ένα μπουρμπουλισμένο χάος

Μερικές φορές, απλά σε ανεβάζουν στο βατήρα, σου ρίχνουν μια σπρωξιά, πέφτεις κάθετα στα βαθιά και απλά κολυμπάς. Δεν έχεις επιλογή, πρέπει να κολυμπήσεις, είτε ξέρεις, είτε όχι, είτε αντέχεις, είτε όχι, αλλιώς θα χαθείς μέσα σε ένα φουσκαλιστό μπλουρμπ.

Πέρασαν δυο βδομάδες μέσα σε αυτό το πυκνό, μπουρμπουλισμένο χάος, χωρίς χάρτη και χωρίς μπούσουλα. Ή μάλλον με γενικόλογες οδηγίες, σαν να έχεις το χάρτη της Ευρώπης στα χέρια σου και να πρέπει να πάς από την Πλατεία Κοτζιά στην Κυψέλη. Απλά ρίχνεις μια ματιά στο χάρτη, τον βάζεις στην τσέπη και ξεκινάς.

Και φυσικά, θα κάνεις λάθος. Και θα βρεθείς στο Σύνταγμα, θα ρωτήσεις, αλλά θα πέσεις πάνω σε τουρίστα που απλά έχει ένα λίγο καλύτερο χάρτη.

Το ωραίο είναι πως δεν μπορείς να αποδώσεις ευθύνες πουθενά. Άσε που δεν έχει και σημασία, καμία αξία δεν έχει εκ των υστέρων να πας να ζητήσεις τα ρέστα, έχεις ήδη λιώσει τα παπούτσια σου περπατώντας άσκοπα στο κέντρο της Αθήνας, ψάχνοντας την καταρραμένη τη Φωκίονος, και τελικά τη βρήκες, αλλά μέσω Παγκρατίου. Και κανείς δεν φταίει τελικά, απλά μια σειρά από λάθος συγκυρίες σε έστειλαν στο στόμα του λύκου με μόνο όπλο ένα κουτί οδοντογλυφίδες.

Καθώς φτάνεις επιτέλους και είσαι λίγο πριν να βάλεις την τελεία και να δημιουργήσεις section break, κάνεις και τη σούμα, να δεις τι πρέπει να αρχειοθετηθεί, τι πρέπει να αξιολογηθεί, τι πάει στο recycle bin και τι είναι για delete for ever. Εύκολο είναι να χρησιμοποιείται η ΙΤ ορολογία, δύσκολο να εφαρμοστεί, κυρίως επειδή ο ανθρώπινος εγκέφαλος δεν ξέρει από “delete for ever”, κρατάει πάντα κάποια ίχνη που συχνά αφήνουν απόνερα, κι άντε τώρα να σφουγγαρίζεις.

Κρατώ οπωσδήποτε την χωρίς προϋποθέσεις κατανόηση, ανεκτίμητη βοήθεια και στήριξη δυο-τριών ανθρώπων. Και το psychological support μερικών ακόμα, που δεν κατάλαβαν μεν, προσέφεραν το απαραίτητο “πατ-πατ”  δε. Κρατώ επίσης όσα έμαθα, τα καλά και ενθαρρυντικά λόγια ενός πρώην backpacker και εκείνου του τύπου που κοκκινίζει με το παραμικρό. Και, οπωσδήποτε, την απίστευτα καλή συνεργασία, τα “na zdrave” και τα “prost”, τις αμέτρητες -αλλά ελαφρότατες- κίτρινες Kölsch στο τέλος. Και την πολύχρωμη (κυριολεκτικά) εμπειρία!

Δεν θέλω να θυμάμαι αυτά που δεν κρατώ (1 και 2 μπλιαχ!). Σίγουρα πάντως, δεν κρατάω κακία!

Και σημειώνω πως ανά πάσα στιγμή τελικά, χρειαζεται να είσαι έτοιμος να αντιμετωπίσεις τα απρόοπτα. Αυτά για τα οποία φταις και εκείνα για τα οποία δεν φταις, αλλά όταν σου πέφτει ο ουρανός στο κεφάλι, δεν του κάνεις την παρατήρηση. Όταν αυτά τα απρόοπτα σε βρίσκουν “εν ώρα υπηρεσίας”, απλά δεν έχεις την πολυτέλεια να κάνεις δοκιμές. Ούτε και λάθη. Απλά, fix it!

Ε, just fixed it!

 

Υ.Γ. Το κείμενο γράφτηκε σε κατάσταση απόλυτης πίεσης και, τελικά, είναι λίγο υπερβολικό. Σκέφτηκα να το απορρίψω και να το στείλω στα σκουπίδια, αλλά αποφάσισα πως δεν θέλω να ξεχάσω πώς ήταν τα πράγματα σε εκείνη την δεδομένη στιγμή.

Ο φόρτος εργασίας παραμένει μεν, αλλά μάλλον με λιγότερη πίεση. Παράλληλα, διάγουμε και πάλι περίοδο αλλαγών και αναδιαρθρώσεων, εξού και προκύπτει άγχος. Οψόμεθα.