Εν ανθρώποις ευδοκία

Τελικά κυκλοφορούν πολλά όπλα στην Ελλάδα, κι όσοι νομίζατε πως ζούσατε σε μια ειρηνική χώρα, καιρός να ξυπνήσετε. Μετρείστε πυροβολισμούς από τις 6 Δεκέμβρη και εξής. Ένας στον Αλέξανδρο Γρηγορόπουλο, έξι-εφτά από το μάγκα/άντρακλα/Ζητα εν μέσω των γεγονότων, ένας ακόμα έστειλε το Γιώργο Παπλωματά από το Περιστέρι στο νοσοκομείο, μερικοί εναντίον της κλούβας στην Κατεχάκη, μερικοί ακόμα εναντίον του Προαστειακού. Ούτε στο Τέξας τόσο νταηλίκι.

Μέσα σε αυτό το γκανγκστερικό τοπίο, μία είδηση πολύ σημαντική πάνε να την περάσουν στα ψιλά. Ενώ όλοι εμείς ετοιμάζαμε τη γαλοπούλα την επιούσια και προσπαθούσαμε να φτιάξουμε ένα υποτυπώδες Xmas spirit, μπας και σωθεί και η αγορά, μια γυναίκα δεχόταν επίθεση μαφιόζικων χαρακτηριστικών στα Πετράλωνα, ενώ γύριζε από την δουλειά στο σπίτι της, μέσα στα μαύρα μεσάνυχτα. Είναι από κείνες τις γυναίκες που ντρεπόμαστε να αποκαλέσουμε την δουλειά τους με το αληθινό της όνομα, πνιγμένοι μέσα στις τύψεις του μικροαστισμού μας. Από κείνες “τις κυρίες που καθαρίζουν”. Εγώ προτιμώ να το πω με το όνομά του: η Κωνσταντίνα Κούνεβα ήταν μια Βουλγάρα καθαρίστρια και δεν βλέπω τίποτα ντροπιαστικό ούτε στην εθνικότητα ούτε και στο επάγγελμα, γιατί δεν βρίσκω τίποτα ντροπιαστικό στο γεγονός ότι καθαρίζω την τουαλέτα στο σπίτι μου. Εσείς;

Όμως η Κωνσταντίνα Κούνεβα δεν ήταν απλά μια καθαρίστρια. Ήταν μια εργαζόμενη που αρνιόταν να της κλέβουν την ούτως ή άλλως φτηνά πουλημένη υπεραξία της. Και προσπαθούσε να πείσει και τους συναδέλφους της να μην σκύβουν το κεφάλι στον αρχιμαφιόζο εργοδότη τους, από το φόβο της ανεργείας ή της απέλασης. Ήταν συνδικαλίστρια, σε μια εποχή που ο συνδικαλισμός θεωρείται στην καλύτερη περίπτωση ντεμοντέ, στην χειρότερη περίπτωση πράξη ποινικοποιήσιμη. Και αυτό το πλήρωσε ακριβά: προς το παρόν με ένα μάτι και φριχτά εγκαύματα. Να δούμε και με τι άλλο.

Το ζήτημα δεν είναι πως ένας άνθρωπος πλήρωσε σχεδόν με τη ζωή του, το γεγονός ότι απλά διεκδικούσε τα νομικά κατωχυρωμένα δικαιώματα του. Το ζήτημα είναι πως η εργοδοσία επέλεξε έναν τραμπούκικο, τρομοκρατικό, μαφιόζικο τρόπο για να δείξει στους πιο σκληρά εργαζόμενους και πενιχρά αμειβόμενους, ποια είναι η θέση που τους αξίζει. Το ζήτημα είναι πως ένα κράτος και μια κοινωνία θάβουν το ενοχλητικό θέμα κάτω από το χαλί. Το ζήτημα είναι ακόμα πως η Κωνσταντίνα θα χρησιμοποιείται σαν παράδειγμα από τους τραμπούκους εργοδότες, προς οποιονδήποτε τολμάει να ζητάει να μην του φάνε το δώρο Χριστουγέννων, ανάμεσα σε κουβάδες, ξεσκονόπανα και χημικά καθαριστικά. Ή ακόμα και ανάμεσα σε ταμειακές μηχανές, ράφια και πάγκους, γραφεία και υπολογιστές. Είναι ένα κακό προηγούμενο. Που δεν πρέπει να καταπωθεί μαζί με τις πατατούλες της γαλοπούλας, αλλά πρέπει να σταθεί στο λαιμό όλων μας.

Το κράτος δολοφόνων ξαναχτύπησε, για τέταρτη φορά μέσα σε λιγότερο από ένα μήνα, και μάλιστα προπαραμονή Χριστουγέννων. Την ώρα που έστελνε τα πρόβατα να κάνουν ψώνια.

Και είναι σαφής η ευθύνη του κράτους, γιατί αυτό εκχώρησε τις θέσεις εργαζομένων στην καθαριότητα των δημόσιων υπηρεσιών σε ιδιώτες μαφιόζους, που τρώνε ένσημα, πετσοκόβουν μισθούς, τρομοκρατούν κι άμα λάχει, χουφτώνουν κιόλας. Και τώρα σιωπηλά συγκατανεύει στην δολοφονική απόπειρα εναντίον ενός ανθρώπου που τόλμησε να αντιδράσει.

Δεν έχει νόημα ίσως να γίνει αναφορά στο γεγονός ότι η Κωνσταντίνα ζούσε ένα παιδί και μια μητέρα με 560 ευρώ το μήνα. Δεν χρειάζονται αυτά τα δακρύβρεχτα. Η Κωνσταντίνα πλήρωσε ακριβά το γεγονός ότι διεκδίκησε την αξιοπρέπεια την δική της και των συναδέλφων της. Αν αυτό αποσιωπηθεί, να περιμένουμε το επόμενο βιτριόλι. Και σύντομα, γιατί ο κόσμος άρχισε να παίρνει πολύ θάρρος.

Ενημερωθείτε από το TVXS εδώ και εδώ.
Από τη Σαλάτα, εδώ και εδώ.
Από τον Chumba εδώ.

Ενισχύστε την Κωνσταντίνα και την προσπάθειά της να κρατηθεί στην ζωή -όχι από φιλανθρωπία, αλλά από αλληλεγγύη:

Ο λογαριασμός ενίσχυσης της Κωνσταντίνας Κούνεβα, της συνδικαλίστριας που έπεσε θύμα δολοφονικής επίθεσης με βιτριόλι της εργοδοτικής τρομοκρατίας.

5012 019021 277 Τράπεζα Πειραιώς
DECHEVA ELENA KUΝEVA KOSTADINKA NIKOLOVA

Διαδώστε το, όσο και όπως μπορείτε.

_____________________________
Σε τέτοιες συγκυρίες, οι ευχές δεν έχουν νόημα. Νόημα έχουν οι πράξεις.
Να κάνουμε λοιπόν το 2009 να είναι μια καλή χρονιά.

________________________
UPDATE
Επισκεφτείτε και το blog της κατάληψης στον ΗΣΑΠ.

Αφυπνίστηκαν οι διανοούμενοι και άρχισαν τις δηλώσεις!

“Χρειαζόμαστε έναν Πούτιν. Χρειαζόμαστε έναν άνθρωπο ο οποίος να είναι ηγέτης και να βγει να μιλήσει με πόνο σε αυτό τον λαό. Να καταλάβει ο λαός ότι υπάρχει επιτέλους ένας άνθρωπος ο οποίος πονάει αυτό τον τόπο, ο οποίος θέλει να υπηρετήσει αυτό τον τόπο από όπου και αν είναι, από όπου και αν προέρχεται αλλά να είναι ανιδιοτελής και να επιστρατεύσει κοινωνικές δυνάμεις και να στήσει μια κυβέρνηση για να διακονήσει το λαό”.

Τάδε έφη ο καθηγητής Χρήστος Γιανναράς. Αδυνατώ να σχολιάσω, διότι έχω πνιγεί από τα γέλια.
Οι υπογραμμίσεις είναι δικές μου, και αναρωτιέμαι αν αυτά τα στοιχεία διακρίνουν τον Βλαντιμίρ Πούτιν.
Άλλα αποσπάσματα της συνέντευξης (όχι τόσο αστεία, μάλλον για κλάμματα) εδώ.

Κράτος δολοφόνων (2)

Ο κύριος Δήμαρχος της Αθήνας άναψε χτες το δέντρο μετά βαΐων και κλάδων και κύρηξε την έναρξη της περιόδου christmas shopping εντελώς ανερυθρίαστα, την στιγμή που στην πόλη του, εντός των ορίων του δήμου του, συνέβαιναν αυτά.

Υπάρχει ακόμα κάποιος που πιστεύει πως στην αστυνομία κατατάσσονται φυσιολογικοί άνθρωποι; Υπάρχει ακόμα κάποιος που πιστεύει ότι ο κόσμος που διαδηλώνει για μια καλύτερη ζωή έχει άδικο; Υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ασχολούνται με τα σπασμένα μαγαζιά;

Να τη χαίρεστε την κοινοβουλευτική σας δημοκρατία και τη μιζέρια σας.

_________________
Κύριε Κακλαμάνη, ίσως και να προλαβαίνετε να περισώσετε την αξιοπρέπειά σας. Σβήστε το δέντρο και κρεμάστε κανένα μαύρο πανί. Και μην κάνετε άλλες δηλώσεις, εσείς και οι όμοιοί σας.

Δίκοπη ζωή

“Και τι δουλειά είχε ένα δεκαπεντάχρονο στη διαδήλωση;”
Η απάντηση βέβαια είναι πολύ εύκολη:

• δεν ήταν σε διαδήλωση, είχε πάει να πιει μπίρες
• ακόμα κι αν ήταν σε διαδήλωση, τι σημασία έχει; όποιος πάει σε διαδήλωση, πρέπει να εκτελείται εν ψυχρώ;
• αν δεν είναι ένα δεκαπεντάχρονο στη διαδήλωση, τότε ποιος θα είναι; Και μήπως είναι καλύτερα το δεκαπεντάχρονο να είναι στο Mall; ή στο σπίτι του να παίζει ηλεκτρονικά παιχνίδια;

Είναι όμως απογοητευτικό αυτή την ερώτηση να την κάνει ένας άνθρωπος μικρότερος από 30 χρονών, ειδικά όταν τέτοια αντίδραση δεν είχε καν η μάνα μου που κοντεύει τα εξήντα. Πόσο γερασμένα μυαλά έχουν οι τριαντάρηδες και οι εικοσπεντάρηδες, τελικά;
Και τι δηλώνει αυτό για την γενιά των γονιών τους που τους γαλουχήσαν με τρόπο, ώστε να αποκτήσουν κατευθείαν μυαλό γερασμένο και νοοτροπία συντηρητική; Τη γενιά δηλαδή που τοποθετεί τον εαυτό της μεταξύ των κατεξοχήν “επαναστατών” (καλά, εντάξει, λέμε και καμιά υπερβολή, χάριν της ρητορικής).

Αυτή πάντως η διαπίστωση μοιάζει με αποκάλυψη πολλών από τις αιτίες που οδήγησαν τα πράγματα στην τωρινή κατάσταση. Νέοι άνθρωποι μεγαλωμένοι με το όραμα του καγιέν και του iphone, της παραλιακής και του παντελονιού diesel. Που προφανώς και δεν καταλαβαίνουν πώς είναι δυνατόν “να μην μαζεύουν τα κωλόπαιδα στα σπίτια τους, να διαβάσουν τα μαθήματά τους”. Να διαβάσουν, για να πάρουν ένα απολυτήριο, που θα είναι εισιτήριο για το πανεπιστήμιο, που θα τους κάνει… χμ, τι θα τους κάνει; Επιστήμονες, επιτυχημένους, με περγαμηνές. Και αέρα κοπανιστό.

Μοιάζει ίσως αντιφατικό, αλλά δεν είναι. Τα δεκαπεντάχρονα που βλέπουν μπροστά τους ένα μέλλον γεμάτο ανεργία και δάνεια, επιτέλους αρνούνται να ακολουθήσουν τον δρόμο των δέκα και δεκαπέντε χρόνων μεγαλύτερών τους νέων. Η πρώτη γενιά των σχολείων του “νόμου Αρσένη/Γιωργάκη” υπηρέτησε καλώς τις ελπίδες των δημιουργών του. Η δεύτερη μοιάζει να βγαίνει από αριστερά.

Ελλωχεύει πάντα ο κίνδυνος αυτά τα παιδιά να κατασπαραχθούν από τα επείγοντα της καθημερινότητας, να ενσωματωθούν και να κλειστούν στο καβούκι τους -όπως και οι προηγούμενοι. Αλλά, αν μη τι άλλο, θα αφήσουν μια παρακαταθήκη -κι αν δεν τα καταφέρουν αυτοί, ίσως να τα καταφέρουν κάποιοι επόμενοι.

Να καταφέρουν δηλαδή, να βγάλουν τον κόσμο και την κοινωνία από το τέλμα και το αδιέξοδο της ασύδοτης εξουσίας, του άκρατου καπιταλισμού, του μονόδρομου της επιστροφής στο μεσαίωνα και το σκοτάδι.

Δεν συμμερίζομαι ακριβώς την αισιοδοξία του Chumba, αλλά θεωρώ προφανές ότι τα παιδιά αυτά ξεπέρασαν κατά πολύ και τις προσδοκίες, αλλά και τις προηγούμενες γενιές. Και είναι ενδιαφέρον που ακόμα και η Αριστερά (κάθε είδους, μορφής και φράξιας) μοιάζει αρκούντως αμήχανη. Ας κάνουν ένα βήμα πίσω οι δεινόσαυροι, θα μπορέσουν έτσι να αποκτήσουν λίγο ευρύτερη οπτική γωνία.

Y.Γ. Με χαρά θα ήθελα να σας γνωστοποιήσω πως και το Βρυξελλοχώρι μας έδωσε το παρόν -αν και όχι με ιδιαίτερο δυναμισμό και παλμό.

το κράτος και η βία

κλικ
κλικ
κλικ
κλικ
κλικ
κλικ

τα ομορφα δεντρα, ομορφα καιγονται...

Πολλά ακούγονται περί “κοινωνικής οργής”, “καζανιού που βράζει” (παράβρασε μάλλον) και “λαού που έχει φτάσει στο μη περαιτέρω”, τις τελευταίες μέρες. Αν καθίσεις να σκεφτείς τι έχει συμβεί μέσα σε μόνο δύο χρόνια [από τις πυρκαγιές του 2007, τα αλυσιδωτά σκάνδαλα του Ζαχόπουλου, της Siemens, του Βουλγαράκη, του Βατοπεδίου και δεν θυμάμαι πόσα άλλα], την μείωση της αγοραστικής δύναμης, την οικονομική κρίση… όλα αυτά δικαιολογούν απόλυτα την “λαϊκή οργή”, που ξεσπάει με αφορμή την εν ψυχρώ εκτέλεση ενός δεκαπεντάχρονου παιδιού από το κράτος.

Από την άλλη, όσοι επικεντρώνουν στα επεισόδια και στις καταστροφές, για μένα χάνουν το δάσος και βλέπουν το δέντρο. Αν ρίξετε μια ματιά στα λινκάκια από το ΤVXS, θα βρείτε εκεί μία από τις πιθανές αιτίες των καταστροφών, που διόλου αθώα δεν είναι και που οδηγεί σε λογικές εξηγήσεις. Είναι μεγάλη η καταστροφή μεν, πλην όμως κάποιους τους βολεύει πολύ. Αυτό καθίσταται σαφέστερο, αν κανείς αντέξει να παρακολουθήσει επί πέντε λεπτά τα παπαγαλάκια των ειδήσεων των 8 και των 9.

Σε κάθε περίπτωση, αυτό που μένει σαν συμπέρασμα είναι πως ο κοινωνικός ιστός έχει υποστεί ένα βαθύ πλήγμα, πως η κοινωνία είναι απολύτως αποπροσανατολισμένη και πως ακόμα και η έκφραση της πρωτογενούς οργής παραμένει σε αυτό ακριβώς: την εκτόνωση της οργής. Ε, και μετά;

Προσωπικά, δεν έχω κανένα πρόβλημα με τον κόσμο που εκτονώνει την οργή του, φτάνει να μην μείνει εκεί. Φτάνει να υπάρχει κι ένα βήμα παραπέρα. Αλλά προφανώς κάποιοι έχουν φροντίσει εδώ και χρόνια να αποσαθρώσουν τις βάσεις που θα ήταν αναγκαίες για να υπάρξει αυτό το “παραπέρα”. Κι έτσι, μένουμε απλά στις σπασμένες βιτρίνες και το πλιάτσικο. Ούτε καν στην δολοφονία ενός παιδιού από το κράτος. Αν και, όπως λέει κι ο ΑΦΜ, όταν βλέπεις το κράτος να πλιατσικολογεί ασυστόλως, γιατί να μην κάνεις κι εσύ το ίδιο; Έχεις και το καλό παράδειγμα.

Όπως και να έχει, από το Σάββατο, υπάρχει ένα παιδί λιγότερο. Και πολλά άλλα παιδιά που έχασαν ανεπιστρεπτί την αθωότητά τους μέσα σε πολύ μικρό χρονικό διάστημα, υπό το βάρος του κλομπ και της αστυνομικής μπότας. Αυτά τα παιδιά είναι κέρδος για την κοινωνία. Που σίγουρα θα επιχειρήσει να τα κατασπαράξει. Ή, ακόμα χειρότερα, να τα ενσωματώσει.

____________
Εν κατακλείδι, πάντως, μιας και όλοι μας ξέρουμε πως οι σοφοί μας πρόγονοι τα έχουν πει όλα σωστά, είναι χρήσιμο να ρίξουμε μια ματιά στην ελληνική μυθολογία:

Το Κράτος

Στην ελληνική μυθολογία το Κράτος ήταν η προσωποποίηση της ωμής εξουσίας κάθε μορφής (όχι μόνο της κρατικής). Το Κράτος, η Βία, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα.

Σε άλλες εκδοχές, το Κράτος είναι νόθο παιδί του Δία και μιας ανώνυμης θνητής γυναίκας, ή ένας Τιτάνας που δένει τον Προμηθέα στο βράχο.

Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Προμηθεύς Δεσμώτης παρουσιάζει το Κράτος και τη Βία ως υπηρέτες / πιστούς εκτελεστές του Δία να βοηθούν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου. Από τα λόγια του Κράτους είναι που ο θεατής πληροφορείται ότι ο Προμηθέας τιμωρείται επειδή έκλεψε τη φωτιά και την έδωσε στους ανθρώπους. Το Κράτος συμπληρώνει ότι «ελεύθερος κανείς, μονάχα ο Δίας» (ο Θεός θα λέγαμε σήμερα). Αλλά δεν του πλέκει το εγκώμιο, αφού λέει επίσης ότι ο Δίας είναι και πιο «πανούργος» από τον Προμηθέα και ότι «είναι σκληρόψυχος ο κάθε νέος αφέντης» (στ. 35). Γενικά πάντως το Κράτος απλά αποδέχεται τις διαταγές του Δία χωρίς αντίθετη σκέψη. Η δικαιοσύνη του Δία είναι για το Κράτος η μόνη δυνατή δικαιοσύνη. Το Κράτος είναι ανίκανο να αισθανθεί φιλία ή οίκτο, επειδή δεν έχει δικό του σύστημα αξιών παρεκτός αυτό που του έχει επιβληθεί από τον Δία.

Η Βία

Στην ελληνική μυθολογία η Βία ήταν θεότητα, η προσωποποίηση της βίας. Η Βία, το Κράτος, ο Ζήλος και η Νίκη αναφέρονται από τον Ησίοδο στη Θεογονία του ως αδέλφια, τέκνα της Στυγός και του Πάλλαντα.

Η Βία και τα αδέλφια της ήταν μόνιμοι συνοδοί του Δία: είχαν αυτή την τιμή αφότου είχαν πολεμήσει στο πλευρό του κατά την Τιτανομαχία μαζί με τη μητέρα τους. Ο Αισχύλος στην τραγωδία του Προμηθεύς Δεσμώτης παρουσιάζει τη Βία και το Κράτος ως υπηρέτες / πιστούς εκτελεστές του Δία να βοηθούν τον Ήφαιστο να δέσει τον Προμηθέα στα βράχια του Καυκάσου.

 

Πηγή: Wiki [οι υπογραμμίσεις, δικές μου].
η φωτογραφία εκλάπη από τον Έλικα, χωρίς την άδειά του.

κράτος δολοφόνων

κλικ

κλικ

Αυτή τη στιγμή ακούω δηλώσεις εκείνου του τύπου που “δεν θα ανεχθεί καμία επιείκια”, που διαβεβαιώνει ότι “η πολιτεία θα πράξει ό,τι είναι δυνατόν…”, που μιλάει για “ακραία στοιχεία που εκμεταλλεύτηκαν το θλιβερό γεγονός για δικούς τους σκοπούς [...] που οι πράξεις τους στράφηκαν κατά αθώων πολιτών και των περιουσιών τους“! Ζήτησε λέει από τον υπουργό του να αναλάβει δράση για να αποκατασταθούν οι πολίτες που έχασαν τις περιουσίες τους! Πόσο γελοίος!?!? Υπάρχει ακόμα ο τύπος;

και αυτό;

Δεν υπάρχουν πια δικαιολογίες για τους φιλήσυχους πολίτες που δεν κινδυνεύουν, επειδή είναι νομότυποι. Ο Καλτεζάς ήταν “φρικιό”, λέγανε. Ο Γρηγορόπουλος όμως;

__________________________
κλικ (ας το επιβεβαιώσει κάποιος, αν ξέρει) -επιβεβαιωμένο: το ίδιο συμβαίνει και σε Λονδίνο και Λευκωσία.

update

οι ρουφιάνοι του Mega