Rock Werchter 2009

work later...

Ο μεγάλος θρίαμβος του φετεινού Werchter ήταν ότι τη βγάλαμε τέσσερις μέρες σχεδόνστεγνοί! Κάποια βαριά σύννεφα που δις μας απείλησαν, τους κάναμε “φου!” και πήγαν να βρέξουν αλλού! Μόνο μία φορά δεν καταφέραμε να αποκρούσουμε μερικά πολύ επίμονα, την Κυριακή το απόγευμα, αλλά μπόρα ήταν και πέρασε (και μάλιστα μικρή και σύντομη)!

Placebo

Έτερο χαρακτηριστικό, το γεγονός ότι τα μεγάλα ονόματα-κράχτες, αυτά που στρογγυλοκάθονται στην βραδινή ζώνη, αποδείχτηκαν κατώτερα των προσδοκιών, σε αντίθεση με την “απογευματινή ζώνη” που μας αποζημίωσε.  (*Εξαιρέσεις: οι Prodigy και οι Metallica που δεν είδαμε, αλλά μάθαμε πως ξεσήκωσαν τα πλήθη.)

όχι, δεν τους είδαμε στο κοινό των Franz Ferdinand!

Τι μας άρεσε:

• οι Placebo: το γνωστό τρίο έπαιξε τα ωραία του και έφτιαξε καλή ατμόσφαιρα, αυτή την κλασική κοψοφλέβικη, αλλά άμα μπεις στο τριπ, περνάς καλά.
• ο Laurent Garnier: αν και δεν είναι ακριβώς το στυλ που μας αρέσει, ο τύπος φτιάχνει ωραίο κλίμα και το’χει το live.
• οι Pendulum: δεν τους ξέραμε, τους μάθαμε όμως. Σκληρό ροκ με ηλεκτρονικές σάλτσες. Πολύ κέφι για όσους αγαπάνε να χτυπιούνται. Να μη μας έπρηζαν και με τα “μην ξεχάσετε να αγοράσετε το cd μας”, θα ήταν καλύτερα.

Bloc Party

• οι Killers: στυλάκι αυθεντικό που αγαπάμε, ωραίο κλίμα, κλασικά αμερικάνικα. Πολύ καλοί στη σκηνή.
• οι Bloc party: έχοντας μια πολύ γενική ιδέα και μην ξέροντας να ονομάσουμε ούτε μισό τους τραγούδι πριν τη συναυλία, περάσαμε πολύ καλά. Το μεγάλο τους ατού, η φοβερή επικοινωνία με το κοινό και οι ωραίες εναλλαγές από τραγούδι σε τραγούδι. Θα φροντίσουμε να τους μάθουμε καλύτερα.
• η Katy Perry: αυτό το κορίτσι έχει μπαμπά πάστορα; Καθόλου δεν του φαίνεται! Υποψιάζομαι ότι το να βάλεις το cd της στο σπίτι σου, δεν θα προκαλέσει ρίγη ενθουσιασμού, αλλά στο live ήταν καλή, κεφάτη και μεταδοτική. Να μην έκανε κι εκείνες τις αμερικανιές του τύπου “I love you soοοοο much, I wanna take you home with me, come with me to California!” -έλεος κορίτσι μου!

Katy Perry

• Franz Ferdinand: top of the top, αλλά δεν είμαστε αντικειμενικοί. Αυτή τη μπάντα την αγαπάμε, είμαστε από κείνους που το Tonight τους άρεσε σχεδόν όσο και ο (ΚΟ ΡΥ ΦΑΙ ΟΣ) πρώτος δίσκος. Ήταν λίγο κουμπωμένοι στην αρχή, αλλά μετά το Dark of the matinée, το πράγμα πήρε άλλη τροπή, ο Alex ξύπνησε επιτέλους και το κέφι άναψε: Take me out, Ulysses, Can’t stop feelin’, This fire τα highlights, όσο και η ψυχεδελική απόπειρα στο τέλος που κόστισε το σπάσιμο των ντραμς!! Μικρό φάουλ: το σπάσιμο κόστισε, γιατί αρνήθηκαν να παίξουν το Jacqueline χωρίς ντραμς -αλλά, ντάξει, τους το συγχωρούμε!
  Μία ώρα ήταν πολύ λίγη και μας έλειψε το Darts of pleasure. Θα τα ξαναπούμε μαζί τους το Νοέμβριο στην Αμβέρσα!
• Kaiser Chiefs: “Νου σόμζ Κάιζερ Τσιφς” με απίθανο μπρίτς άξεντ! Πολύ γέλιο, αλλά και πολύς χορός και πολύ κέφι και οι τύποι είναι θεοπάλαβοι! Και, κυριολεκτικά, χιλιάδες, μα χιλιάδες κόσμος!!! Ruby-Ruby-Ruby!
• Röyksopp: αυτοί οι ψυχεδελικοί Νορβηγοί με τα ηλεκτρικά βιολιά είναι μαγεία. Ακόμα και χωρίς να έχουν ιδέα από το ρεπερτόριό τους (όπως εμείς), ακόμα και μετά το χοροπηδητό στους Kaiser Chiefs, εκατοντάδες κόσμος στήθηκε να τους ακούσει. Υπερβολικά ζωντανοί για σκανδιναβοί (ευτυχώς που οι τρεις από αυτούς είναι όσο πιο ξανθοί γίνεται, και πείθουν για την καταγωγή τους από το μακρινό Tromsö). Πολύ εντυπωσιακά τα φωνητικά της ξανθιάς κυρίας με τις κοτσίδες.

Franz Ferdinand

Θάψιμο:

• οι Oasis: τα αδέρφια Gallagher με άσπρα μαλλιά! Κι έδιναν την αίσθηση ότι “ποινήν εκτίουν”, σα να βαριόντουσαν που ήταν στη σκηνή και είχαν μπροστά τους καμιά τριανταριά χιλιάδες κόσμο -σα να σκέφτονταν “τι θέλουν τώρα όλοι αυτοί εδώ;”. Αυτοί φταίνε που δεν είδαμε τους Prodigy, νυστάξαμε αφού!
• οι Coldplay: παραλλήρημα από πολλές χιλιάδες φλαμανδά 15χρονα. Μα τι ακούνε αυτά τα παιδιά; Με εξαίρεση τα σουξεδάκια, μας φάνηκε ότι ακούγαμε συνεχώς το ίδιο τραγούδι: σχεδόν αυτά που παίζουν τα μεγάφωνα των σούπερ μάρκετ. Πλήξη.
• η Lady Gaga: έλεος! η Μπρίτνυ στην -ας πούμε- ροκ εκδοχή της. Καρακιτσαριό και ο θεός να την κάνει μουσική!

Ο γελαστός λουκουμάς

Εκτός συναγωνισμού:

• οι Limp Bizkit: ουρλιαχτά, ρόπαλα, σπήλαια και τα παιδιά με τα μακριά μαλλιά και τα death τατού πήραν εκδίκηση! Αν και προτιμάμε να υπάρχουν και τρεις σταγόνες μελωδίας στα ακούσματά μας, οι τύποι είναι σχεδόν καλτ!
• η Grace Jones: ζει ακόμα και τραγουδάει φορώντας τάγκα κορμάκι και 80s κιτσάτες εσάρπες, μάσκες και καπέλα τύπου Γκωτιέ! Η φωνή της αναλλοίωτη σχεδόν. Αν και δεν είναι το καλύτερό μου, θα’χω να λέω στα εγγόνια μου ότι την είδα live!

Nine Inch Nails

• Nick Cave: είδαμε πολύ λίγο, γιατί από την άλλη έπαιζε η Katy. Με επιφύλαξη, γιατί φτάσαμε πολύ αργά για να μπούμε στο κλίμα, θα λέγαμε πως μάλλον του πάνε καλύτερα οι μικρότεροι κλειστότεροι χώροι από τη μεγάλη σκηνή ενός ανοιχτού φεστιβάλ.
• Nine Inch Nails: επιτυχέστατη η επιλογή των διοργανωτών να παίζουν οι ΝΙΝ πριν τους Metallica. Ό,τι έπρεπε για τους πολλά βαρείς μεταλλάδες. Not my cup of tea, αλλά είναι πραγματικά αξιοθαύμαστη η ενέργεια που καταναλώνουν τα απίστευτα αυτά άτομα πάνω στη σκηνή. Και, οκ, δεν είναι σκέτος θόρυβος με ρυθμό, όπως συχνά συμβαίνει στη μέταλ.

Röyksopp

ηλιοβασιλεμα

Γενική παρατήρηση:

Όταν ο μέσος όρος ηλικίας γύρω σου είναι κάτω των 20, πώς νιώθεις βαδίζοντας ήδη στην τέταρτη δεκαετία της ζωής; Πόσο χάλια είναι να πιάνεις τον εαυτό σου να σκέφτεται “Μα, τι ακούνε αυτά τα πιτσιρίκια σήμερα;”.
Τελικά, μάλλον όχι πολύ, αφού περάσαμε καλά και θα το ξανακάνουμε -αν δεν πάμε αλλού του χρόνου.

Kaiser Chiefs