Ik zal Nederlands spreken

Από Σεπτέμβρη αρχίζω Ολλανδικά. Γιατί;, θα αναρωτηθείτε. Ζω στο Βέλγιο εδώ και σχεδόν 5 χρόνια και, όπως το κόβω, αυτό δε θα αλλάξει για περισσότερο από -ας πούμε- 4 φορές άλλα τόσα. Το Βέλγιο έχει τρεις επίσημες γλώσσες και μιλώ τις δύο από αυτές -συν τα αγγλικά. Δεν μου χρειάζονται τα ολλανδικά για να επιβιώσω, ειδικά στο Βρυξελλοχώρι, που αποτελεί έναν ελεύθερο γαλλόφωνο θύλακα μέσα στο στόμα του φλαμανδικού λέοντος (σαν το Κεμπέκ ένα πράμα, για να θυμηθούμε και το μεγάλο στρατηγό Ντε Γκωλ). Αλλά και στη Φλάνδρα, όλοι μιλούν αγγλικά, σαν τουρίστας δεν έχω πρόβλημα.

Γιατί λοιπόν, θα αφιερώνω 6 ώρες την εβδομάδα από τη ζωή μου για τα ολλανδικά; Προτού βιαστείτε να με θεωρήσετε μαζόχα, ή να πείτε πως μαθαίνω γλώσσες από χόμπυ (που ισχύει), δώστε μου πέντε λεπτά να απολογηθώ!

Έχω μάθει διάφορες γλώσσες ως τώρα, κάποιες καλά, κάποιες στοιχειωδώς. Μου αρέσει το σπορ, περνάω καλά. Όμως, για να μάθω μια γλώσσα, πρέπει να μου αρέσει ο ήχος της ή να με έλκει κάτι σε αυτήν ή στην κουλτούρα (/ιστορία/λογοτεχνία/τέχνη/μουσική…) του λαού που τη μιλάει. Δε θα μάθαινα π.χ. αραβικά, γιατί τα θεωρώ φορβερά κακόηχα, θα μάθω οπωσδήποτε τούρκικα γιατί μου αρέσει ο ήχος τους (καλά, μη βαράτε!) και το τούρκικο φαγητό ( χε χε! -και προφανώς υπάρχουν πολλοί σοβαρότεροι λόγοι για να μάθω τούρκικα, αλλά δεν είναι το θέμα μας εδώ).

Τα ολλανδικά στη βερσιόν που έχουμε στο Βέλγιο μου έμοιαζαν πολύ άσχημα, όταν τα πρωτοάκουσα. Έχουν πολλά -χχχ-, πολλά βαριά -λλλλ- (σαν των βορειοελλαδιτών!) και αποπνέουν κάτι βλάχικο (σαν τα γερμανο-ελβετικά, Αγκνίρα! ). Μετά πήγα στην Ολλανδία και άλλαξα γνώμη, γιατί τα αυθεντικά ολλανδικά, τα καθαρόαιμα ακούγονται ωραία! Άρχισα λοιπόν, να αναθεωρώ. Μοιάζουν να είναι και πανεύκολα, αν ξέρεις αγγλικά και γερμανικά, οπότε, γιατί όχι;

Από το “γιατί όχι;” μέχρι την απόφαση να πας να γραφτείς στο μάθημα βέβαια, έχει δρόμο - και εδώ ερχόμαστε στην επί της ουσίας επιχειρηματολογία υπέρ της εκμάθησης της ολλανδικής. Σε αυτή τη χώρα είμαι ξένη, και τέτοια θα είμαι πάντα. Ως ξένη, αισθάνομαι πολύ καλοδεχούμενη, η χώρα μού έχει φερθεί καλά (κι ας μοιάζω με τουρκαλάκι στη φάτσα! ), και μου προσφέρει, προς το παρόν, μια πολύ καλής ποιότητας ζωή. Πιστεύω, λοιπόν, πως είναι ένδειξη ευγένειας και προσπάθειας προσέγγισης της κουλτούρας και της κοσμοθεωρίας του (πάνω από) μισού πληθυσμού αυτής της χώρας, το να δοκιμάσω να μάθω τη γλώσσα τους.

Προφανώς, αυτό θα μου ανοίξει κι εμένα την πρόσβαση σε πολλές εκδηλώσεις της καθημερινότητας και του πολιτισμού της Φλάνδρας: εφημερίδες, θέατρο, μουσική, σινεμά είναι μερικές από αυτές. Και βέβαια, πιο εύκολη θα είναι η προσέγγιση των ολλανδόφωνων, μιλώντας την γλώσσα τους -για να μη μιλήσω για το χαμόγελο ευτυχίας που ζωγραφίζεται στις φάτσες τους όταν ακούν ξένο να μιλάει ολλανδικά, μιας και συνήθως οι ξένοι μιλούν γαλλικά. Αυτό είναι σίγουρα μεγάλη ανταπόδωση!

Πήρα, λοιπόν, τη μεγάλη απόφαση και έστειλα ένα μέηλ εδώ. Λίγο από συνήθεια, λίγο από προβοκατόρικη διάθεση, έγραψα το μέηλ στα γαλλικά*. Μου απάντησε αυθημερόν πρόσωπο με σαφέστατα αραβικό ονοματεπώνυμο, σε άπταιστα γαλλικά, λέγοντάς μου ότι πρέπει να πάω εκεί, χωρίς ραντεβού, για να κάνω ένα τέστ, με βάση το οποίο θα διαπίστωναν με πόσο μεγάλη ταχύτητα μαθαίνω μια ξένη γλώσσα, και θα μου πρότειναν το κατάλληλο μάθημα για μένα. Όλα αυτά μού φάνηκαν πολύ επαγγελματικά και σοβαρά κι άρχισα να ενθουσιάζομαι. Πήγα λοιπόν εκεί, έκανα πράγματι το τεστάκι (τεστ λογικής ήταν, γεμάτο μαθηματικά και αριθμούς, πάλι καλά που έκανα μόνο τρία λάθη!) και κατόπιν [αφού περίμενα καμιά ώρα και βάλε, η αλήθεια είναι], μία καθηγήτρια μου εξήγησε (στα γαλλικά, τονίζω) ποιο πρόγραμμα μου προτείνει και ποιες είναι οι εναλλακτικές δυνατότητες. Αφού τα βρήκαμε και καταλήξαμε, περάσαμε στα γραφειοκρατικά/οικονομικά. Διαβάστε, λοιπόν, να πάθετε πλακάρα, όπως έπαθα κι εγώ:

Ένα επίπεδο (που μπορείς να ολοκληρώσεις σε ένα έτος ή ένα εξάμηνο, ανάλογα με το πόσο γρήγορα θες να προχωράς) κοστίζει είκοσι (20) ευρώ, αν ο μαθητής έχει άδεια παραμονής στο Βέλγιο ή βέλγικη ταυτότητα, ή ογδόντα (80) ευρώ αν ο μαθητής δεν διαθέτει ένα από αυτά τα δύο χαρτιά.

Ποιοι ΔΕΝ έχουν άδεια παραμονής;

1. οι Βέλγοι (που έχουν βέλγικη ταυτότητα, και άρα μόλις είπα μια βελγιά)
2. οι πολίτες ΕΕ που διαμένουν στο Βέλγιο νόμιμα μεν, αλλά βαρέθηκαν/απέφυγαν (για να μην πληρώσουν φόρο κατοικίας) να γραφτούν στο Δήμο
3. οι μετανάστες χωρίς χαρτιά.

Στις περιπτώσεις 2 και 3 έχουμε να κάνουμε με μη νόμιμες καταστάσεις. Σε αυτούς τους παράνομους, όμως, το “Σπίτι των Ολλανδικών” παρέχει τη δυνατότητα να μάθουν ολλανδικά, και μάλιστα με πολύ χαμηλό αντίτιμο.

Αν αυτό δεν είναι ένα βήμα προς την διαδικασία ενσωμάτωσης και προσαρμογής των ξένων, τότε τι είναι;**

_________________________
*Για όσους το αγνοούν, οι ολλανδόφωνοι βέλγοι δεν πολυγουστάρουν να μιλάνε γαλλικά, ενώ οι γαλλόφωνοι βέλγοι συνήθως δεν ξέρουν να μιλήσουν ολλανδικά.

**Η πάσα αλήθεια είναι πως, με την εγγραφή, τους εμπιστεύεσαι ένα σωρό προσωπικά στοιχεία, όπως διεύθυνση, τηλέφωνο, email κ.λπ. Εικάζω πως αν κάποιος είναι παράνομος μπορεί να μη δώσει τα αληθινά του στοιχεία, αν πάλι τα δώσει, δεν πιστεύω πως το Ινστιντούτο “τους δίνει”.