pet peeves

Δεν ήξερα ότι τα λένε έτσι (πετ πιβζ – δείτε στον antidrasex τι είναι, αν και θα το καταλάβετε εύκολα από όσα ακολουθούν).
Με κάλεσε ο Null να αναφέρω πέντε από αυτά -αν και, ενδεχομένως θα μπορούσα να βρω πολύ περισσότερα!). Ιδού, λοιπόν:

1. Οι συμπεριφορές των οδηγών: στρίβω χωρίς να βγάλω φλας/σταματάω στη μέση του δρόμου για να κατέβει ο φίλος μου, αλλά πιάνουμε την κουβέντα επί δέκα λεπτά/ πάω σαν την κότα, αλλά δεν κάνω δεξιά για να με προσπεράσουν οι χριστιανοί που πήζουν πίσω μου (ειδικά σε αυτοκινητόδρομο)/ οδηγώ μιλώντας στο κινητό ή διορθώνοντας τη μάσκαρα -και πολλά άλλα, συμπληρώστε τη λίστα κατά βούληση. (ναι, συμβαίνουν και εκτός Ελλάδας: στο Βέλγιο).
2. Οι συμπεριφορές των πεζών: στέκομαι στη μέση της κυλιόμενης σκάλας και όχι στα δεξιά/ επιβιβάζομαι στο μετρό ή το λεωφορείο, χωρίς να περιμένω να βγουν οι επιβαίνοντες/ περπατάω με το πάσο μου στο πεζοδρόμιο, κόβοντας το δρόμο σε όσους βιάζονται -και πολλά άλλα, συμπληρώστε τη λίστα κατά βούληση. (ναι, συμβαίνουν και εκτός Ελλάδας: στο Βέλγιο).
3. Η έλλειψη ευελιξίας των Βέλγων (και λοιπών δυτικοευρωπαίων) υπαλλήλων σε δημόσιες ή άλλες υπηρεσίες: “α, λυπάμαι, αυτό δεν γίνεται” -ενώ  ξ έ ρ ε ι ς  ότι γίνεται με ένα απλό κλικ στον υπολογιστή.
4. Οι ελληνάρες που ζουν εκτός Ελλάδας: “Α, σαν την Ελλάδα δεν είναι πουθενά -εδώ είναι αργοί/ηλίθιοι/δεν ξέρουν να ζουν/δεν διασκεδάζουν/δεν τρώνε σουβλάκι/δεν είναι μάγκες” -τότε, γιατί δεν πας πίσω στο χωριό σου, ρε φίλε;
5. Όσοι πετάνε τα σκουπιδάκια τους σε απόσταση τριάντα εκατοστών από το κάδο (ενίοτε και μπροστά στη μούρη μου/σου).

Με δυο κουβέντες: ο ατομικισμός/φιλοτομαρισμός/σταρχιδισμός που δείχνει μαγκιά και τείνει να γίνει κανόνας.

Πετάω το μπαλάκι στην Αλεπού, στο Μπαμπάκη, στον Ίντι, στο Μούργο (θα γράψεις, ναι!) και στη Ρενάτα -και σε όποιον άλλο θέλει βέβαια (carte blanche).

θυμάστε;

“Για «ανοχή» και «συνεργασία» της Αστυνομίας με τη «Χρυσή Αυγή» έκανε λόγο και ο δημοσιογράφος κ. Δημήτρης Τρίμης, ο οποίος χαρακτήρισε το περιστατικό της 16ης Ιουνίου 1998 «δολοφονική ενέργεια». Περιέγραψε μια άγρια και συντεταγμένη επίθεση, όπως προέκυψε από τα στοιχεία του επιτόπιου ρεπορτάζ που πραγματοποίησε μία ημέρα μετά τον άγριο ξυλοδαρμό.”

(Πηγή: εδώ).

“Ηταν 16 Ιουνίου 1998 όταν συνέπεσαν στα δικαστήρια της Ευελπίδων δύο διαφορετικές συγκεντρώσεις. Από τη μία ήταν δεκάδες εκπαιδευτικοί και φοιτητές οι οποίοι συμπαραστέκονταν στους διαδηλωτές που είχαν συλληφθεί για τη συμμετοχή τους στις κινητοποιήσεις κατά του διαγωνισμού του ΑΣΕΠ για την πρόσληψη καθηγητών. Την ίδια μέρα δικάζονταν στο Τριμελές Πλημμελειοδικείο έξι χρυσαυγίτες (ανάμεσά τους ο Χαράλαμπος Κουσουμβρής και ο Δημήτριος Ζαφειρόπουλος). Μια ομάδα περίπου δέκα μελών της «Χρυσής Αυγής» είχαν πάει για βοήθεια.

Μετά τις πρώτες ανταλλαγές συνθημάτων μεταξύ εκπαιδευτικών και νεοναζιστών, επενέβησαν τα ΜΑΤ και απομάκρυναν τους χρυσαυγίτες από το προαύλιο των δικαστηρίων. Οι εκπαιδευτικοί και οι φοιτητές αποχώρησαν μόλις πληροφορήθηκαν ότι ο ανακριτής είχε αφήσει ελεύθερους τους συλληφθέντες διαδηλωτές.

Τρεις από τους συγκεντρωμένους κάθησαν απέναντι από τα δικαστήρια, σε ένα καφενείο της πλατείας Δεληγιάννη: ο Δημήτρης Κουσουρής, φοιτητής της Φιλοσοφικής Σχολής και μέλος του Κ.Σ. της ΕΦΕΕ, ο Ηλίας Φωτιάδης, φοιτητής στο Πολυτεχνείο, και ο Ιωάννης Καραμπατσόλης, αδιόριστος φιλόλογος.

Σύμφωνα με το παραπεμπτικό βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών Αθηνών (Δήμητρα Κοκοτίνη, πρόεδρος, Ευφροσύνη Καλογεράτου και Ευαγγελία Θεοδωρακοπούλου), τα μέλη της «Χρυσής Αυγής» δεν είχαν απομακρυνθεί από τον χώρο, αλλά έψαχναν μήπως εντοπίσουν τον Κουσουρή, ο οποίος πρωτοστατούσε στα συνθήματα εναντίον τους: «Μόλις τον εντόπισαν να κάθεται με τους άλλους δύο μηνυτές στο παραπάνω καφενείο, πήγαν και εφοδιάστηκαν με μεγάλα ξύλινα”ρόπαλα”, τα οποία αποκόμισαν σπάζοντας τα ξύλινα κιγκλιδώματα από το παρακείμενο πάρκο. Κρατώντας δε ο καθένας τους ένα “ρόπαλο” ανέβηκαν την οδό Παξών και στη συνέχεια κατέβηκαν με ταχύτατο βήμα την οδό Φιλοτίου που οδηγεί στην πλατεία Δεληγιάννη, προχωρώντας ο ένας πίσω από τον άλλον (φάλαγγα) και επιτέθηκαν με τα “ρόπαλα” αιφνιδιαστικά κατά των μηνυτών, χτυπώντας τους με πρωτοφανή αγριότητα και βιαιότητα κυρίως στο κεφάλι.

[...]

Οπως φαίνεται και από το απόσπασμα αυτό, η υπόθεση φτάνει στο δικαστήριο έπειτα από μήνυση των ίδιων των θυμάτων της δολοφονικής επίθεσης και όχι από αυτεπάγγελτη έρευνα των Αρχών.

[...]

Ο τότε υπουργός Δημόσιας Τάξης Γιώργος Ρωμαίος και ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης, που τον διαδέχτηκε μετά λίγους μήνες, παραδέχτηκαν την ολιγωρία και άφησαν να εννοηθεί ότι υπάρχει κάποια σχέση στελεχών της ΕΛ.ΑΣ. με τη «Χρυσή Αυγή». [...]“

[Όλο το άρθρο εδώ].

Επίσης, κλικ, κλικ, κλικ και κλικ.

________________________________________
Όσο κι αν μοιάζει άσχετο, ενδιαφέρον παρουσιάζει και αυτό.

το ερώτημα αν υπάρχει θεός

Angouleme

Πριν από περίπου ένα μήνα, βρεθήκαμε στην  Angoulême, επισκεπτόμενοι το Διεθνές Φεστιβάλ Κόμιξ (πληροφορίες εδώ). Εκεί γνωρίσαμε πράματα και θάματα, μερικά από τα οποία μπορείτε να δείτε κι εσείς, αν κάνετε κλικ στα λίνκια δίπλα, κάτω από το tag “ceci n’est pas une BD“.

Μεταξύ άλλων, και τον κύριο Dubuisson, του οποίου το “Pour Dieu tapez 1” είναι μια απολαυστική, σατυρική αποδόμηση της θρησκείας. Στο βιβλιαράκι ένας απελπισμένος τυπάκος βρίσκεται στα πρόθυρα της αυτοκτονίας και επικαλείται τον θεό. Ο οποίος, ω του θαύματος, ανταποκρίνεται στο κάλεσμα: μεταξύ τους αναπτύσσεται μια συζήτηση περί θεού και θρησκείας -κατά την οποία ο άνθρωπος επιδεικνύει την ανάγκη του να πιστέψει, όταν έχει φτάσει στο τελευταίο σκαλί της απελπισίας. Ο θεός πάλι εμφανίζεται κυνικός, πλακατζής, μεταμοντέρνος και φριχτά απογοητευμένος από τους ανθρώπους (όχι πως τον νοιάζει κιόλας).

Η γράφουσα τα περί θεού ζητήματα τα έχει επιλύσει με τον απλούστατο κάτωθι μπρεχτικό τρόπο:

 

Και όχι για λόγους Μαρξιστικής ανάλυσης περί οπίου (άλλωστε στις μέρες μας, συχνά η θρησκεία αντικαθίσταται από άλλα παραισθησιογόνα), αλλά περισσότερο επειδή αποφάσισε από νεαρή ηλικία να μην βασανίζει το μυαλό της με ερωτήματα των οποίων οι πιθανές απαντήσεις δεν θα επηρρεάσουν την συμπεριφορά και τις απόψεις της.

Κατά τα λοιπά, voici μερικά στιγμιότυπα από το Φεστιβάλ.
Αν πετύχετε το προαναφερθέν βιβλιαράκι, μην το χάσετε. Αλλιώς, αρκεστείτε στα προτεινόμενα λινκια.

Η πρωτη μερα του φεστιβαλ συνεπεσε με την πανεργατικη απεργια στη Γαλλια

 

Le Chat στο Le monde des bulles

Kiriko Nananan

Stijn από τους Φλαμανδούς

Κομιστες ζωγραφιζουν αφιερωσεις

Σταση ταξι

 

Απο την εκθεση για την οικονομική κρίση στον Καθεδρικο

Opera και οπερέττα

Φτάνοντας στο Tour et Taxis, παίρνει κανείς μια γεύση του τι σημαίνει “προσανατολισμός” και “μετάβαση από το σημείο Α προς το σημείο Β ακολουθώντας τις ταμπέλες” στο Βέλγιο. Πρόκειται νομίζω, για ένα από τα αντιπροσωπευτικότερα δείγματα. Θα προσπαθήσω να το περιγράψω, μολονότι είναι μια εμπειρία που πρέπει κανείς να την βιώσει, για να καταλάβει.

Εν προκειμένω, έχουμε έναν πολυχώρο που φιλοξενεί εκθέσεις, καφέ, καταστήματα και αίθουσες που διατίθενται για ποικίλα events -ας πούμε, κάτι σαν το Γκάζι στην Αθήνα. Στον χώρο αυτό, συνήθως φιλοξενούνται τουλάχιστον τρεις εκθέσεις παράλληλα. Δοκιμάστε να κάνετε λοιπόν την εξής πνευματική άσκηση: έστω δύο μακρόστενα κτήρια Α και Β, τοποθετημένα παράλληλα μέσα στο χώρο. Έστω ταμπέλα Τ μπροστά από το κτήριο Α. Επί της ταμπέλας, η ένδειξη για την έκθεση που μας ενδιαφέρει και ένα βέλος που δείχνει ευθεία (όπως αυτό στην εικόνα αριστερά). Μπαίνετε στο κτήριο Α; Τότε, το διασχίζετε ολόκληρο και φτάνετε στην πίσω έξοδό του. Έκθεση νιετ. Ακολουθείτε, λοιπόν. το ένστικτό σας, και στρίβετε δεξιά, εισέρχεστε στον υπαίθριο διάδρομο που βρίσκεται μεταξύ των κτηρίων Α και Β, για να ανακαλύψετε την έκθεση μέσω της πλευρικής εισόδου του κτηρίου Β.

Η περιπέτεια, όμως, δεν σταματά εδώ. Μπαίνετε στο εσωτερικό και διαπιστώνετε ότι στον ίδιο χώρο φιλοξενούνται δύο εκθέσεις (αυτή που σας ενδιαφέρει και μια άλλη). Πλην όμως, υπάρχει ένα εκδοτήριο εισιτηρίων κοινό και για τις δύο εκθέσεις. Και μία ουρά, πολύ μεγάλη. Τόσο μεγάλη που στο τέλος της, αναμειγνύεται με την άλλη ουρά, αυτήν που σχηματίζεται μπροστά από το μπαρ, το οποίο είναι τοποθετημένο μεταξύ των δυο αιθουσών που φιλοξενούν τις εκθέσεις. Δικαίως αναφωνείτε “Τι μπουρδέλο, θεέ μου!” -στη μητρική σας γλώσσα την οποία οι υπόλοιποι δεν καταλαβαίνουν (ελπίζετε). Στέκεστε στωικά στην ουρά.

Και τότε εμφανίζεται υπάλληλος που σας υποδεικνύει να σχηματίσετε και δεύτερη ουρά, παραλλήλως της πρώτης (του εκδοτηρίου), προκειμένου η δική σας ουρά να μην αναμειγνύεται με αυτήν του καφέ. Ευγνωμωνείτε την καλή σας τύχη και την φωτισμένη υπάλληλο, μέχρι που διαπιστώνετε ότι, ναι μεν φτιάχτηκε η δεύτερη ουρά, χωρίς όμως να διπλασιαστούν και οι υπάλληλοι που κόβουν εισιτήρια. Τουτέστιν, μία υπάλληλος, δύο ουρές. Αναφωνείτε και πάλι την ανωτέρω υβριστική φράση και ψάχνετε την υπάλληλο που έκανε την ύποδειξη, για να την ξεμαλλιάσετε. Αυτή -φυσικά- έχει εξαφανιστεί. Περιμένετε λίγο, μπας και εμφανιστεί δεύτερος υπάλληλος, χτυπώντας χαρακτηριστικά το παπούτσι στο πάτωμα (ταπ ταπ ταπ). Ουδεμία αλλαγή. Επανέρχεστε στην πρώτη ουρά και τότε, ω ναι! Εμφανίζεται δεύτερος υπάλληλος -εσείς έχετε χάσει την σειρά σας, τα αυγά, τα πασχάλια, την υπομονή σας και κάθε διάθεση για να απολαύσετε τέχνη και έκθεση.

Είστε, όμως, πείσμων, εξακολουθείτε να περιμένετε και, όντως, ανταμείβεστε: ήρθε η σειρά σας, πληρώνετε τα εισιτήρια, αλλά διαμαρτύρεστε και στον υπάλληλο για την ανοργανωσία -για να λάβετε την απάντηση (πάντα συνοδευόμενη από χαμόγελο και ύφος “δεν-μπορώ-να-κάνω-τίποτα-δυστυχώς“) “ε, λυπάμαι, είναι κυριακή κι έχει πολύ κόσμο!”.

Δεν έχετε καν το κουράγιο να αναφωνήσετε την γνωστή υβριστική έκφραση πλέον. Το χειρότερο δε είναι πως είστε Ο ΜΟΝΟΣ που έχει εξοργιστεί με την κατάσταση, που δοκίμασε να σκεφτεί ότι μπορεί και να υπάρχει κι ένας άλλος τρόπος, πιο γρήγορος και αποτελεσματικός και που τόλμησε να διαμαρτυθεί. Οι άλλοι είναι όλοι πρόβατα! (μπεεεεε!)

Ας είναι! Ελπίζετε να δείτε τουλάχιστον κάτι ενδιαφέρον στην έκθεση με θέμα την Όπερα, την δημιουργία και την προετοιμασία της. Στις εννέα αίθουσες, όμως, το μόνο που θα βρείτε είναι διθύραμβοι για το δημιουργικό πνεύμα του παραγωγού όπερας Ricordi, ο οποίος έχτισε μια ολόκληρη αυτοκρατορία, ενώ η επιχείρησή του εξακολουθεί να ακμάζει στο Μιλάνο, και πολλές γενικολογίες περί του τι είναι λιμπρέτο, παρτιτούρα και σκηνογραφία και πόσο μεγάλη είναι η σημασία της επιλογής των τραγουδιστών και των κουστουμιών. Α, και μερικά εκθέματα (αντίγραφα από παρτιτούρες, εικόνες από κοστούμια, φωτογραφίες τραγουδιστών -ούτε καν πέντε γραμμές με τα βιογραφικά τους στοιχεία-, μουσική να παίζει για background και μερικά αποσπάσματα από μαγνητοσκοπημένη παράσταση της Aida στην Scala για το τέλος), έτσι για ξεκάρφωμα.

________________________________
Πάλι καλά που κλείσαμε την ημέρα πίνοντας το τσάι μας και να τρώγωντας αυθεντικά british scones στο τσάι που διοργάνωνε το Arrière Cuisine -το οποίο συστήνω ανεπιφύλακτα τόσο για τις νοστιμιές που προσφέρει, όσο και για την σπιτική ατμόσφαιρα και την χαμογελαστή εξυπηρέτηση (une bonne addresse!).

διαφήμιση

Disclaimer:
Το βιβλίο δεν το έχω διαβάσει βέβαια, αλλά παρακολουθώ τους Barouak και είναι ανάμεσα στα πιο αξιόλογα ψάρια που μπορεί να πιάσει κανείς στο διαδίκτυο.
Να πάτε λοιπόν, όσοι είστε στην Αθήνα, αν μη τι άλλο, θα περάσετε καλά!

Α, και… Καλή επιτυχία, Βαγγέλη!

___________________________________________

Οι εκδόσεις ΜΠΑΡΤΖΟΥΛΙΑΝΟΣ σας προσκαλούν σε POST CABARET Party!, για μια βραδιά ΔΡΑΠΕΤΗΣ, με αφορμή το νέο βιβλίο του Βαγγέλη Μπέκα, με τίτλο ΤΟ 13οΥΠΟΓΕΙΟ.

Ποιος χαρακτήρας θα θέλατε να είστε, αν καταδυόσασταν στο 13ο  Υπόγειο; Μια sexy χορεύτρια, ένας μποέμ μουσικός, ένας αδίστακτος μπράβος, μια εργάτρια β΄ κατηγορίας,  μια πόρνη πολυτελείας, ένας πάμπλουτος εκμεταλλευτής, ένας εκκολαπτόμενος επαναστάτης;

Μπείτε στο πνεύμα των αποκριών, διαλέξτε χαρακτήρα, παίξτε με το μακιγιάζ και τα
ενδυματολογικά σας όρια, κι ελάτε την Παρασκευή 20/2 στις 23:00 στο Booze Cooperativa (Κολοκοτρώνη 57, upstairs), για να ζήσουμε μια βραδιά που δραπέτευσε από τις σελίδες του πρώτου μυθιστορήματος του Βαγγέλη Μπέκα.
 
————————————————————————————————-
Απόσπασμα από το οπισθόφυλλο

Το εμπορικό κέντρο New Bios απλώνεται σαν κισσός μες στην πρωτεύουσα και κατασπαράσσει
καθημερινώς νέα τετράγωνα του πολεοδομικού ιστού. Θαρρείς και πρόκειται για μια ολόκληρη
εμπορική πόλη που απέδρασε απ’ το μέλλον.
Οι εργαζόμενοι στο εμπορικό κέντρο New Bios δίνουν λόγο μόνο στα εταιρικά δικαστήρια και
υπακούουν μόνο στο καταστατικό λειτουργίας της εταιρίας.

Στα θεμέλια του New Bios κρύβεται ένας άλλος κόσμος.
Κάτω από τη λουστραρισμένη επιφάνεια υπάρχει η διεστραμμένη εκδοχή της που στηρίζει το
μεγαλείο του Πάνω Κόσμου.
Οι εργαζόμενοι που υποκύπτουν σε αλλεπάλληλα παραπτώματα, καταδικάζονται και πέφτουν όλο
και πιο βαθιά, σε υπόγεια όπου η ακραία εκμετάλλευση βασιλεύει.

—————————————————————————————————–
 
ΝΑ’ΣΤΕ ΟΛΟΙ ΕΚΕΙ!!!

Το βιβλίο κυκλοφορεί στις 20/2/2009…

αυτό το παιδί!

“Εμένα το παιδί μου θα ζήσει ευτυχισμένο.”
“Μα, δεν γίνεται ένα κοριτσάκι να μην αγαπάει τον πατέρα του.”
“Ο γιος μου με υποτιμά και με χτυπάει.”
“Θέλω η κόρη μου να λάμπει, όχι για μένα, για την ίδια.”
“Σας χαρίζω το παιδί μου, ξέρω πως θα είναι ευτυχισμένο με σας.”
“Δες το αποτέλεσμα της διαπαιδαγώγησής σου πατέρα: σε φοβάμαι.”
“Δεν μπορώ να γεννήσω, το παιδί δεν βγαίνει από την κοιλιά μου.”
“Μην πας στο σχολείο, παιδί μου, μείνε μαζί μου σήμερα.”
“Δεν μπορεί να είναι αυτό το δικό μου παιδί.”
“Με συγχωρείς, παιδί μου, ήμουν πολύ σκληρή μαζί σου.”

Δέκα περιπτώσεις, δέκα στιγμές παρμένες από αληθινές οικογένειες. Το αποτέλεσμα μιας έρευνας μεταξύ αληθινών οικογενειών στη Νορμανδία, χρηματοδοτημένης από την Caisse d’Allocations Familiales du Calvados και το Centre Dramatique National – Comédie de Caen, δραματοποιείται επί σκηνής στο Public (ακόμα εδώ και εδώ).

Γονείς που ευνουχίζουν, παιδιά που δεν αγαπούν, γονείς που συγχέουν την αγάπη με τον αυταρχισμό, παιδιά που δεν τους επιτρέπεται να ανοίξουν τα φτερά τους. Η απογοήτευση, η ενοχή, η βία και η παραίτηση που κληροδοτούνται από γενιά σε γενιά, με αποτέλεσμα την διαιώνιση μιας στρατιάς δυστυχισμένων και ανολοκλήρωτων ανθρώπων. Όπως αναφέρει -αρκετά αφοριστικά- και ο Jean-Jacques Birgé, “Υπάρχουν συνήθως καλά παιδιά, αλλά σπάνια καλοί γονείς”.

Τέσσερις ηθοποιοί (Rosalia Cuevas, Gaël Maleux, Claude Semal και Anouchka Vingtier) υποδύονται καμιά εικοσαριά ρόλους, όλα συμβαίνουν επί σκηνής, δεν υπάρχουν παρασκήνια. Ο σκηνοθέτης Thierry Debroux επιδιώκει ό,τι συμβαίνει επί σκηνής να αντικατοπτρίζει ένα χορό βγαλμένο από το αρχαίο δράμα, ενώ το κοινό λαμβάνει την θέση του πολίτη, μιας ιδιότυπης “αγοράς” που παρακολουθεί, χωρίς να του αποκρύπτεται τίποτα.

“Μέσω της θεατρικής μαγείας, το σώμα του ηθοποιού γίνεται ένα μικρό αγόρι, και στην επόμενη σκηνή ένας πατέρας. Τα πρόσωπα δεν προδίδουν όλα τα μυστικά τους. Τα συλλαμβάνουμε σε μια δεδομένη στιγμή της ζωής τους… και ο θεατής γεμίζει τα κενά, όσα δεν ειπώθηκαν.
Δεν υπάρχουν καμαρίνια. Το κοινό δεν αποκλείεται από κανένα χώρο. Είναι μαζί με τους ηθοποιούς. Ζήτησα από τον σκηνογράφο, την φροντιστή και την δημιουργό των κουστουμιών να παρέμβουν σαν μέλη μιας ομάδας σε ένα παιχνίδι. Έτσι, για παράδειγμα, ένας συγκεκριμένος φωτισμός που τέθηκε σε μια δεδομένη στιγμή της πρόβας, μπορεί τελικά να αποτελέσει ένα δεδομένο για τους ηθοποιούς στην επόμενη σκηνή και να προσανατολίσει τη μουσική των σωμάτων τους.”

Αυτά λέει ο ίδιος ο σκηνοθέτης αυτής της συγκλονιστικής παράστασης, βασισμένης στο λιτό αλλά καίριο κείμενο του Joel Pommerat. Η παράσταση, σύμφωνα με το βρυξελλιώτικο θέατρο, κάνει το γύρο του κόσμου και σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Στο Βρυξελλοχώρι μας μπορείτε να την δείτε μέχρι τις 21 Φεβρουαρίου.

Robert Capa στο εβραϊκό μουσείο

αποβαση στη Νορμανδία - Omaha beach

Σκεφτείτε τις ειδήσεις χωρίς εικόνες. Φανταστείτε μια εφημερίδα χωρίς φωτογραφίες. Όσο κι αν οι φωτογραφίες των ρεπορτάζ (αλλά και οι ίδιες οι ειδήσεις) αμφισβητούνται ως προς την εγκυρότητα και την αξιοπιστία τους, δεν παύει η φωτογραφία να διαθέτει μεγάλη δύναμη στο να αιχμαλωτίσει αλλά και να πείσει τον αναγνώστη. Σαφέστατα, θα γνωρίζαμε πολύ λιγότερα για σημαντικά ιστορικά γεγονότα, χωρίς εκείνους τους φωτογράφους που επέλεξαν την περιπέτεια και τον κίνδυνο, προκειμένου να πλουτίσουν την ειδησεογραφία με εικόνες.

Ισπανικος Εμφυλιος

Ένας τέτοιος ήταν ο Ουγγρο-εβραίος Robert Capa, που γεννήθηκε στην Ουγγαρία, ξεκίνησε να δραστηριοποιείται στην Γερμανία, και σκοτώθηκε πρόωρα, στον πόλεμο της Ινδοκίνας. Ακολουθώντας το πάθος του, ήταν εκείνος που αιχμαλώτισε με το φακό του σπάνιες στιγμές, κυρίως από πολέμους και ταραχές. Μερικές από τις φωτογραφίες του είναι διάσημες και αναγνωρίσιμες, αν και πολλοί αγνοούν πως είναι δικές του.

Ισπανικος εμφυλιος

Πρόκειται για ένα φωτογράφο που επέλεγε να καλύπτει ταραχές, μάχες και πολέμους σε περιπτώσεις όπου υποστήριζε την μία πλευρά και μισούσε την άλλη. Έτσι, βρέθηκε στον ισπανικό εμφύλιο, στην απόβαση της Νορμανδίας, στην κατεχόμενη από τους συμμάχους Γερμανία μεταπολεμικά, στην γέννηση του Ισραηλινού κράτους, στον πόλεμο της Ινδοκίνας, αλλά ήταν και από τους λίγους δυτικούς φωτογράφους που επισκέφτηκαν στην Σοβιετική Ένωση.

Μέχρι τις 19 Απριλίου, μπορείτε να δείτε μερικές από τις θρυλικές φωτογραφίες του στο Εβραϊκό Μουσείο του Βρυξελλοχωριού μας (δείτε και εδώ).

CoBrA

Δυο πουλια - Constant

Στις 8 Νοεμβρίου 1948, στο καφέ “Notre Dame” στο Παρίσι, έξι νέοι καλλιτέχνες από την Δανία, το Βέλγιο και την Ολλανδία αποχωρούν από το ρεύμα του σουρεαλισμού (όπως αυτό ορίζεται από τον André Breton), αποφασίζοντας να ακολουθήσουν τον δικό τους -ευρωπαϊκό- δρόμο, θεωρώντας πως ο σουρεαλισμός δεν έχει πια να δώσει πολλά και δεν ανταποκρίνεται στις ανάγκες της μεταπολεμικής περιόδου, αφού πλέον δεν επικοινωνεί με την εποχή του. Έτσι, από τα 1948 ως τα 1951, το δίκτυο CoBrA (Κοπεγχάγη-Βρυξέλλες-Άμστερνταμ), θα σημειώσει μια πολύ έντονη δραστηριοποίηση στον χώρο της ζωγραφικής, των πλαστικών τεχνών, αλλά και της λογοτεχνίας και του κινηματογράφου, ενώ οι έξι πρωτεργάτες του θα δουν να τους ακολουθούν κι άλλοι σημαντικοί καλλιτέχνες σε αυτή την περιπέτεια.

Ταξείδια, ενθουσιώδεις συζητήσεις, εκθέσεις, δημοσιεύσεις και περιοδικά συνθέτουν την εικόνα της δραστηριότητας του δικτύου ενός “νομαδικού” συνόλου, που αποσκοπεί στο να εγκαινιάσει την “Ευρώπη της δημιουργικότητας”, βασισμένη στον διπλό άξονα της ελευθερίας και της επανάστασης.

Θέτοντας στο κέντρο της καλλιτεχνικής τους αναζήτησης, της απελευθέρωση της δημιουργικότητας από τις νόρμες και τις δεσμεύσεις, το κίνημα CoBrA αντιλαμβάνεται την επιθυμία σαν κίνητρο για την επανάσταση της ευαισθησίας του σύγχρονου ανθρώπου. Ο πειραματισμός είναι το θεμέλιο της δράσης και της αναζήτησής τους: έτσι, εφευρίσκουν ξανά την γραφή σαν εικόνα και την εικόνα σαν κείμενο. Ο πειραματισμός, βέβαια, συνοδεύεται από τον αυθορμητισμό και μια πρωτόγονη παιδικότητα, αλλά και από την επαναθεώρηση της πηγής της ανθρώπινης διάνοιας.

Παράθυρο - Karel Appel

Κεντρικό στοιχείο στην δημιουργία και την επικοινωνία τους είναι το ομώνυμο περιοδικό. Σημαντική καινοτομία τους δε είναι ο πρωταγωνιστικός ρόλος που επιφυλάσσουν στην ομαδική δημιουργία, με αποτέλεσμα πολλά γραπτά, πίνακες και εικαστικά έργα, υπογραφόμενα από δύο ή τρία μέλη της κίνησης.

Mερικές από τις ιδέες της CoBrA:

“Υπάρχουν περισσότερα πράγματα στην γη ενός πίνακα, από όσα στον ουρανό της αισθητικής θεωρίας” – Christian Dotremont και Asger Jorn

“Η λαϊκή τέχνη είναι η μόνη αληθινά διεθνής. Η αξία της δεν συνίσταται στην τελειότητα της φόρμας της, αλλά στο ανθρώπινο βάθος της παραγωγής της” – Asger Jorn

“Η ζωγραφική δεν είναι κατασκευή από χρώματα και γραμμές, αλλά ένα ζώο, μια νύχτα, μια κραυγή, ένας άνθρωπος ή όλα αυτά μαζί” -Constant

“Ο πίνακας είναι ένα πεδίο εμπειρίας, δεν είναι μια οθόνη πίσω από την οποία μπορούμε να κρυφτούμε. Το σημαντικό είναι να ανακαλύψουμε μέσα σε εμάς που αποτελούμε μέρος της πραγματικότητας, μια εσωτερική γραφή που να φτάνει μέχρι την οργανική ανακάλυψη των εαυτών μας, χωρίς να φοβόμαστε να βουτήξουμε μες τη γη, μες το νερό, μες τη φωτιά, μες τον αέρα” – Pierre Alechinsky

“Πριν να κοιμηθώ μετράω τις αϋπνίες μου” -Christian Dotremont και Claus

“Η λογική μου δεν είναι το σπίτι μου” -Christian Dotremont, Pierre Alechinsky

_______________________

Amorous dance - Karel Appel

Για μία ακόμη εβδομάδα, μπορείτε να επισκεφτείτε την έκθεση αφιέρωμα στα εξηντάχρονα της CoBrA στο Musée des Beaux Arts. Μην την χάσετε!

_______________________

Φιγούρες σε μαγικό τοπίο - Ejler Bille

Πηγές: Ο οδηγός-κατάλογος της έκθεσης, το συνοδευτικό φυλλάδιο και το διαδίκτυο.

Ιησούς κουνέλι - Pierre Alechinsky

Από το διαδίκτυο

Η ιστοσελίδα του Ιδρύματος Karel Appel.
Η ιστοσελίδα της έκθεσης.
Άρθρο από το Le vif express.

Το όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου

“Μωραίνει Κύριος ον βούλεται απωλέσαι” -το λένε οι Γραφές. Κάτι τέτοιο έπαθε κι ο Φιόνταρ Νοστογέφσκυ στα γεράματά του, οπότε και τα ενδιαφέροντά του στράφηκαν προς την θρησκεία, την μετά θάνατον ζωή, την ματαιότητα. Δεν θα το ονόμαζα μεταστροφή, αφού ο μεγάλος ρώσος συγγραφέας είχε από νέος εκδηλώσει μια έλξη για τα θέματα αυτά. Πλην όμως, η αύξηση της προσοχής του προς αυτά σημειώνεται και στα γραπτά των τελευταίων του χρόνων.

Ένα από αυτά είναι και το “Όνειρο ενός γελοίου ανθρώπου“, το οποίο παρακολουθήσαμε δραματοποιημένο στο γνωστό μας στέκι, παρέα με την Αλεπού. Πρόκειται για την μεταφορά σε θεατρικό μονόλογο της νουβέλας αυτής, σκηνοθετημένη από την Sandrine Laroche, η οποία ανέλαβε το δύσκολο εγχείρημα να σκηνοθετήσει τον πατέρα της, Pierre Laroche , έναν από τους σημαντικότερους Βέλγους ηθοποιούς.

Η σκηνοθέτις, δείχνοντας μεγάλο σεβασμό στον συγγραφέα, μεταφέρει στο κείμενο σχεδόν αυτούσιο, διανθίζοντάς το με διακριτικές αλλά καίριες πινελιές, όπως ο υποβολέας/κομπάρσος, το θέατρο σκιών, αποσπάσματα του κειμένου ηχογραφημένα και η προσεγμένη μουσική επένδυση.

Sandrine και Pierre Laroche

Και μάλλον ορθώς έπραξε, διότι το κείμενο είναι πυκνό και συμπαγές, η ιστορία δευτερεύουσα σε σχέση με την ουσία. Ο Ντοστογέφσκυ -πιθανότατα με μια έντονη αυτοαναφορικότητα- αφηγείται (σε πρώτο πρόσωπο στη νουβέλα) την ιστορία ενός ανθρώπου που γνωρίζει πως είναι γελοίος από γεννησιμιού του και κουβαλά σε όλη του τη ζωή τόσο την γελοιότητά του, όσο και την επίγνωση αυτής -και ακόμα χειρότερα, την συνείδηση του γεγονότος πως οι άλλοι αγνοούν αυτό το προφανές χαρακτηριστικό του. Από ένα σημείο και μετά, ο ήρωας αδιαφορεί για όλα συμβαίνουν γύρω του, είναι πεπεισμένος πως έχει χάσει κάθε ενδιαφέρον για τον κόσμο, κάθε έλξη για την ζωή και κάθε συναίσθημα -και αποφασίζει να αυτοκτονήσει. Ορίζει την ημέρα βάσει ενός ‘θεόσταλτου” σημαδιού, είναι απόλυτα αποφασισμένος, αλλά ένα τυχαίο περιστατικό του φανερώνει πως δεν έχει απωλέσει όλα του τα συναισθήματα, πως νιώθει ακόμα τον πόνο. Το γεγονός αυτό τον μπερδεύει, πέφτει σε ονειροπόληση και αποκοιμιέται -νομίζοντας πως έχει πεθάνει. Το όνειρό του, όμως, του φανερώνει την ομορφιά της ζωής, την αγάπη του για την αγνότητα και τον ίδιο του τον συναισθηματικό κόσμο. Όταν πια ξυπνάει, έχει συναίσθηση της γνώσης της αλήθειας (του) και επιθυμεί -έστω και αργά- να ζήσει. Ξέρει πλέον πως ο άνθρωπος έχει την ικανότητα να “μολύνει” την ομορφιά της ζωής και αυτή του η γνώση του ενισχύει τον πόθο για ζωή, ενώ παράλληλα τον κάνει να κοιτά με συγκατάβαση τους άλλους ανθρώπους.

Αναμφίβολα, ο Pierre Laroche είναι ένας πολύ ταλαντούχος ηθοποιός που χωρίς περιττές εξάρσεις και φιοριτούρες έδωσε στην παράσταση και τον ρόλο του την ζωντάνια και το συναίσθημα που χρειάζονταν, προσφέροντας στο κοινό μεγάλη συγκίνηση.

Για την παράσταση έγραψε και η Αλεπού: να το διαβάσετε το ποστ της, καθότι είναι και ειδήμων.
Οι Βρυξελλοχωρίτες προλαβαίνετε να δείτε την παράσταση -παίζεται ως τις 21 Φεβρουαρίου.

entropa

Όπως πιθανότατα γνωρίζετε, τα Κράτη-Μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, εναλλάσσονται στην Προεδρία της ανά έξι μήνες. Από τον Ιανουάριο ως τον Ιούνιο του 2009, την Προεδρία της ΕΕ κατέχει η Τσεχία. Είθισται κάθε χώρα που βρίσκεται σε αυτή τη θέση να αναλαμβάνει -εκτός των ουσιαστικών και πολιτικών της υποχρεώσεων- και τον “στολισμό” του αιθρίου του κτηρίου του Συμβουλίου της ΕΕ, στις Βρυξέλλες. Το Αίθριο αυτό είναι και το μόνο σημείο του κτηρίου που είναι προσβάσιμο από όλους, χωρίς διαπίστευση.

Οι περισσότερες προεδρίες στερούνται φαντασίας και δημιουργικότητας, και ως εκ τούτου ο στολισμός τους συνήθως είναι βαρετός, όσο και οι συνεδριάσεις που διενεργούνται στο εν λόγω κτήριο. Οι Τσέχοι, όμως έκαναν την διαφορά. Ανέθεσαν σε ένα συμπατριώτη τους να βρει έναν καλλιτέχνη από κάθε κράτος-μέλος, και όλοι μαζί να αναπαραστήσουν τις 27 χώρες σε ένα συλλογικό έργο. Καθένας θα έφτιαχνε την αναπαράσταση της χώρας του, ενώ η κεντρική ιδέα του έργου θα ήταν τα κλισέ και τα στερεότυπα. Η ονομασία μάλιστα του έργου “entropa”, συνδυασμός της Ευρώπης και την Εντροπίας, ήταν μάλλον προφητική.

Γιατί ο Τσέχος ήταν ξύπνιος και μάγκας. Αντί να ψάξει να βρει άλλους 26 και να μοιραστεί μαζί τους τα λάφυρα…εεε, την αμοιβή, προτίμησε να φτιάξει όλο το έργο με δυο φίλους του. Για να είναι πειστικό το κόλπο μάλιστα, δημιούργησε ένα φυλλάδιο στο οποίο παρουσιάζονται οι “καλλιτέχνες” που “συμμετέχουν”. Μόνο που όλοι έχουν ένα κοινό: δεν υπάρχουν.

Ο Τσέχος προκάλεσε όντως αναταραχή, για δύο λόγους. Τόσο επειδή η απάτη αποκαλύφθηκε λίγες μέρες πριν τα επίσημα εγκαίνια της entropa, όσο και γιατί οι αναπαράστασεις των χωρών είναι από τολμηρές ως προσβλητικές. Εδώ, μπορείτε να δείτε τον πλήρη κατάλογο των αναπαράστασεων, μερικές πάντως αξίζει να τονιστούν:

• Βουλγαρία: τούρκικη τουαλέτα (έμμεση (;) αναφορά στην διαρκώς αυξανόμενη τούρκικη μειονότητα, αλλά και στην κακή οικονομική κατάσταση της χώρας)
• Ιταλία: η squadra azzura αυνανίζεται με μπάλες ποδοσφαίου
• Βέλγιο: ένα μισογεμάτο κουτί, μισοφαγωμένα σοκολατάκια
• Ολλανδία: πλημμυρισμένη, με μόνο τους μιναρέδες να εξέχουν (“έμμεση” αναφορά στο διαρκώς αυξανόμενο μουσουλμανικό στοιχείο)
• Σουηδία: δεν φαίνεται! Βρίσκεται μέσα σε μια συσκευασία ΙΚΕΑ!
• Ελλάδα: στάχτη και μπούρμπερη
• Κύπρος: σπασμένη στα δύο
• Γερμανία: σύμπλεγμα αυτοκινητόδρομων που αμυδρά θυμίζει σβάστικα
• Βρετανία: δεν υπάρχει. Νάδα. (“έμμεση” αναφορά στα προβλήματα που οι Άγγλοι θέτουν διαρκώς και στον ευρωσκεπτικισμό τους)
• Τσεχία: μια μαύρη οθόνη, στην οποία προβάλλονται όλες οι ρεζιλευτικές σε σχέση με την Ευρώπη δηλώσεις που έχει κάνει κατά καιρούς ο Τσέχος πρόεδρος
• Γαλλία: πάνω της κρέμεται ένα πανώ που γράφει “ΑΠΕΡΓΙΑ!”.

Το σύμπλεγμα είναι  ευμεγέθες και κρέμεται στην είσοδο που οδηγεί στο κυρίως κτήριο. Προσωπικά, σοκαρίστηκα στην αρχή. Κατόπιν όμως, μου φάνηκε ενδιαφέρον το γεγονός ότι κάποιος βγάζει την γλώσσα σε αυτό το άντρο της σοβαροφάνειας, της υποκρισίας και της καμαρίλας. Κάποιος, αν μη τι άλλο, είναι ειλικρινής και κάνει χαβαλέ. Δεν είχαν βέβαια, την ίδια γνώμη πολλοί από τους ιθύνοντες των κρατών μελών, ανάμεσα στους οποίους, προφανώς, οι Βούλγαροι, που αξίωσαν να αφαιρεθεί το έργο. Αυτό δεν συνέβη μεν, αλλά τα πνεύματα έχουν λίγο ηρεμήσει. Τώρα, αν όλοι αυτοί καταφέρουν να βγάλουν αποτέλεσμα στους επόμενους έξι μήνες, έτσι πλακωμένοι που είναι, μένει να αποδειχθεί.

Για την ιστορία, ο Τσέρνι (ο Τσέχος απατεώνας) ζήτησε δημόσια συγγνώμη για την απάτη, την ημέρα των εγκαινίων. Ομοίως έπραξε και ο Τσέχος πρωθυπουργός, ενώπιον των συνεργατών του. Πάντως, οι Τσέχοι πολίτες θα πληρώσουν τελικά.

Για το θέμα έγραψαν ακόμη ο Undantag και η Ρίτσα. Επίσης, εδώ μπορείτε να διαβάσετε τις δηλώσεις των Τσέχων υψηλά ιστάμενων για το θέμα.

Εκείνο στο οποίο δεν έγινε καμία αναφορά (την δόξα όλη έκλεψε η entropa και κανείς δεν γύρισε να κοιτάξει από την άλλη πλευρά), είναι πως απέναντι ακριβώς από το σύμπλεγμα αυτό, κρέμεται ένα μεγάλο πανώ, το οποίο εικονίζει τον χάρτη της Ευρώπης, ως είχε προ 1989. Η ήπειρος είναι κομμένη στα δύο κατά μήκος της γραμμής του “παραπετάσματος”.  Κι ενώ οι δυτικές χώρες απεικονίζονται πολύχρωμες, οι ανατολικές βρίσκονται πίσω από συρματόπλεγμα και είναι φαιογκρί [τα χρώματα δεν φαίνονται καλά στην φωτογραφία]. Δεν ξέρω πως φάνηκε σε άλλους, προσωπικά εκνευρίστηκα αρκετά με αυτό το πανώ, διότι μου εδώσε την εντύπωση ότι “γλείφουν την ΕΕ”, αλλά και πέραν αυτού, ακόμα χείροτερα, ότι ενσωματώνεται μια μιζέρια, μια κακομοιριά και μια μαζοχιστική παρελθοντολαγνεία.

Ίσως επειδή, μπροστά, στο μέλλον, δεν βλέπουν και σπουδαία πράγματα.

_____________________________
Επί του πιεστηρίου: οι αντιδράσεις άρχισαν να αποδίδουν καρπούς -η αναπαράσταση της Βουλγαρίας καλύφθηκε με ένα μαύρο πανί.