όλα τα άλλα, κατάφερε να συνδυάσει τη μητρική αγάπη με το ταλέντο και τη δημιουργικότητα, με έναν αναμφίβολα ξεχωριστό τρόπο. Και είναι ο άνθρωπος που έγραψε τα πιο απλά συγκλονιστικά γράμματα στο παιδί του που δεν είδε να μεγαλώνει -κατά πάσα πιθανότητα ένα από τα πιο τρυφερά ιστορικά ντοκουμέντα που έχουν γραφτεί.
[άσχετο;]
Το διάσημο σκίτσο του Πικάσο
ΥΓ. Κατά μία σατανική σύμπτωση, πρίν από λίγες μέρες βγήκε στις αίσθουσες και αυτό.
Μπράβο, Κροτ!
Πέρα από τη συγκλονιστική της ιστορία, ένα από τα καλύτερα μυαλά της ελληνικής αριστεράς, με καθαρό μάτι και χωρίς πολλή θεωρία και περιδιαγραμμάτων.
Μπράβο σου !
Ωραίο αφιέρωμα σ’αυτή τη γυναίκα !
Ωραία τα έδεσες και τα ‘λινκάρισες’ όλα !
Ως το τελευταίο !
Ο καλύτερος αποχαιρετισμός για τους σπουδαίους ανθρώπους που φεύγουνε, είναι να μιμούμαστε τα έργα και τις πράξεις τους…. Αλλά κυρίως, το ήθος τους και το σεβασμό στη ζωή και τον άνθρωπο.
εχω πολλά σημεία να διαφωνήσω με την Έλλη Παπά, παρόλα αυτά τέτοιοι άνθρωποι με τη ζωή και τη στάση τους αποτελούν παράδειγμα (είτε καλό, είτε κακό) για όλους μας. Δεν ξέρω πώς θα ακουστεί αλλά πραγματικά έυχομαι να ζήσουμε “ενδιαφέρουσες καταστάσεις”, όπως έζησε αυτή στα νιάτα της. Το λιγότερο που θα σήμαινε αυτό στην πράξη, θα ήταν οτί η κοινωνία μας κινείται και πως κάτι παίζει να αλλάξει. Επίσης εύχομαι να πάρουμε τα χρόνια της, διότι έτσι όπως πάει η φάση δε μας βλέπω ούτε στα πόδια μας να στεκόμαστε ούτε σώα να έχουμε τα μυαλά μας..
Ας είναι ελαφρύ το χώμα που θα τη σκεπάσει…
Τη γνώρισα σαν συγγραφέα και διανοήτρια στην εφηβεία, από ένα βιβλίο της (φιλοσοφικό) που διάβαζε ο μεγάλος μου ξάδερφος, φοιτητής στην φιλοσοφική τότε και θυμάμαι το εγκώμιο που της έπλεξε. Συνειδητοποίησα μετά από λίγο ποια ήταν, έχοντας διαβάσει την Εντολή.
Δεν το ήξερα και το έμαθα από το τέλειο ποστ σου . Τι κρίμα …
Γνωρίζω την ιστορία της ( αλίμονο ! ) και είχα παρακολουθήσει 1-2 τηλεοπτικές της συνεντεύξεις . Με είχε εντυπωσιάσει η θέρμη με την οποία μιλούσε και η διαύγεια του μυαλού της παρά το μεγάλο της ηλικίας της .
Μπράβο Κροτ .
Πολύ καλός “επικήδιος”, με πλήρη βιβλιογραφία. Να προσθέσω μόνο μια ενδιαφέρουσα συνέντευξή της στην Ελευθεροτυπία.
«Μακάρι να είχαν εκτελέσει και μένα μαζί με τον Νίκο»
ΥΓ: Το σωστό είναι κοινότοπος/τοπία, όχι “κοινότυπος/τυπία”, το έχουμε ξαναπεί!
Pingback: Επιλογές εκ της σύνταξης « ΚΕΛΑΗΔΙΣΜΑΤΑ
Σημερινό δημοσίευμα του “Ριζοσπάστη”.
Πέθανε χτες τα ξημερώματα σε ηλικία 89 ετών η Ελλη Παππά, αγωνίστρια της ΕΑΜικης Αντίστασης, δημοσιογράφος και συγγραφέας. Γεννήθηκε στη Σμύρνη το 1920. Μεγάλωσε στον Πειραιά, τέλειωσε το Γυμνάσιο της Κοκκινιάς, σπούδασε φιλοσοφία και νομικά στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας και στη Γαλλική Ακαδημία της Αθήνας. Μετά την κατοχή προσχώρησε στο ΕΑΜ και το ΚΚΕ. Σύντροφος του Ν. Μπελογιάννη μέχρι την εκτέλεσή του, καταδικάστηκε μαζί του, αλλά δεν εκτελέστηκε καθώς ήταν ήδη 7 μηνών το παιδί τους που είχε γεννηθεί στη φυλακή. Παρέμεινε όμως στην φυλακή και αποφυλακίστηκε από τις φυλακές Αβέρωφ το 1963. Δούλεψε στη σύνταξη της «Δημοκρατικής Αλλαγής» και σε τέσσερα χρόνια η χούντα των συνταγματαρχών την εξόρισε στη Γυάρο. Αποφυλακίστηκε σε ενάμιση χρόνο, γιατί είχε αρρωστήσει σοβαρά.
Για το θάνατο της Ελλης Παππά, η ΓΓ της ΚΕ του ΚΚΕ Αλέκα Παπαρήγα έκανε την παρακάτω δήλωση:
«Εκφράζω στη οικογένεια της Ελλης Παππά τα θερμά μου συλλυπητήρια για το θάνατο της παλαίμαχης αγωνίστριας της ΕΑΜικής Αντίστασης και πνευματικού ανθρώπου. Θα μείνει στη μνήμη πολλών γενεών ιδιαίτερα η στάση της στις ιστορικές δίκες του Νίκου Μπελογιάννη και των άλλων στελεχών του ΚΚΕ, ως στάση διαπαιδαγώγησης και σταθερής προσήλωσης στην πάλη για να ξημερώσουν και στον τόπο μας καλύτερες μέρες».
Η κηδεία της Ελλης Παππά θα γίνει με πολιτική τελετή και σύμφωνα με την επιθυμία της θα ταφεί δίπλα στον Ν. Μπελογιάννη.
Επειδή με εκφράζει απόλυτα το δημοσίευμα, αλλά και η δήλωση της σ. Αλέκας, εχτός από το γεγονός ότι πρέπει να σου εκφράσω τα ειλικρινή μου συγχαρητήρια για το αφιέρωμά σου, να προσθέσω κι γω με τη σειρά μου :
Χάθηκε μια προσωπικότητα, έστω κι αν και αυτή δεν άντεξε μέχρι το τέλος – ο αγώνας για τον Σοσιαλισμό δεν είναι καθόλου μα καθόλου εύκολος, αν ήταν δεν θα είχε ανατραπεί – πραγματικά να είναι ελαφρύ το χώμα που τη σκεπάζει πλέον !
υ.γ. μαζί με την Καλημέρα μου, δεν αντιλήφθηκα το σχόλιό σου στο προηγούμενο ποστ …
Ε όχι, ρε γμτ, “δεν άντεξε μέχρι το τέλος”! Αει σιχτίρ!
Και αν “ανατράπηκε”, όχι βέβαια “ο αγώνας για τον Σοσιαλισμό” παρά ο ψευδεπίγραφος σοσιαλισμός του Στάλιν και των επιγόνων του, αυτό οφείλεται στο ότι ήταν ακόμα πιο σάπιος απ’ ότι πίστευαν και οι χειρότεροι εχθροί του.
Pingback: Για την Έλλη Παππά « L'Enfant de la Haute Mer
Απέκτησα πρόπερσι μια υπέροχη συλλογή από τα μικρά παραμυθάκια, με δική της εικονογράφηση, που έγραψε στη φυλακή για τον γιο της, μαθαίνοντας του τον κόσμο, την ομορφιά και το δίκαιο!
Θα σας την δείξω μέχρι το τέλος της βδομάδας που θα τα σκανάρω!
Μπράβο Κροτάκι! Πλήρες αφιέρωμα.
προφανώς εννοώ αυτή που έβαλες από τον γεροντάκο…προέτρεξα!
Ας ειναι ελαφρυ το χωμα. Πρεπει να υπηξε δυνατος και επιμονος χαρακτηρας.
Οσο για το υστερογραφο Κροτ, την ταινια δεν την εχω δει (ουτε εχω διαβασει καποια κριτικη, το λινκ που δινεις δεν παραπεμπει σε καποια) αλλα φανταζομαι οτι προκειται για μελοδραμα του ’60. Οταν τα τελευταια δεκα χρονια στον διεθνη κινηματογραφο για παρομοια θεματα εμφυλιων εχουμε ταινιαρες ειτε κοινωνικου ρεαλισμου (παραδειγμα οι ταινιες του Κεν Λοουτς, “Γη κι ελευθερια”, “The wind that shakes the barley”) ειτε εκπληκτικες αλληγοριες (“Ο Λαβυρινθος του Πανα”), στην Ελλαδα παραμενουμε σε θατρικα μελο αλλης εποχης.
Επί της ουσίας, δυσκολεύομαι να πω οτιδήποτε. Στην “Εντολή” η αδελφή της διηγείται την ιστορία της με τον Μπελογιάννη εξαιρετικά καλά και παρά πολύ συγκινητικά (και χωρίς να γίνεται μελό). Ο “Άνθρωπος με το γαρύφαλλο” βασίζεται σ’ένα βιβλίο που φωτίζει πολύ καλά και τη συγκυρία της εποχής και την πολιτική του ΚΚΕ της εποχής : Π. Παρασκευόπουλου, “Ποιός σκότωσε τον Μπελογιάννη” (νομίζω ότι μετά επανεκδόθηκε ως “Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο” – δεν ξέρω αν κυκλοφορεί ακόμα).
Αυτό που μου έκανε πάντα εντύπωση στην Έλλη Παππά ήταν η πίστη της σε πράγματα. Πίστη που πλήρωσε πολύ ακριβά. Στο Κόμμα, στις Ιδέες, στον Αγώνα. Κάποιες φορές αισθάνομαι ζήλια για τέτοιους ανθρώπους. Ακόμα και σε αυτούς που πιστεύουν στον “Θεό”. Αν και διαφωνώ με τα “θεϊκά”, παρόλα αυτά αυτοί πιστεύουν σε κάτι.
Μια πραγματική αγωνίστρια της ελευθερίας της σκέψης, της γυναίκας και των οραμάτων για ένα κόσμο δίκαιο, έφυγε.
@ο δείμος του πολίτη
Τουλάχιστον μένουν τα έργα της και η ευγενική της παρουσία. Πάντα γλυκιά. Πάντα χαμογελαστή.
Αν και το άρθρο σου … ο σεβασμός στην εκλειπούσα … επίτρεψέ μου …
Μια Θερμή Καλημέρα !
Μπράβο Κροτ -πολύ καλό αφιέρωμα, για ένα σπουδαίο Άνθρωπο.
Το δυστύχημα είναι πως δεν λιγοστεύουν οι προσωπικότητες σήμερα.
Το δυστύχημα είναι πως ήταν πάντα περιορισμένος ο αριθμός τους
@Darthiir
Σε λίγο θα τρώμε στη μάπα μόωο τηλεπερσόνες κι αγράμματους πολιτικούς. Οι πνευματικοί άνθρωποι έχουν κουραστεί πια…
Darthiir, όπως το λες. Πάντα οι μειοψηφίες.
elf, νομίζω ότι το ποιους θα τρώμε στη μάπα εξαρτάται λίγο και από μας. Εκτός αν όσοι ήξεραν και διάβαζαν τα βιβλία της Ε.Π. την είχαν γνωρίσει από την τηλεόραση, που δεν το πιστεύω.
@Δύτης
Φυσικά κι εξαρτάται από εμάς. Όσο και αν σου φαίνεται περίεργο κάποιοι την Ε.Π. την γνώρισαν από την τηλεόραση. ΕΤ1 αφιερώματα. Κάνει και κάτι σωστό η κρατική!
Πολύ μου αρέσει όπως κουβεντιάζετε ενώ εγώ εργάζομαι σκληρά, εξυπηρετώντας κάποια από αυτά που η Έλλη Παππά πολέμησε. Χμ.
Σουμάροντας, θαρρώ πως η Σοφία έχει δίκιο, πλην όμως οι πράξεις εξαρτώνται από τις εποχές και δική μας είναι, αν μη τι άλλο, ανέμπνευστη και στερούμενη κινητήριας δύναμης, δυστυχώς.
Το πόσοι είναι οι σπουδαίοι άνθρωποι κάθε εποχής αποδεικνύεται αφού αυτή περάσει, συνήθως. Όταν κρυώνει λίγο η συναισθηματική φόρτιση και χαλαρώνουν οι εξάρσεις. Πάντως, δεν θεωρώ πως δεν υπάρχουν σπουδάιοι άνθρωποι στην εποχή μας, απλά αυτούς δεν τους παίζει το σύστημα. Ποτέ βέβαια το σύστημα δεν παίζει τους σπουδαίους ανθρώπους, απλά σε άλλες εποχές οι ντελάληδες του συστήματος δεν ήταν τόσο πανίσχυροι και πανταχού παρόντες, όπως σήμερα.
Τέλος, το να αναγνωρίζουμε την αξία των προσωπικοτήτων ασχέτως αν συμνφωνούμε μαζί τους δηλώνει ανωτερότητα και ποιότητα ήθους. Εξάλλου, αλοίμονο αν συμφωνούμε όλοι σε όλα, ειδικά με τις σπουδαίες προσωπικότητες: αυτό είναι κι ένα στοιχείο της σπουδαιότητάς τους, ότι δλδ προκαλούν την διαφωνία με ουσιαστικό τρόπο, εμπνέοντας πάντως τον σεβασμό.
Τέλος, σχετικά με την ταινία, Σπέκυ: δεν την έχω δει, αλλά θέλω πολύ. Αφενός έχω μια δυσκολία να κρίνω άσχημα ανθρώπους που θαυμάζω και είναι αδυναμία μου αυτό, γιατί κανείς δεν τα κάνει όλα καλά. Ο Βούλγαρης είναι ένας από αυτούς τους ανθρώπους. Οπωσδήποτε πάντως, δεν κρίνω την ταινία πριν να τη δω. Δεν πιστεύω πάντως πως το να φωτίζει κανείς την ανθρώπινη πλευρά τέτοιων καταστάσεων τον καθιστά αυτόματα μελό. Στην τελική, η ανθρώπινη πλευρά είναι πάντα ένα κομβικό και κρίσιμο σημείο. Προφανώς βέβαια, η ταινία μπορεί κάλλιστα να είναι μελό: θα το ξανακουβεντιάσουμε αν θέλεις, όταν θα την έχουμε δει και οι δύο.
=======================================
]
[Κι ευχαριστώ πολύ όλους όσους είπατε έναν καλό λόγο για το ποστ. Ειλικρινά, νιώθω κάπως άβολα να ακούω επαίνους σε κάτι τέτοιες φάσεις, να με συμπαθάτε,ε;
Λυπήθηκα πολύ για την Έλλη Παππά. Πάνε δυο χρόνια που έχω διαβάσει το βιβλίο της “Γράμματα στο γιο μου”, όπου διηγείται τις μέρες του εγκλεισμού της και του Νίκου Μπελογιάννη μέχρι την στιγμή που τον εκτέλεσαν.
Respect!
Καλά κάνεις και ντρέπεσαι … Το ΄χω ξαναπεί … δείχνει το υψηλό ήθος σου !
Μια απλή Καλημέρα !
Ουφ, Κροτ, επιτέλους βρήκα καιρό να διαβάσω το πολύ ενδιαφέρον ποστ σου και να κοιτάξω και όλα τα λινκς. Μπράβο, σε ευχαριστώ πολύ! Και να μην ντρέπεσαι, μάλλον εγώ θα έπρεπε, καθότι δεν τα ήξερα όλα αυτά που γράφεις.
Το αφήνω μόνο και μόνο για την σύγκριση. Για να δούμε ποιός θεωρεί ποιόν σύντροφο και ποιός απλά διεκπεραιώνει κοινωνική υποχρέωση και από μέσα του λέει «ουφ τελειώσαμε και με αυτή την εκκρεμότητα». Αξίζει η σύγκριση!!! Είναι πολύ εκπαιδευτική.
ΕΠΙΚΗΔΕΙΟΣ ΛΟΓΟΣ ΤΟΥ ΠΡΟΕΔΡΟΥ ΤΗΣ Κ.Ο. ΤΟΥ ΣΥΡΙΖΑ ΑΛΕΞΗ ΤΣΙΠΡΑ ΣΤΗΝ ΚΗΔΕΙΑ ΤΗΣ ΈΛΛΗΣ ΠΑΠΠΑ.
Είμαστε όλοι και όλες εδώ Έλλη.
Δεν ήρθαμε να αποχαιρετίσουμε τον αιώνα σου.
Ήρθαμε να δεσμευτούμε για τα επόμενα χρόνια.
Δεν ήρθαμε να δούμε την τελευταία σελίδα που έγραψες.
Ήρθαμε να σου υποσχεθούμε σε αυτούς τους δύσκολους καιρούς, πως πολλές σελίδες ανυπομονούν να γραφτούν.
Γιατί, για να γεμίσουν οι σελίδες τα χρόνια που έρχονται Έλλη χρειάζεται έμπνευση.
Χρειάζεται, δηλαδή, ο κόσμος μας, προσωπικότητες σαν εσένα.
Ήσουν, είσαι και θα παραμείνεις η έμπνευσή μας.
Η ζωή, το έργο σου, η προσωπικότητα σου, οι αγώνες σου Έλλη.
Είναι η μνήμη μας.
Είναι η έμπνευσή μας.
Έζησες τον αιώνα σου και είναι σαν να έζησες πολλές ζωές μαζί.
Η προσφυγιά, η κατοχή, η αντίσταση, οι σπουδές σου δημιούργησαν ένα φως που όλα αυτά τα χρόνια φώτισε τα σκοτάδια της πολιτικής και της διανόησης.
Συντρόφισσά μας.
Είμαστε όλοι εδώ με ένα χαμόγελο και ένα δάκρυ.
Γιατί η ζωή σου είναι η ιστορία της Αριστεράς.
Η Έλλη Παππά είναι η γυναίκα που δεν ολοκλήρωσε τις σπουδές της κι όμως ήταν η πιο καλλιεργημένη.
Είναι η γυναίκα που εργάστηκε και πέτυχε την χειραφέτησή της.
Είναι η δημοσιογράφος που λάτρεψε την ελληνική γλώσσα.
Είναι η αγωνίστρια που οργανώθηκε σε καιρούς δύσκολους χωρίς να φοβηθεί κατοχικά στρατεύματα και στρατοδικεία.
Είναι η σύντροφος που φώναξε «Θέλω να έχω την ίδια τύχη με τον Μπελογιάννη».
Είναι η μάνα που γέννησε στην φυλακή και από εκεί έγραφε παραμύθια για τον γιο της.
Είναι η συγγραφέας και η ιστορικός που άφησε την δική της σφραγίδα.
Είναι η φυλακισμένη και εξόριστη για χρόνια, που κράτησε όρθιο το ανάστημα της και το φρόνημα των συγκρατούμενων της.
Είναι το κομματικό μέλος που δεν δίστασε να πάει κόντρα στον κομματικό μηχανισμό.
Είναι το ανήσυχο πνεύμα που ήθελε την κάθαρση της μαρξιστικής σκέψης από τις σταλινικές στρεβλώσεις.
Έλλη είμαστε όλοι και όλες εδώ.
Θυμόμαστε τις πατημασιές σου.
Από την Σμύρνη, στην Κοκκινιά. Από το Γυμνάσιο, στο ΕΑΜ. Από τον εμφύλιο, στην σύλληψη και στα κρατητήρια. Από την θανατική ποινή, στην γέννηση του παιδιού σου στην φυλακή.
Από την αποφυλάκιση στη δημοσιογραφία και στο συγγραφικό έργο. Από την Γυάρο στην άρνησή σου να φιλοξενηθείς στην Σοβιετική Ένωση.
Από την μεταπολίτευση, στην αφοσίωσή σου στη γλώσσα, στην δημιουργία και την αξιοπρέπεια.
Όλα αυτά τα χνάρια ακολουθούμε και τα κρατάμε μέσα μας, οδηγό και πολύτιμο σύντροφό μας.
Είμαστε όλοι και όλες εδώ Έλλη.
Για να σε δούμε πάλι δίπλα στον Νίκο Μπελογιάννη. Για να σας αφήσουμε, επιτέλους, μαζί και μόνους. Για να σας τιμήσουμε για τις θυσίες σας. Για να αποχαιρετήσει επιτέλους αυτός ο τόπος, με 57 χρόνια καθυστέρηση, και τον Νίκο Μπελογιάννη. Και αυτό προσπάθησε να σου στερήσει το εκδικητικό μετεμφυλιακό κράτος συντρόφισσά μας. Την ευκαιρία να αποχαιρετίσεις με αξιοπρέπεια τον σύντροφό σου, τον άνθρωπο με το γαρύφαλλο, τον αγωνιστή που ήθελες να πας μαζί του στην εκτέλεση.
O Μπελογιάννης, όμως νίκησε, συντρόφισσα Έλλη. Είναι ο ηθικός νικητής του εμφυλίου πολέμου.
Δεν τον κέρδισε με τα όπλα, αλλά ενσαρκώνοντας μπροστά στο δικαστήριο το ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς. Της Αριστεράς, των κοινωνικών αγώνων και της εθνικής αντίστασης.
Υπερασπίστηκε την ανάγκη να λήξει ο εμφύλιος και να υπάρξει ειρήνη και συνεννόηση. Και αυτός είναι ο πραγματικός λόγος για τον οποίο εκτελέστηκε.
Και ο Μπελογιάννης είναι και θα παραμείνει για πολλές γενιές ένα από τα κορυφαία σύμβολα της Αριστεράς.
Έγινε τραγούδι, έγινε αφίσα στα εφηβικά δωμάτια, έγινε σκίτσο από τα χέρια του Πικάσο.
Δεν θα γεράσει ποτέ. Θα ζήσει για πάντα δίπλα στον Τσε, δίπλα στους ήρωες των εφηβικών χρόνων για κάθε γενιά, αφού η εικόνα του θα γεννά σε κάθε γενιά τις δικές της ξεχωριστές μνήμες αντίστασης, αγώνα και αξιοπρέπειας.
Γιατί ο Μπελογιάννης ήταν, είναι και θα είναι παρόν σε όλες τις μεγάλες αναμετρήσεις της νέας γενιάς με την ιστορία.
Για τη γενιά των Λαμπράκηδων, ήταν παρόν στις μεγάλες διαδηλώσεις για τη δημοκρατία, ήταν εκεί στη δολοφονία του Σωτήρη Πέτρουλα.
Για τη γενιά του Πολυτεχνείου, ήταν παρόν στο Νοέμβρη, σκαρφαλωμένος στα κάγκελα, τραγουδούσε μαζί με τους φοιτητές συνθήματα για την ελευθερία.
Για τη γενιά της μεταπολίτευσης ήταν παρόν, ήταν τραγούδι στα χείλη του πλήθους που πίστευε ότι είναι κοντά ο κόσμος που ονειρεύτηκε.
Για τη δική μου γενιά ήταν παρόν στις μαθητικές καταλήψεις του ΄90, στη δολοφονία του Τεμπονέρα, στον άδικο χαμό του Κάρλος Τζουλιάνι στη Γένοβα.
Για τους σημερινούς 16άρηδες, ήταν κι αυτός εκεί, στις οργισμένες μέρες του περασμένου Δεκέμβρη. Σα να’ δινε το γαρύφαλλο που για πάντα κρατά στα χέρια του, στους συμμαθητές του Αλέξανδρου για να το προσφέρουν στους αστυνομικούς.
Συντρόφισσα Έλλη, εσύ και ο σύντροφός σου ο Νίκος είστε η περιουσία μας.
Εδώ, σήμερα, μπροστά σας όλες οι γενιές υποκλίνονται.
Κρατάμε τη στάση ζωής, τη σκέψη σου, το κριτικό σου πνεύμα.
Και υποσχόμαστε να βουτήξουμε κι εμείς βαθιά στα νερά.
Σε μία από τις τελευταίες σου συνεντεύξεις, σε ρώτησε η δημοσιογράφος «υπάρχει κάτι όπου μπορούμε να προσβλέπουμε;». Κι εσύ απάντησες: «Εγώ το μόνο, όπου προσβλέπω, όπου μπορώ να δω μια ελπίδα, είναι η νέα γενιά. Βιάζεσαι, μου λένε μερικοί, αλλά το πιστεύω, ακούγοντας τα ίδια τα νέα παιδιά που έρχονται εδώ, χωρίς να τα ξέρω, για να μιλήσουν μαζί μου. Και διαπιστώνω ότι αρνούνται αυτόν τον κόσμο, δεν τον θέλουν. Αυτό είναι το μόνο που με γαληνεύει στην Ελλάδα σήμερα».
Μείνε ήσυχη και γαλήνια συντρόφισσά μας. Η ελπίδα σου θα παραμείνει ζωντανή.
Καλό σου ταξίδι.
Δεν πιο πάνω για να καταλάβεις πως μερικοί μερικοί εκμεταλλεύονται ακόμα και το θάνατο …
Δεν βαριέσαι … έτσι ήταν έτσι θα είναι οι οπορτούνες …
Καλημέρα, Καλό Μήνα, Καλή Βδομάδα !
Αλεπού, είναι όντως ένα συγκλονιστικό βιβλίο.
Φάρε,
Αγκνίρα, αν από αυτή την ανάρτηση έστω και ένας άνθρωπος έμαθε κάτι καινούριο, εγώ το θεωρώ σπουδαίο. Καλύτερα εργά παρά ποτέ εξάλλου.
Κανάλι, ευχαριστώ για το σύνδεσμο.
Νομίζω πως η καπηλεία πάει δυστυχώς παρέα με την πολιτική και το έχουμε δει πολλές φορές.
Δεν θεωρώ κενά ή λάθος όλα όσα είπε ο Τσίπρας. Θεωρώ πάντως πως ήταν εντελώς άκαιρο και άκυρο να ειπωθούν τόσα πολλά, ορισμένα σαφώς υπαινικτικά για άλλους σκοπούς, στη δεδομένη στιγμή, σε μια κηδεία. Δεν ήταν πολιτική συγκέντρωση. Ήταν πολιτική κηδεία, ό,τι κι αν σημαίνει αυτό.
Και κυρίως, στη συγκεκριμένη περίπτωση, οι επικήδειοι περισσεύουν και δεν έχουν καμια θέση. Αυτή είναι η ταπεινή άποψη μιας ιστολόγου.
Επίσης, υπάρχουν και άλλες μορφές καπηλείας: http://www.tvxs.gr/v24817
Φάρε, το τι πιστεύω το έγραψα εδώ από πάνω. Από κει και πέρα το βρίσκω πολύ άκαιρο να διενεργούνται μικροκομματικές διαμάχες επ’αφορμή της κηδείας ενός τέτοιου ανθρώπου. Μια στάλα σεβασμό, διάολε.
Συγχαρητήρια Κρότκαγια για το αφιέρωμα.
Πάντως η Έλλη Παππά ήταν μια εμβληματική προσωπικότητα της ελληνικής Αριστεράς. Και σήμαινε πάρα πολλά πράγματα, τα οποία τα διετράνωνε και η ίδια σε κάθε ευκαιρία!
Πώς θα ήταν δυνατόν, όλα αυτά που ήταν η Έλλη Παππά να μην τονιστούν στην ύστατη στιγμή;
Και λίγα είπε ο Τσίπρας…
Εάν είμασταν μεταφυσικοί, θα λέγαμε ότι η Έλλη Παπά, μειδιούσε ειρωνικά καθώς τον άκουγε και μονολογούσε “πολύ ήπιοι είστε εσείς οι ρεφορμιστές σύντροφε Αλέξη! Φοβάστε τι θα σας σούρουν οι σταλινόσαυροι και είστε τόσο ευγενικοί και τόσο καθώς πρέπει; Εμείς δε φοβηθήκαμε ούτε τις διώξεις, ούτε την περιθωριοποίηση, ούτε την τρομοκρατία… Εσείς αντιθέτως, υποβαθμίζετε τη σημασία του σταλινισμού, δεν βρίσκεται σε διαρκή σύγκρουση και αγώνα μαζί του και αντιδράτε μ’ έναν ηθικιστικό τρόπο”
Μ-π
@Кроткая
…Νομίζω πως η καπηλεία πάει δυστυχώς παρέα με την πολιτική και το έχουμε δει πολλές φορές…
Δεν είναι καπηλεία να τονίζεις ιδιότητες του ανθρώπου που έφυγε, στην πολιτική του κηδεία. Ίσα ίσα. Είναι η πλέον κατάλληλη στιγμή.
Καπηλεία είναι να προσπαθείς να πάρεις κομμάτι από την αίγλη του, παρόλο που δεν έχεις κοινά στοιχεία μαζί του, παρόλο που σε έχει αποκηρύξει.
Τι να κάνουμε; Ήταν επιλογές της ίδιας … Η Έλλη Παππά έφυγε απο το ΚΚΕ μετά την εισβολή των τανκς στην Τσεχοσλοβακία. Επίσης είχε αλληλογραφία με τον κ. Κούλογλου και αυτά που έγραφε ήταν πολιτικά σχόλια.
Τι πρέπει να γίνει; Να μην αναδείξει ο κ. Κούλογλου τον άνθρωπο, τον τρόπο σκέψεις της; Να σχίσει την αλληλογραφία;
Και ποιο πρέπει να είναι το όριο αυτής της “σεμνότητας”; Που πρέπει να σταματάμε; Εκεί που αρχίζει να ενοχλεί το ΚΚΕ, το ΠΑΣΟΚ, τη ΝΔ ή…;
Ο κ. Τσίπρας ένοιωθε ότι έχασε μια συντρόφισσα και συντρόφισσα την αποκαλούσε. Δεν έκανε υπαινικτικά σχόλια για άλλους σκοπούς. Την ζωή της περιέγραψε και μάλιστα σε ήπιους τόνους. Πολύ πιο ήπια απ’ ότι η ίδια θα σχολίαζε.
Από τη μεριά του ΚΚΕ διεκπεραίωσαν μια τυπική διαδικασία, όπως έκαναν και με τον Αβέρωφ, τον (θείο) Καραμανλή, τον Μαύρο κλπ.
Αυτό ακριβώς έγινε και εμείς πρέπει να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους.
Τελικα μερικοί μερικοί δεν χάνουν ευκαιρία να μην σκορπίσουν το βαθειά αντικομμουνιστικό μίσος τους …
Κρίμα …
Θερμή Καλημέρα σε όλους !
Θα αποφύγω να μπω στη συζήτηση που ξεκίνησε, αλλά δεν μπορώ να μην πω ότι θα ήταν μια καλή ευκαιρία να συζητηθεί η σκέψη της Έλλης Παππά. Όταν η ίδια δεν επαναπαύτηκε στη συγκλονιστική της ιστορία, αλλά έπαιξε ενεργό ρόλο στο στοχασμό για την επαναστατική δράση, θα ήταν κρίμα να αγνοήσουμε τη συμβολή της. Βλέπω ότι πάει να ξεχαστεί, και ο καβγάς λίγο γίνεται για το πάπλωμα.
..με κάλυψες απόλυτα, Κροτ!
Καλημέρες
Pingback: -Έλλη Παππά: Σύμβολο της αντι-σταλινικής Αριστεράς « Πόντος και Αριστερά
Φάρε εκτιμώ τα σχόλιά σου. Δεν είναι αντικομμουνισμός όμως να εστιάζει κανείς στην ανυπαρξία αναφοράς στις εκτός ΚΚΕ δράσεις της Έλλης Παππά στο κείμενο του Ριζοσπάστη. Αν δεν ξέραμε το Ριζοσπάστη (αναφορά “στους άλλους” κάνει μόνο για να τους χαρακτηρίσει προδότες ή αντικομμουνιστές)είναι βέβαια μεγάλο πράγμα το ότι έκανε αναφορά στην Παππά έστω έτσι. Πάντως από το άρθρο του Ριζοσπάστη καταλαβαίνω ότι κύριο προσόν της είναι η σχέση της με το ΚΚΕ.
Για όσα έγραψε, κουβέντα;
Γιώργο, σ΄ευχαριστώ που κάνει τον κόπο να μπεις σε διάλογο μαζί μου, αλλά σε παρακαλώ να το κάνουμε μιαν άλλη φορά, για μένα όπως και για το ΚΚΕ, “έφυγε” μια μεγάλη προσωπικότητα και νομίζω ότι δεν τιμάμε την μνήμη της με ανούσιους καυγάδες !
Ας μείνουμε στο πνεύμα του άρθρου της κροτ, ας σκεφτόμαστε τα θετικά σημεία της ζωής της Μεγάλης Έλλης !
Ο καθένας μας έχει το δικαίωμα να κάνει στη ζωή του επιλογές που άλλοι σωμφωνούν σήμερα και άλλοι την επομένη.
Ο Νίκος Μπελογιάννης έπεσε για το ΚΚΕ – φαντάζομαι το αποδέχεσαι αυτό – η Έλλη πάλεψε για την ζωή όπως αυτή νόμιζε ότι έπρεπε – εγώ σέβομαι απολύτως αυτό …
Εύχομαι να αντιλαμβάνεσαι περισσότερα από όσα λέω …
“Ο Νίκος Μπελογιάννης έπεσε για το ΚΚΕ…”
Ο Νίκος Μπελογιάννης έπεσε για το Λαό και τη Λαοκρατία
και για καμιά γραφειοκρατία.
Μην ξεφτιλίσουμε τώρα και τους αγώνες και θυσίες του Λαού μας…
Μ-π
Η ταπεινότατη γνώμη μου είναι πως τέτοιου τυπου συζητήσεις είναι άκαιρες σε τέτοιες στιγμές. Η στιγμή που ένας άνθρωπος έρχεται στη ζωή και η στιγμή που φέυγει, είναι πολύ σημαντικές και ιδιαίτερες για να γίνονται αφορμή για οικειοποίησεις που αποσκοπούν σε οποιουδήποτε τύπου οφέλη.
Η κουβέντα για την αριστερά είναι πράγματι σπουδαία και αναγκαία. Η πολιτική σκέψη ενός σημαντικού ανθρώπου είναι αναγκαία συμβολή σε τέτοιες κουβέντες. Ενδεχομένως ο θάνατος ενός τέτοιου προσώπου να μας υπενθυμίζει αυτή την αναγκαιότητα και να δίνει αφορμές.
Θαρρώ πως ορισμένες αποστροφές της ομιλίας του Τσίπρα παρέπεμπαν σε οικειοποιήσεις σαν αυτές που υπαινίσσομαι πιο πάνω. Θαρρώ ακόμα πως η δημοσιοποίηση της προσωπικής της αλληλογραφίας συνοδευόμενη από εκφράσεις τύπου “μη χάσετε” και “διαβάστε αποκλειστικά”, μια μέρα μετά την κηδεία της φανερώνουν ιδιοτέλεια. Δε θέλω να κάνω δίκη προθέσεων, μπορεί και να σφάλλω, αλλά αυτή είναι η εντύπωσή μου.
Πιστεύω πως τόσο η περία αριστεράς συζήτηση, όσο και οι ανασκοπήσεις μπορούν να γίνουν και σε άλλες στιγμές. Δεν θα λυθεί τώρα, μέσα στις επόμενες μέρες το ζήτημα της αριστεράς. Και όσοι ενδιαφέρονται για την πολιτική της σκέψη και τη ζωή της μπορούν να το κάνουν και άλλοτε, πιο παλιά ή στο μέλλον.
Και οπωσδήποτε αναφορές σε αντικομμουνισμό, κριτική στο ΚΚΕ ή σε άλλους χώρους δεν έχουν θέση σε ένα ποστ σαν αυτό. Πάντα, κατά την ταπεινότατη γνώμη μου. Φυσικά, καθένας έχει δικαίωμα να διαφωνήσει μαζί μου και να μιλήσει διαφορετικά.
Θερμή Καλημέρα σε όλους σας !
Καλημέρα και από μένα. Ο θάνατος μιας τέτοιας μορφής που με τη ζωή της έξυσε τις πληγές που έγιναν, δεν μπορεί παρά σχεδόν να μας παρακινεί να μην τις αγνοούμε. Σέβομαι το σπιτικό της Κρότκαγια και τη θέλησή της. Ένα πράγμα μοναχά: έκρινα την προπαγάνδα, όχι τη βαθειά ψυχή ενός αριστερού κόσμου, το Ριζοσπάστη όχι τους κομμουνιστές. Τελεία.
Είχα την ευκαιρία να την γνωρίσω στα 80 της. Είχα μάλιστα την τιμή να αποτελεί στην ουσία την “εξεταστική επιτροπή”, όταν μπήκα (με καθυστέρηση κι εγώ, όπως και πολλοί άλλοι) στην ΕΣΗΕΑ. Βεβαίως δεν μας εξέτασε, μίλησε μαζί μας – κι ας ήταν απέναντι της (οι περισσότεροι) πολύ νέα παιδιά, που δεν είχαν ιδέα τι έβλεπαν μπροστά τους. Μαζί με το σεβασμό, αισθάνθηκα και πολύ οικεία μαζί της – ίσως γιατί ήταν ακριβώς η γενιά του πατέρα μου, με τον οποίον ήταν συναγωνιστές. Έχω να πω οτι ήταν ένας απίστευτα γλυκός, νεανικός και φωτεινός άνθρωπος.
Ίσως ήταν ένα από τα λαμπρότερα παραδείγματα της γενιάς της και της εποχής, κατά την οποία το ΚΚΕ συγκέντρωνε “τον ανθό της χώρας”. Το οτι δεν μπορεί να πει κανείς το ίδιο σήμερα (και το οτι πάρα πολλοί αξιόλογοι άνθρωποι σαν κι αυτήν αρνήθηκαν να παραμείνουν στο ΚΚΕ) δεν είναι “αντικομμουνιστικό”. Είναι κριτική για την πορεία του ΚΚΕ και της ηγεσίας του – κατ’ αναλογίαν με την κριτική προς το κράτος του Ισραήλ και την κυβέρνηση του, που σίγουρα δεν αποτελεί “αντισημιτισμό”.
Υ.Γ. Χαίρομαι που είδα το πρόσωπο σου στα Νέα σήμερα, αγαπητή Κρότκαγια…
Φάρε, καλησπέρα.
Γιώργο, ευχαριστώ που το αντιμετωπίζεις έτσι. Η προπαγάνδα είναι πάντα προπαγάνδα. Είναι συνετό να κοιτάμε πέρα και πίσω από αυτή, και εδώ συμφωνώ μαζί σου.
Προκόπη, καλησπέρα. Είσαι πραγματικά πολύ τυχερός που γνώρισες αυτόν τον άνθρωπο. Και με βρίσκει σύμφωνη η μετρημένη άποψή σου.
]
[τώρα είμαστε επί ίσοις όροις, ε;
Σε κάρφωσε ο Προκόπης!!!
Στο μπλογκ τσαλακώνω την εικόνα μου
http://kanali.wordpress.com/2009/11/05/bloggers_news_nea/
Βλέπω το έγκλημα να μη το γλυτώνουμε κροτ μου…